Een jaar voorbij

Januari: mist bij het ven

Een jaar voorbij, dat blijkt wel uit deze eerste foto. De foto waarmee ik 2015 startte. Hij mag mijn eindejaarsblog inluiden en zorgt door zijn zwart/wit uitvoering al meteen voor iets extra's. Dat doet de volgende foto ook, maar dan op z'n eigen manier.

Februari: zandhaarmos
 

Deze foto knalt juist van mijn scherm af en dat in het grauwe, grijze februari weer. Zijn plaatsje in dit blog verdient hij wel, want hij heeft in de maandwedstrijd van de Roots de 3e prijs behaald en staat nu in het januarinummer van 2016. Als prijs mocht ik het Birdpix 7 boek ontvangen, waar ik blij mee ben.
Maakte ik de vorige twee foto's in mijn uppie, veel van de volgende zijn het resultaat van gezellige uitstapjes.

Maart: blauwe heikikker

Voor de blauwe heikikker kwamen Loes en Yvonne afgezakt naar Brabant, waar de heikikkers het eerst blauw kleuren. Dit jaar was het comfortabel fotograferen, want we hadden waadpakken aangeschaft.

April: sleutelbloem

Sleutelbloemen fotografeerde ik eerst zelf en daarna nog een keer samen met Anne-Marie. We hadden een heerlijk plekje bij het water waardoor we mooie bokeh kregen. Een slakje was die dag een fijn extraatje.

Mei: koolzaadvelden in Frankrijk

 

De tweede landschapsfoto. Een mooie tak van fotografie waarin ik nog helemaal niet bedreven ben, maar als afwisseling tussen het vele macrowerk wel welkom. De koolzaadvelden liggen in het binnenland van Noord Frankrijk, achter de Opaalkust. Een gezellig minireisje met Yvonne en Loes.

Juni: Kalkgraslanddikkopje

 

Ook deze foto is van een gezamenlijk uitstapje. Een kalkgraslanddikkopje in de Viroinstreek in het zuiden van België. Daar volgden we een workshop met Bob Luijks in samenwerking met het Belgische Landschap VZW.



Juli: zwartsprietdikkopje op rolklaver

In juli een ander dikkopje. In een klein natuurgebiedje waar ik regelmatig met de hond kom, was ik 's morgens vroeg aanwezig voor insecten met dauw. Er was, zoals de hele zomer, weinig te vinden, maar gelukkig waren er een paar van deze vlindertjes.



Augustus: parende pantserjuffers

In mijn zomervakantie ga ik met Loes een paar dagen naar de Weerribben. Het is heerlijk zomerweer en we genieten volop. 's Ochtends en 's avonds proberen we te midden van zwermen zoemende muggen libellen en juffers te fotograferen. Veel vinden we er niet, maar dat kon de pret niet drukken.


September: Parnassia

Eind september ga ik naar Loes en zij weet nog bloeiende Parnassia te staan. De eerste keer dat ik die zie. Een heel fotogeniek bloemetje.

 

Oktober: hazenpootje

Eind oktober heb ik herfstvakantie en Loes en ik boeken een huisje op de Veluwe. Daar ontdekken we hazenpootjes in eigen tuin. Die stonden al lang op mijn wensenlijstje. Uren zijn we ermee zoet geweest. Deze week gaan we ook regelmatig aan de slag met tussenringen. Dit is een foto van een hazenpootje, gemaakt met tussenringen.


November: rijp op rand herfstblad

Het najaar en begin van de winter zijn veel te warm. In november zijn er twee ochtenden met rijp en ik kan op pad. Zo lang de zon niet te hoog staat, leef ik me helemaal uit op de kleine ijskristallen. In december daalt het kwik niet voldoende voor meer rijp of sneeuw. Nu is het wachten op winters weer in het nieuwe jaar.



December: roodborstje

December lijkt wel een herfstmaand. Ook mijn foto doet daaraan denken. De takjes heb ik bewust bij elkaar geplaatst, maar voor de rest is het toch echt puur natuur. Rood/oranje blaadjes met een daar tussendoor piepend roodborstje.

Dit was mijn overzicht van 2015 in 12 beelden. Afwachten wat 2016 in petto heeft. Ik hoop en wens voor iedereen een fijn, gezond, inspirerend en voor wie het aangaat een fotogeniek jaar.

Je belangstelling en evt. reacties bij mijn blogs stel ik zeer op prijs. In een grafiekje zou er een stijgende lijn te zien zijn: Van 10.000 in het eerste jaar, naar 30.000 naar 100.000 naar bijna 200.000 nu.
Bedankt allemaal!

Blauw, maar niet van de kou

 

Het  is begin maart en er komt een onrust over me: Zijn de heikikkers al actief? Ik houd waarneming.nl in de gaten, maar kijk bij de zeldzame soorten en mis dus de meldingen. Gelukkig geeft Jowan ook dit jaar weer een seintje. Helaas moet ik werken en is zaterdag de eerste dag dat we allemaal kunnen: Loes, Yvonne, Elly Kruyff en ik.

Zullen ze dan nog blauw zijn??? Het weer slaat om, het weekend is koud en dan laten ze zich echt niet zien. Ze houden niet van de kou. De hormonen houden zich dan rustig en de kikkers ook. We stellen het uit naar maandag. Het zal erom hangen of we succes zullen hebben.

 

Maandag is een heerlijke dag, aangename temperatuur en lekker zonnig. En ja hoor er zijn nog genoeg blauwe kikkertjes.
Wat zijn ze klein en wat hebben ze een mooie ogen, maar wat staan er weer veel sprieten in de weg. Hoe krijg ik daar rust in?

 

 

Tegen de tijd dat we ons geïnstalleerd hebben is er natuurlijk geen kikker meer te zien. Daar zijn ze veel te schuw voor. Half 12 blijkt veel te vroeg te zijn. Pas vanaf twee uur krijgen we ze weer beter te zien.

 

Af en toe komt er een 'n beetje dichterbij. Met hulp van het zonnetje krijgen we mooie reflecties.

 

Het lijkt wel of ze al die sprieten opzoeken om zich achter te verschuilen.

 

 

 

 

Een kikker alleen is leuk, maar met z'n tweeën is natuurlijk leuker. Boven twee mannetjes, onder een mannetje en een vrouwtje. Dat zijn dus 8 van die fraaie ogen.

 

Het is zonnig en het pijpenstrootje zorgt voor een warme kleur. Wat doe je met je witbalans? Als ik hem op zonnig zet krijg ik inderdaad een warme foto. Ik mis een beetje het koude blauwe van de kikker, bijna dezelfde opname maar met de witbalans op bewolkt.

Omdat het ven voor mij redelijk in de buurt ligt, kan ik op dinsdag nog even teruggaan. Ik besluit om recht tegen het licht in te gaan fotograferen. De kikkers zijn schuwer en blijven op grotere afstand en zitten echt tussen het riet. Het geeft wel veel bling bling.

Als de zon bijna achter de bomen is verdwenen draai ik me om en kan deze laatste opname nog maken. Heikikker in zijn natuurlijke omgeving. Het is een zoekplaatje en dan is hij al gecropt.

Tja, hebben de heikikkers het niet op de kou. Wij ook niet. Vorig jaar lagen we te bibberen in het  ven door het water wat in onze laarzen en broeken was gelopen. We zagen net zo blauw als de kikkers. Dit jaar pakten we het anders aan. Met een fijn waadpak blijven we helemaal droog. Elly zette ons op de kiek: Loes-Yvonne-Gonnie.

En wat die kikkers van ons vonden? Kijk zelf maar:

 

Even achterom kijken....

 

Oudejaarsavond is het moment om nog even achterom te kijken, voordat we het nieuwe jaar ingaan.

Al enkele jaren geleden riep Yvonne ons op om een jaaroverzicht te maken. Een prachtige manier van terugblikken, die inmiddels bijna traditie is geworden.

 

Ik begin met de ruziënde groenlingen. De winter is niet streng, maar door het voeren in de tuin komen er veel vogels. Groenlingen laten een ander niet zo maar toe op de voederplek en er ontstaan steeds kleine schermutselingen.

 

 

In februari fleurt een grote bos tulpen de kamer op. Bijna uitgebloeid staan ze helemaal open en worden daardoor erg fotogeniek. Heel zachte tinten compleet vervagend, maar ook felle kleuren met duidelijke lijnvoering.

 

Vorig jaar ging ik op pad met de IVN in de hoop de blauw kleurende heidekikker te spotten. Maar het weer werkte niet mee en de enige blauwe kikker die ik te zien kreeg was een bevroren exemplaar, waarschijnlijk blauw van de kou.
Dit jaar krijg ik van Jowan Iven de tip waar ze zitten en samen met Yvonne en Loes spelen we een hele middag in de zon in een vennetje. De kikkers verleiden ons voor hen te knielen en uiteindelijk plat op de buik te gaan om ze verkikkerd in hun bolle ogen te kunnen kijken.

In april kleurt Facebook blauw door de prachtigste foto's van het Hallerbos. Het lukt me niet er heen te gaan. Maar op een ochtend ontdek ik in het park achter het huis wilde hyacinten. Een mooie landschapsfoto zit er niet in, maar met de macro kan ik hier natuurlijk goed uit de voeten. Zo lig ik een zondagochtend lang plat op mijn buik en word regelmatig even door een hondenuitlater aangesproken. Ik stuur deze foto in voor de maandwedstrijd bij Roots met het thema blauw en hij eindigt op de tweede plaats.

In mei ga ik met Loes fotograferen en we belanden ook in de Groene Jonker. Het waait nogal en het blijkt lastig fotograferen te zijn. Daar treffen we ten slotte een snorrende snor aan die er even goed voor gaat zitten. Een foto met mooie zachte keuren. Later in de maand kan ik parende kluten schieten op Texel. Mooi moment maar minder van kleur.

Eind juni huurt Loes een huisje in Brabant en ik ga bij haar op bezoek. Op een veldje overnachten tientallen heideblauwtjes. Zo mooi en ook zo lastig, maar wat hebben we heerlijke uren daar op de hei.

 

In juli ga ik naar IJsland, het blijkt echt een eldorado voor de natuurfotograaf te zijn. Vooral het ijsbergenmeer Jökulsárlón is fantastisch. Op het zwarte lavastrand ligt een aangespoeld stukje ijs en een aanrollende golf omarmt het met een lobbige schuimkraag. IJsland in een notendop: lava, ijs en zee.

Ging ik vorig jaar vaak naar De Hogt. Dit jaar valt het gebied erg tegen. Het gras staat anderhalve meter hoog en de bloemen zijn verdwenen. Maar de weidebeekjuffers zijn er nog wel. 's Morgens met dauw en het eerste licht zijn het kleine juweeltjes.

In september bezoek ik een paar keer het Weerterbos tijdens de edelhertenbronst. Minder massaal dan op de Hoge Veluwe, maar ook hier wordt het steeds drukker.

Tijdens de herfstvakantie huur ik met Loes een huisje op de Veluwe. Een hele tijd lang vermaken we ons daar met Foetsie, een bosmuisje. De rekening daarvoor betalen we in de vorm van vreselijk jeukende mierenbeten, maar wat genieten we van dit kleine watervlugge adhd-ertje.
Tot mijn genoegen wordt een foto uit deze reeks paginagroot gepubliceerd in het blad van Landschap.

 

Bij het zeer geslaagde Photofestival van Landschap in Bornem genieten we van goede lezingen en unieke beelden. Als in de dagen daarna de eerste rijp verschijnt, ga ik vol inspiratie op zoek naar kleine zwammetjes en vind ze. 

 

Het kalenderjaar loopt ten einde. Ik doe weer mee met de maandwedstrijd van Roots met het thema meesjes. Niet alleen de 3e en 1e prijs, maar ook een coverfoto levert me dit op. Dus ik kan niet anders dan eindigen met mijn kuifmeesje, ook al is hij dan al een paar jaartjes oud.

 

 

Nog een paar minuten en dan is het 24.00 uur. Tijd voor de blik vooruit: een nieuw, ongerept 2015. Ik ben benieuwd wat het gaat brengen. Ik hoop weer op pad te kunnen met mijn camera, alleen of samen met Yvonne en Loes of andere fotovrienden en te genieten van de natuur in alle seizoenen.

Alle volgers bedankt voor jullie belangstelling en reacties.

 

Een prachtig, gelukkig, gezond en inspirerend 2015!

Blauwe heikikkers

 

 

Vorig jaar nam ik deel aan een IVN-wandeling om meer te weten te komen over de heikikkers. Het voorjaar was toen koud. Na een paar minder koude dagen kwamen de padden en kikkers te voorschijn om hun tocht naar het water te ondernemen. Maar de kou sloeg weer toe en we vonden half bevroren kikkertjes. Dat ging hem niet worden.

 

 

Hoe anders is dit voorjaar met zomerse temperaturen. Jowan Iven ( Kieknou ) tipt me dat het zo ver is. Op vrijdag ga ik op pad. Het vrolijke geblub is niet van de lucht. Er zitten heel veel heikikkertjes, maar wat zijn ze klein en schuw. Mijn 70-200 is niet toereikend.
Op maandag ga ik terug met Yvonne  en  Loes. We installeren ons in het water, met grotere telelens en statief, lekker in het zonnetje.
Het wordt een heerlijke middag.

 

 

 

Er zitten heel veel heikikkers in het vennetje.  Maar overal staat het pijpenstrootje waar ze zich heerlijk achter verschuilen.

 

 

 

 

Heikikkers kwaken niet, maar ze hoempen alsof een lege fles langzaam vol bubbelt. Een leuk geluidje.

 

 

 



 

Alleen de mannetjes kleuren blauw in de paartijd en niet elk jaar gebeurt dat even mooi. Vorig jaar was een slecht jaar, dit jaar start prachtig dankzij het zomerse weer. Gelukkig zijn er nog een flink aantal blauw, want dit fenomeen duurt maar een paar dagen.

 

 

 

De heikikkers zijn een kwetsbare soort en staan op de Rode Lijst. Als je de grote klonten kikkerdril ziet liggen is dat nauwelijks voor te stellen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Het blauw kleuren begint altijd in het zuiden van het land en schuift op naar het noorden. Je bent dus nog niet te laat als je ze ook wil zien.