Steenuiltjes

Soms heb je geluk en krijg je van iemand een tip of de kans om iets te fotograferen. Dat geluk had ik vorige week. Ik mocht bij iemand vanuit een schuilhutje een koppeltje steenuilen met jongen fotograferen.

Achter in een ruig gebied in de grote tuin, tegen een weiland aan, hangt in een eikenboom een uilenkast. Niet echt mooi zo'n kast maar wel een ideale gelegenheid om ze goed in beeld te krijgen.

's Morgens om zeven uur neem ik plaats en er is nog niets te zien. Dan na een half uurtje zit daar plotseling een volwassen steenuiltje in de kast. Waar komt die zo plotseling vandaan?
Zat hij al in de kast (waarschijnlijk wel) of kwam hij aanvliegen? Je hoort ze niet vliegen, geen wild gefladder zoals bij de duiven.

Steenuilen zijn onze kleinste uilen, ze zijn niet veel groter dan een merel of lijster. Door hun bolle verenkleed lijken ze veel groter dan de ongeveer 22 cm die ze werkelijk zijn. Ze hebben een mooi gespikkeld verenkleed met een roomwitte, gestreepte onderkant.

Het meest opvallend zijn de felgele ogen. Maar ook de poten vind ik erg mooi om te zien.

Uilen zijn over het algemeen nachtdieren, maar steenuiltjes laten zich ook wel overdag zien. Lekker genietend van de zon. In mei als ze jongen hebben zijnpa en ma vaak op pad om eten te zoeken.
Dat bestaat uit muizen, regenwormen, kevers en kikkers.
Daarom leven ze graag in een gebied met weilanden met houtwallen of hagen en oude schuurtjes.

Ook hier staat een oud schuurtje. De ouders wisselen elkaar steeds een half uurtje af. De een gaat op jacht en de ander houdt de wacht. Verschil tussen die twee zie ik niet. De een blijft steeds in de buurt van de kast, de ander op het dak van het schuurtje.

Na een tijdje laat ook het eerste uilskuiken zich zien. Al snel gevolgd door nummer twee.

Maar er is ook nog een nummer 3:

Tja en dan wordt het toch nog krap in zo'n grote kast.

De jongen staan bijna op uitvliegen. Ze zijn eigenlijk al  even groot als de ouders.

Wat doe je als je aan de beurt bent  om  toezicht te houden?

Je veren poetsen ...

... en ze weer mooi in model brengen.

En je hebt de tijd om eens even diep na te denken.

Of zou hij stiekem een uiltje knappen?

In zo'n situatie kun je aan het knippen blijven, maar het licht wordt te hard en zo wordt het tijd om deze leuke plek te verlaten.

Aan de waterkant

In de eerste week van mei valt het weer tegen. Iedereen hoopt op zonnige dagen met aangename temperaturen. Helaas dat zit er maar af en toe in. In de natuur is daar niet veel van te merken. Als je ergens aan de waterkant gaat zitten, verbaas je je over alles wat er weer kruipt, vliegt, zwemt en broedt.

Zoals deze meerkoet op haar nest en haar jongen die al druk bezig zijn de omgeving te verkennen. Vader meerkoet houdt ze in de buurt van het nest.

In het gras en riet zijn steeds meer insecten actief, waarvan ik de namen niet ken.

(Coby vertelt me dat dit de Dansvlieg is. Volgens haar zien we hieronder de Schietmol. Kees Boele noemt het de Slijkvlieg of Elzenvlieg)

Heel soms zit er een tussen waarvan ik de naam wel denk te weten. De snuitvlieg:

Ook zijn er steeds meer soorten vlinders te zien, zoals dit landkaartje.

Maar waar mijn hart deze week sneller door gaat kloppen zijn de jonge eenden- en ganzenkuikens.
Wat een dotjes. Het valt me op dat de moeders erg waaks zijn en dat het tegenvalt om een beetje in de buurt te komen. Zelfs opnames met 630 mm. moet ik nog (flink) croppen.

Deze donkere eend heeft (nog) maar 1 kuiken, dat ze goed in de gaten houdt. Moeder mist zelf haar rechteroog. De eend hieronder heeft er een stuk meer.

De oever van de sloot is erg steil, waardoor ik niet echt plat op mijn buik kan liggen. Het standpunt is daardoor niet zo laag als ik eigenlijk zou willen.

Een van de eerste zwemlessen.

Af en toe zwemt er een eendje in z'n eentje.

Deze zijn al een paar dagen ouder:

Tijdens het zwemmen maken ze af en toe een uithaal om muggen te vangen.

Dus ondanks het mindere weer toch vol op lente beelden.

Oranje boven!

Vandaag op Koninginnedag neem ik even tijd om deze blog te plaatsen. Ik heb afgelopen week namelijk oranjetipjes gefotografeerd. Wat is er toepasselijker dan die vandaag te plaatsen?

De waardplant van deze vlindersoort is onder andere de pinksterbloem. Die had ik al gefotografeerd in de Ruweeuwsels toen ik voor de bosanemonen op pad was.

Ook een fotogeniek bloemetje. Zeker als het even gaat regenen en het dan weer droog wordt.

De oranjetipjes had ik vorig jaar gezien in het Dommeldal bij mij in de omgeving, maar ik had toen geen macrolens bij me. Met redelijk mooi weer, de pinksterbloemen volop in bloei en de macrolens op de body moest het nu toch lukken.

In eerste instantie kan ik geen vlinder ontdekken. na een speurtocht van een klein uur ben ik terug bij de auto. Daar zie ik er dan toch twee vliegen. Vlug terug naar de pinksterbloemen en nu zijn ze er wel.

Inmiddels heb ik gehoord dat het beter gaat om ze 's morgens bij zonsopkomst te fotograferen als ze lekker stil zitten.

Nu is het een heen en weer geloop van het ene plantje naar het andere in de hoop dat de vlinder nog even wil blijven zitten.

Hierboven een mannelijk oranjetipje met opgerolde tong. Op de foto hieronder heeft hij zijn tong uitgerold om van de nectar te drinken.

Het vrouwtje van deze vlindersoort heeft niet de oranje vleugeltippen. Aan de onderkant zie je dezelfde vlekjes.

Aan de bovenzijde/binnenkant is de vlinder wit.

Een paar vrouwtjes boden zich gewillig aan maar de mannetjes hadden niet veel interesse. De foto is niet helemaal geslaagd, maar ik wil hem toch plaatsen.

Tot slot nog een paar opnames van de pinksterbloemen.

Wat is het voorjaar toch een prachtige periode. Op naar de maand mei!

Bosuilen

Michel Verhoeven  hielp me met de bosanemonen, maar hij wees me ook de plek waar jonge bosuilen in een boom te zien zijn. Die kans laat ik niet voorbij gaan. Een unieke kans om zo midden in de bebouwde kom moeder uil met 3 jongen te kunnen zien.

In een hoge wilg, die flink aan het uitlopen is, zit moeder bosuil in de top van de boom. Ze houdt vanaf dit plekje alles goed in de gaten.

Bosuilen leven voornamelijk in loofbossen, maar ze zoeken ook regelmatig landelijk gebied op, als er voldoende bosjes met enkele oude bomen aanwezig zijn. Die bomen worden gebruikt als uitkijkpost om naar prooien te speuren en om in te broeden.

De bosuil is een grote uil, met opvallende donkere ogen, een donkerbruin verenkleed met lichtere gevlekte onderdelen en een forse haaksnavel. De stevige klauwen zitten grotendeels verstopt onder veren.

Ze eten vooral muizen,maar ook kikkers, vogels en andere kleine dieren. Onder de boom zijn de restanten van de maaltijden te zien.
Uilen eten hun prooien helemaal op. Zelfs haartjes, veertjes en botjes gaan mee naar binnen. Maar niet alles is even goed verteerbaar. De onverteerbare delen worden door de uilen uitgebraakt in de vorm van braakballen.

braakbal

een muisje

een poot van een duif

Jonge bosuilen worden ook wel takkelingen of uilskuikens genoemd.
Ik kan er maar 2 tegelijk in beeld krijgen, nummer 3 zit iets te ver naar achteren. Pasgeboren uilskuikens zijn helemaal bedekt met witte, zachte donsveertjes. Na verloop van tijd maken de donsveertjes plaats voor een echt verenkleed. Uilskuikens groeien hard. Binnen amper zeven weken zijn ze even groot als hun ouders. De tijd is dan gekomen om te leren vliegen en jagen.

Bovenstaande foto's heb ik gemaakt op 28 maart. De wilg kwam al in blad. Na 2 weken ben ik teruggegaan. De uilskuikens zijn stevig gegroeid, maar de  blaadjes ook. Het is nu nog moeilijker ze in beeld te krijgen.

Ze zitten al veel beter in de veren.

En moeder bosuil houdt nog steeds een oogje in het zeil:

Sorry, eigenlijk wilde ik dit bericht alleen nog maar in concept zetten en van de week plaatsen, maar er ging iets mis. En als iedereen dan toch al de melding krijgt en het blog niet kan openen, kan ik maar beter wel plaatsen. Ook al is het dan (te) snel na mijn vorige bericht.