Utopie in Utopia

Zondagmiddag als de zon op haar hoogste punt staat, wandelen Loes en ik over de Lancasterdijk op Texel. De zon schijnt fel en het licht is hard. De camera laat ik thuis, ik neem alleen mijn mobieltje mee.
Op de dijk staan schapen met hun lammetjes. Een vreedzaam plaatje. Rechts van ons ligt de zee. Het is laag water en we kijken uit over De Schorren, een kwelder met open water, slikken en zandplaten.

De Schorren

Aan de andere kant van de dijk ligt het nieuwe natuurgebied Utopia (2011). Vanaf de weg heb je een mooi uitzicht over het gebied met waterpartijen en schelpenstrandjes. Een echt Utopia voor grote sterns, visdiefjes, kluten en kokmeeuwen. Hier zijn ze veilig voor hoogwater en voor mensen, want je kunt er niet bij. Voor mooie foto's zitten ze hier eigenlijk te ver weg.

We zien iets zwemmen, dat onze kant uit komt. Wat is het? Een dodaars? Het blijkt een pulletje van een bergeend te zijn. In het hele gebied is maar 1 bergeend te zien en daar zwemt hij steeds verder van weg. Het kuiken klimt aan wal en loopt luid piepend door het hoge gras.

Pul bergeendje
 

 

 

Gossie wat een lief klein beestje en wat een zielig gepiep. Dat is nooit te horen voor moeder bergeend.

 

 

 

Wat doen we? We kijken naar het eilandje waar hij vandaan komt, maar daar is nu geen bergeend meer te bekennen. We besluiten hem terug te zetten in het water. Maar hij komt er net zo snel weer uit.

 

 

 

 

Piepend loopt hij door het gras. We liggen inmiddels plat op de grond om foto's te maken.

Het eendje komt steeds dichterbij en wil bij Loes op haar hand klimmen.

Hij knijpt zijn rechteroogje steeds dicht, dat ziet er niet goed uit. Zou hij verstoten zijn?

 

Loes
 

 

 

 

Als we weg willen gaan, loopt hij met ons mee. Over het pad komt een gids aan gewandeld met een groep vogelaars. Die zal het niet redden is zijn oordeel. Dat wordt waarschijnlijk voer voor een roofvogel. Ai de natuur kan wreed zijn.

 

Ik maak nog even een filmpje. Wat een schatje.

 

 

Mmm, de hoop dat ons eendje het gaat redden is waarschijnlijk een utopie.

Waarom heet een bergeend zo?

Nederland staat bekend om haar platte, laaggelegen polderland. Toch hebben we een vogel die bergeend heet.

De bergeend heeft een rare naam. Het begint er al mee dat de bergeend geen echte eend is. Het is een  halfgans, een eendachtige watervogel die wat formaat ( 55 tot 65 cm) tussen een eend en een gans in zit.

De naam bergeend heeft niets te maken met de bergen in betekenis van hoge heuvels, maar met het bergen (grootbrengen) van veel jongen.

Een andere verklaring die ik gevonden heb is dat de eend haar eieren verbergt. Ze legt de eieren namelijk in holen zoals konijnenholen.
Op Texel zie ik bij De Petten deze bolletjes in het water dobberen:

Wat zijn dat nou?

Het blijken jonge bergeendjes te zijn, die even zonder toezicht rond zwemmen. Op het ieniemienie eilandje staat een volwassen bergeend. Als er een tweede bergeend bij komt staan, lijkt die flink te worden aangesproken op het niet goed uitvoeren van zijn toezichthoudende taak.

De bergeend springt zelf het water in en de jonkies worden met ferme vleugelslag het water uitgebonjourd. De falende bergeend buigt nederig het hoofd.
De kleine eendjes zijn ook diep onder de indruk. Kijk ze maar eens vaart maken.

Ma foetert nog een keer. De veren worden even droog gewapperd.

Maar als dan iedereen weer veilig bij elkaar is, lijkt de rust weer te keren en kunnen ze overgaan tot de orde van de dag: veren poetsen.

De jonge bergeendjes zijn leuke beestjes om te zien met hun bruin-witte donskleed.

Ach en als je nog maar net komt kijken, dan is er op het vaste land ook nog van alles te ontdekken.

Fris groen gras en leuke bloempjes.

Wie komen we hier nu tegen? Een van de grauwe ganzen uit de soepganzen serie!

Daar heb je geen gevaar van te duchten. Nog even een stukje verderop...... totdat je weer naar huis toe moet.

Dat gold ook voor mij, toen ik deze serie maakte op Texel.

Een eendje en nog eentje en nog eentje ...

Vandaag heb ik in het zonnetje in een park eenden gefotografeerd. Het is een opvangcentrum voor papegaaien, maar het is een groot park met allerlei vogelsoorten. In de vijver zwemt van alles rond. Ik heb een jaarkaart en ga er regelmatig even kijken.

De kuifeend is een vrij kleine eend. Het diep zwarte mannetje heeft witte flanken en een witte buik.

Dit zijn foto's van een eerder bezoek.

Vandaag zag ik mandarijneenden, een van de populairste sierwatervogels. Het mooie, opvallende mannetje:

Het onopvallende, maar ook zeer mooie vrouwtje. Ze lag lekker te soezen in de zon.

Ook zwemt deze bergeend er rond. Bergeenden hebben felrode snavels, in de broedtijd krijgt het mannetje een knobbel op zijn snavel. Die is duidelijk te zien.

Er waren veel wilde eenden en daarbij viel het me op dat er veel meer mannetjes dan vrouwtjes waren.
Het mannetje (de woerd) is kleurrijk met een glanzend groene kop, een witte halsband, een kastanjebruine borst en gekrulde zwarte veren aan de staart.

Het donkerbruine vrouwtje en de eendenkuikens (pullen) hebben een schutkleur. De woerd en het vrouwtje hebben 1 ding gemeen: de blauw-paarse vleugelspiegel.

Eenden zijn goede vliegers. Ze kunnen niet zweven, maar blijven slaan met de vleugels. Ze bereiken een hoge snelheid.

Het vrouwtje maakt het nest,het liefst aan de waterkant bij brandnetels, varens of lang gras. Het nes t is een ondiepe kuil, door haar bekleed met gras, plantjes en bladeren. Ze voltooit haar nest terwijl ze aan het leggen is door veertjes uit haar borst te plukken.

Het leggen neemt verscheidene dagen in beslag, want het vrouwtje legt 1 ei per dag. Ze gaat pas broeden als ze alle eieren gelegd heeft, dat zijn er een stuk of 10 tot 12. Doordat ze pas gaat broeden als alle eieren gelegd zijn, komen alle jongen binnen een periode van 24 uur uit het ei.
In dit nest lagen 4 eieren, keurig verstopt onder gras en riet.

Na het paren, terwijl ze aan het leggen is, blijft de woerd in de buurt om andere woerden uit de buurt te houden, zodat ze niet nog een keer met een ander kan paren (hijzelf paart als hij de kans krijgt wel met andere vrouwtjes). Als de eieren zijn gelegd, trekt de woerd zich terug en mag het vrouwtje het verder zelf uitzoeken. Een woerd ziet dus nooit zijn eigen jonkies.

De aanwezige woerden waren behoorlijk opdringerig, maar het vrouwtje beet flink van zich af.

Klus geklaard, roept ze triomfantelijk.

Eenden hebben een grote stuitklier met vet dat zij aanbrengen op hun verenkleed. Daardoor dringt het water niet in de veren, maar rolt er zo van af.

Twee maal per jaar zijn ze in de rui. De slagpennen worden echter slechts één maal per jaar - alle tegelijk, in de nazomer verwisseld. De vogels kunnen dan korte tijd niet vliegen en houden zich schuil in rustige, waterrijke gebieden met veel begroeiing. Hierna draagt de woerd het eclipskleed en lijkt het tot de herfst op het vrouwtje.

Deze eend in de vijver voelt zich als een vis in het water: