Zee en zand

Zee en zand zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, zo ook in dit blog. In het begin van het nieuwe jaar was ik met Loes aan zee. Op de altijd terugkerende vraag "Wat zullen we gaan fotograferen?" besloten we zand het onderwerp te laten zijn. Loes had die week al een keer zandstructuren geprobeerd en dat zouden we nu samen ook gaan doen.
Helaas dachten de weergoden er anders over.
Aangekomen op een geschikte plek pakten donkere wolken zich samen en besloten wij ons heil te zoeken in een strandtent, die we doornat bereikten.

Zandstructuren vallen echt niet mee, weet ik nu. Het weer bleef wisselvallig en dat leverde mooie luchten op. Om die vast te kunnen leggen focuste ik me op het helmgras, wat ook mooi kan zijn.

Als zon begint te zakken staan we klaar aan de vloedlijn. Het is altijd afwachten of en hoe rood de lucht zal kleuren.

We hebben geluk en blijven tot het laatste sprankje licht verdwijnt, spelen met zee en lucht.

De volgende dag begon stralend. Het licht was eigenlijk al meteen te hard, maar daardoor was er wel leuke blingbling.

Door de storm van een paar dagen eerder lag er die ochtend heel wat moois op de vloedlijn.

Dan volgt het spel met de golven: komt de volgende golf ver genoeg, te hard of juist te zacht?
Daarna is het voor mij tijd om weer terug te keren naar de zandgronden van thuis.
Geen zee, wel zand ;-) en eindelijk weer eens een blogje.

Landschappen op Texel

 

Eind februari nemen Yvonne, Loes en ik de boot naar Texel. Heerlijk een paar dagen samen uitwaaien aan zee én op pad om landschappen te fotograferen. Geen alledaags werk voor ons drieën.

 

 

De eerste dag gaat grotendeels voorbij aan reistijd en boodschappen, maar we staan op tijd in de Slufter voor de zonsondergang. Wat een weids landschap! Ben je met macro op je eigen vierkante meter bezig, nu moeten we ervoor zorgen op een lijn te blijven omdat we anders in elkaars beeld staan.

 

 

De zon daalt, maar dat gebeurt buiten ons gezichtsveld. De lucht trekt dicht en we krijgen niet meer dan een roze gloed te zien. Jammer, maar dat is het lot van een landschapsfotograaf. We hebben de komende dagen nog meer kansen.

 

De eerst volgende kans is de zonsopkomst de volgende dag. Opnieuw gewapend met statief en filters klimmen we over de dijk in De Cocksdorp.

We zijn op tijd aanwezig en zoeken een plekje bij de paaltjes en stenen. Het is goed dat we geen haast hebben, want ik merk dat ik veel te ver van het water af begin. Steeds een stapje naar voren zorgt dat de lelijke stenen en modder uit beeld verdwijnen.

Dan blijft het hopen en afwachten wat de opkomende zon gaat doen. Tja, helaas niet zo veel. De lucht kleurt maar een beetje.
Gelukkig werken de vogels op de paaltjes mee door de 10 sec belichtingstijd bijna zo goed als stil te zitten.

De hele dag ligt nog voor ons open. Wat staat er nog meer op ons wensenlijstje? De vuurtoren, de duinen en het strand. Een mooie combi mag ook. Dat gaan we 's middags proberen.

 Helaas werkt het licht absoluut niet mee. We proberen van alles, maar het wordt niet veel.

Onze hoop vestigen we op de zonsondergang. We kiezen de pier bij de vuurtoren als locatie, maar als we er staan, zien we dat het 'm niet gaat worden. Wat te doen? Snel springen we in de auto en rijden naar Kaap Noord. We hopen op een mooie tint in de lucht als achtergrond voor de steigerpalen.

De lucht kleurt maar een klein beetje, toch zijn we blij dat we onze plannen omgegooid hebben.

Deze opname vind ik in zwart/wit ook wel goed uitkomen.

 

En als dan het licht uitgaat, doet de vuurtoren wat hij hoort te doen. Door wat verder het water in te lopen krijg ik de weerschijn in het water.

 

De volgende dag begint met regen, maar of we het droog houden zal in een ander blog te zien zijn.

Zeesterren bij zonsondergang

 

 

Op de dag dat Loes en ik de golven trotseren in onze waadpakken keren we na de heerlijke erwtensoep terug naar het strand. We gaan op zoek naar drieteenstrandlopertjes in het warme licht. Hoewel we behoorlijk ver lopen, blijven de drieteentjes buiten ons bereik. 

Dan ontdekken we dat op de vloedlijn veel zeesterren zijn aangespoeld. De plannen zijn natuurlijk zo omgegooid. Gewapend met mijn 200-400mm en statief ga ik aan de slag. Het voordeel is dat de zeesterren rustig blijven liggen en niet met elke golf mee rennen.

 

Het loopt al tegen vijven en dat betekent dat de zon zo onder gaat. Het licht wordt minder, maar ook warmer. Bij de nabewerking gebruik ik eens een keer de Nikfilters. Ik vind het bij deze foto's wel iets extra's geven, maar ik kan me ook voorstellen dat het voor sommige te heftig is.

 

En dan om kwart voor 5 gaat de zon onder. Wauw, wat een kleuren. Meeuwen vliegen af en toe door het beeld en er is nog best wat golfslag.

 

 

In de toppen van de omkrullende golven is het warme licht zichtbaar, alsof het vlammetjes zijn. Komt hier de uitdrukking "Alsof je water ziet branden" vandaan?

 

Het wordt tijd om te gaan. Maar het hele stuk terug is het nog genieten van de prachtige luchten en ook van de kleuren en patronen op het strand.

 

Ik draai de iso terug naar 100 en ga lange sluitertijden gebruiken.
Wie vond dit laatst ook alweer een lelijke kustplaats? Ik ben er zo best tevreden over ;-)

Mijn laatste foto met de langste sluitertijd geeft het dromerigste beeld en dat bevalt me wel.

p.s. Bij het creëren van een frissere look voor mijn blog was het gekozen lettertype vooral voor wat kleinere schermen te druk/onduidelijk. Ik hoop dat dit beter leest.

Drieteentjes in het gouden uurtje

 

 



In het weekend dat ik met Loes aan zee ben, willen we graag drieteenstrandlopertjes fotograferen. Loes had al eerder een mooie serie gemaakt. Ook samen hadden we ze al eens voor de lens gehad, zie Blog Drieteenstrandlopertjes Ze zijn zo fotogeniek, maar ook erg snel. Dus aanvankelijk ben ik al blij als het me lukt om er eentje te "schieten".

 

Het licht is nog vrij hard. Maar door die zon is het ook nog druk op het strand en zodra de 3-teentjes eindelijk wat dichterbij komen is er altijd wel een wandelaar met of zonder hond, die ervoor zorgt dat ze weer op de wieken gaan.

Vaak zijn ze in kleine groepjes op zoek naar iets lekkers. Ze rennen voor de golven uit en zoeken in het terugtrekkende water naar lekkere hapjes zoals schelpdiertjes, krabbetjes en wormen.
Aankomende golven worden ontweken, zodat de vogels voortdurend druk heen en weer aan het lopen zijn. Maar af en toe staan ze stil en dat zijn onze momenten.

Regelmatig roept Loes me toe op te schuiven omdat de golven steeds verder het strand op komen.
Als je druk bezig bent heb je dat niet eens in de gaten.

De wind zorgt hier voor opwaaiende veertjes, dat maakt het plaatje weer wat speelser.

 

Het wordt later en het licht wordt warmer. Het lage licht valt mooi door de schelpjes heen. Het nadeel van tegen het licht in werken is het ontbreken van licht op de vogel zelf.

 

Door de lage zon en het opspattende zeewater ontstaat bokeh. Dit vinden we mooi en we wachten languit op het strand liggend geduldig (nou ja, eigenlijk heel ongeduldig) af tot de drieteentjes dichterbij komen. Gelukkig doen ze dat.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Veel te snel is het gouden uurtje voorbij en zijn de strandlopertjes verdwenen. Wat rest zijn de schelpen in de branding. Stijf overeind komend besef ik dat mijn lichaam het al lang welletjes vond.

 

Meeuwen

In een weekendje aan zee gaan Loes en ik uiteraard naar het strand. Het is net vloed geweest en het water begint terug te trekken, maar er ligt nauwelijks iets aan schelpen op het strand. Ook zijn er geen leuke structuren. We richten onze blik en dus onze camera op de meeuwen. Eigenlijk een onder-gewaardeerde vogelsoort.

 

Meeuwen zijn (volgens Wikipedia ;-) ) vernuftige, nieuwsgierige en intelligente vogels. Ze spreiden complexe communicatiemethodes ten toon en hebben sterk ontwikkelde sociale structuren. Zo is in veel meeuwenkolonies defensief pestgedrag waar te nemen, waarmee potentiële vijanden op afstand worden gehouden.

 

Er zijn soorten die hun voedsel verkrijgen door middel van kleptoparasitisme. (Ik citeer uiteraard nog steeds Wikipedia). Dat kan o.a. betekenen dat ze zich voeden met een prooi die een ander heeft gevangen. Dat zie je meeuwen vaak doen.

 

Op de foto hierboven heeft er eentje iets gevangen en de rest is er als de kippen bij om te kijken of ze het kunnen bemachtigen. Het lijkt op een rugbywedstrijd. Let op de houding van de meest rechtse meeuw. Die gaat vol in de remmen.

 

 

Meeuwen vind ik leuk, al zijn ze voor mij ontzettend moeilijk op naam te brengen door alle soorten en verschillende verenkleden. Luidruchtig zijn ze ook.

Maar ik wil ze eigenlijk niet scherp in beeld brengen. We hebben het plan opgepakt om beweging vast te leggen, een beetje a la Jan van der Greef. Natuurlijk nog niet met hetzelfde resultaat :-)

 

 

Mijn filters heb ik thuis liggen, dus ik moet het proberen met mijn iso zo laag mogelijk en mijn diafragma zo hoog mogelijk. Deze meeuw beweegt wel maar dit is nog niet wat we zoeken. Ik vind hem wel grappig: slootje/kreekje springen.

 

 

 

Dit lijkt er al iets meer op. Door de bevroren beweging krijgen ze iets sierlijks. De schreeuwlelijken die het kunnen zijn, krijgen op deze manier een elegantie en verstilling.

 

 

 

De meeste pogingen draaien op niets uit. Deze meeuw heeft op zich wel een mooie vleugelslag, maar zijn oogopslag vind ik er niet bij passen. Een beetje een sluwe blik.

 

 

Met deze ben ik erg blij. Dit is wel wat ik zocht. Alleen mag hij dan nog groter in beeld staan. Dit is al een behoorlijke crop. Leuk om nog eens vaker te doen en dan toch maar een grijsfilter gebruiken.