Langstelig? Kortstelig!

 

 

 

In oktober maak ik op de Veluwe kennis met de wereld van de slijmzwammen, zie mijn blog: Heeel klein. Het blijkt een intrigerend wereldje te zijn met heel veel verschillende soorten in allerlei stadia. Maar ook o zo klein. Nu het weer zo zacht blijft, ben ik opnieuw een paar keer op zoek gegaan naar slijmzwammetjes. Valt het aanvankelijk tegen om ze te vinden, inmiddels heb ik een paar keer een takje gevonden met klein en nog veel kleiner spul. Om ze een beetje uit te laten komen gebruik ik mijn complete set van 3 tussenringen en nog moet ik de foto's croppen.

 

 

Het gaat waarschijnlijk om plasmodiale slijmzwammen. Dat betekent dat ze een plasmodium vormen, een soort grote vlek die bestaat uit cellen die samensmelten. Je ziet soms op dode takken van die grote, vaak witte schimmelvlekken. Dat is het. Nu blijken ze ook nog intelligent gedrag te vertonen. Als onderzoekers zo'n plasmodium in een doolhof zetten, dan zoekt het de kortste weg naar de voedselbron.

Mmm, misschien gebruiken ze hun intelligentie ook wel om zich te verstoppen als ik in de buurt kom en kan ik ze daardoor zo slecht vinden.

 

 

Na verloop van tijd, als de slijmzwam "rijp" is (laat ik het zo maar omschrijven), ontstaan er aan de bovenkant sporenlichamen oftewel kleine zwammetjes. En omdat het allemaal zo pietepeuterig klein is, wordt de uitdaging  groot.



 

Wil ik eerst zo'n slijmzwammetje scherp in beeld krijgen, wat al lastig is, dan wil ik daarna ook nog een beetje een leuke compositie of mooi licht.

 

 

En net als bij het fotograferen van gewone zwammen wordt het een spel van scherpte en onscherpte. Ook bij deze geringe scherptediepte draai ik toch af en toe mijn diafragma helemaal open om een zacht beeld te krijgen.

 



 

Ook al heten ze dan langstelige kroeskopjes, het blijven korte steeltjes.

Lastig ja, maar ook erg verslavend. Dit wordt zeker vervolgd.

Heeeel klein

 

 

 

 

Eind oktober plaats ik een blog met de titel Hoe kleiner hoe fijner. Tijdens ons uitstapje naar de Veluwe maken Loes en ik dat waar.

Ik heb nog nooit een beukentaailing gezien en verwonder me over de foto's die ervan verschijnen. Het beukenbos rondom ons huisje is een uitgelezen plek om ernaar op zoek te gaan. Wat blijkt, als je er eenmaal een vindt, heb je de volgende ook snel in de gaten.

 

 

Muizenstaartjes staan er bij ons in het bos veel, maar voor Loes zijn ze vrij nieuw. Dus dat is al een leuk begin. Helemaal als je ze in je eigen tuintje kunt fotograferen.

Paarse knoopzwammetjes staan op een berk die we steeds passeren. Ik heb er eerder dit jaar al gefotografeerd, maar het blijft leuk om te kijken of je er iets mee kunt. Net als waterdruppels in een web. Helaas zijn er geen mooie wielwebben.

We blijven zoeken naar kleine onderwerpen en op een stronk van een omgevallen boom zien we een transparant vormpje van 1 a 2 cm groot. Een soort slijmzwam? Geen idee wat het is. Het lukt me niet om hier een goede, sfeervolle opname van te maken. Maar omdat het zo apart is, plaats ik er toch een foto van in mijn blog.

Op dit plekje in het bos blijven we uren hangen, want het kan nog veel kleiner allemaal.
Loes heeft al eens slijmzwammetjes gefotografeerd en die vinden we hier ook. Hiervoor heb je echt tussenringen nodig. Met alleen een macrolens kom je er niet.

Maar wat is het lastig om vanaf een rijstzak en met tussenringen de scherpte goed te krijgen. Het kantelbaarschermpje is dan super handig. Helaas past mijn afstandsbediening niet op mijn D750. Met spiegel opklappen en gebruik van de zelfontspanner gaat het nog heel vaak mis. Tja, goede voorbereiding is het halve werk.

Vermoedelijk zijn dit draadwatjes. De slijmzwammetjes veranderen van kleur als ze ouder/rijper worden. Nog weer later worden het watjes. Loes heeft foto's van de verschillende stadia: Klein kleiner kleinst
Hier vinden we ook een stukje schors met zeer kleine bolletjes erop. Het lijken wel potloodpuntjes, niet hoger dan 2 mm. Met het blote oog nauwelijks zichtbaar. Maar het gebruik van tussenringen leidt tot een landschap vol met kleine zwammetjes, een soort stuifzwammen.

 

Pas 's avonds op de laptop zien we hoe prachtig ze zijn en we gaan dan ook terug voor een nieuwe poging.

 

 

Wat voor soort het is weten we niet zeker, maar we denken aan grijswitte kalkkopjes.

 

De laatste ochtend blijven we nog fotograferen in de tuin. Ook daar vinden we wat kleine onderwerpen. Als ik met de tussenringen inzoom op de hoed van een hazenpootje verschijnt er weer een prachtig minilandschap. Het lijkt alsof het ijskristallen zijn.

 

 

 

In de afgevallen herfstbladeren klimt een klein ieniemienie slakje omhoog, tegen een steeltje van een blad op. Zijn slakkenhuisje is prachtig getekend.

 

En daar liggend op de grond valt mijn oog op een beukentaailing. Zo is de cirkel weer rond.