Jonge Zwarte Sterns

Tijdens het foto-dagje met Loes neemt zij me ook nog mee naar de Zwarte Sterns. Waar precies? Ik weet het niet meer. Maar het is erg leuk om te zien ook al zitten ze wel ver weg.
In mijn pogingen om ze toch maar vooral zo goed mogelijk in beeld te krijgen, maak ik niet eens een overzichtsfoto van het gebied. Maar die kun je wel zien op de blog van Loes.

Deze vogels horen tot dezelfde familie als de visdiefjes, maar ze zijn iets kleiner.
Het liefste bouwt de stern zijn nest op krabbenscheer, een drijvende waterplant. Helaas is door de watervervuiling daar ernstig de klad ingekomen en wordt de Zwarte Stern met uitsterven bedreigd. Om ervoor te zorgen dat de vogel toch nog mogelijkheden heeft om te nestelen, worden er door vrijwilligers broedvlotjes in het water gelegd.

Niet zo mooi om te zien als nestjes op echt krabbenscheer, maar gelukkig wel effectief. Op dit vlotje zitten twee jonge kuikens. Op een ander vlotje zit één jonkie, de overige vlotjes zijn leeg.

Vader en moeder stern zorgen goed voor hun kleintje. Ze proberen alles en iedereen in de buurt weg te jagen, ook wij worden even belaagd. Daarna accepteren ze ons, als we maar op dezelfde plek blijven staan.
Passerende wandelaars en fietsers duiken angstvallig in elkaar als de Zwarte Sterns met een duikvlucht over komen vliegen.

Ook zorgen ze goed voor de inwendige mens ehh.... stern. Zoals je hierboven ziet, kan het kleintje een flinke keel opzetten. Pa en ma  vliegen af en aan met lekkers, waarbij grote libellen favoriet zijn. Soms zijn die libellen wel érg groot en ze werken echt niet mee:

De libel zet zich schrap, met zijn pootjes tegen de rand van de snavel en het jong heeft er duidelijk moeite mee. Hij legt de libel even neer en neemt hem opnieuw in zijn snavel. Na een paar pogingen lukt het hem uiteindelijk om hem binnen te krijgen.

Net als we ons afvragen wat er gebeurt als zo'n jong van het vlotje valt, zien we pa en ma Stern in actie. Het jong is aan de wandel gegaan en moeder maakt zich zorgen. 

De ouders proberen het jong terug op het vlotje te krijgen.

Hoe pak je dat aan? Lokken met een lekker hapje natuurlijk.

En jawel hoor, dat lukt. Het kuiken klimt weer op het vlotje en is voorlopig weer veilig.
Even later krijgt hij een lekker visje of garnaaltje.

Om dan tegen zonsondergang veilig onder de vleugels van vader weg te kruipen. Even later breekt er een flinke bui los. Wij zitten dan al veilig binnen en ik vraag me af hoe het zo'n jong gezinnetje vergaat.

(De kwaliteit van de foto's is wat minder omdat ik ze door de grote afstand behoorlijk heb moeten croppen.)