Overzicht 2017

Op het einde van het kalenderjaar ga je in de bloggerswereld het jaaroverzicht plaatsen. Maar dit jaar ben ik in mei afgehaakt, ondanks mijn goede voornemens van vorig jaar om meer te gaan bloggen.
Vanmiddag toen ik Loes sprak, realiseerde ik me dat ik er nog niet eens aan gedacht had om een overzicht te maken.
Shame on me.
Loes sprak me streng toe en dat heeft geholpen ;-) Het zou zonde zijn deze traditie te doorbreken.

In het begin van 2017 begon ik voortvarend aan een nieuw fotojaar. Ik boekte zelfs een weekendje naar De Hoge Venen onder leiding van Theo Bosboom. Het weer werkte fantastisch mee en we maakten prachtige sneeuwplaten.

Ook in januari (Sorry hoor, ik begin nu al te smokkelen. Ik ga me niet houden aan 1 foto per maand) had ik een leuk weekend aan zee, samen met Loes. Omdat het had gestormd waren er veel zeesterren aangespoeld. Deze foto heb ik ingezonden bij een fotowedstrijd van Natuurpunt en op dit moment dingt hij nog mee naar een prijs ;-).

In maart gaan Von, Loes en ik de 50ste verjaardag van Yvonne vieren met een foto-uitstapje naar Texel. Steiger de Vriendschap fotograferen we rond zonsondergang.

In het voorjaar boekte ik de vogelhut van Gerwin Kieboom in Drunen en genoot daar een hele dag van prachtig licht, gaaien en eekhoorns.

 

Deel de Natuur timmerde dit jaar flink aan de weg. Een van de leukere dingen waar ze actief in zijn is het plannen van uitstapjes naar interessante natuurgebieden. Zo gaan we met ons drieën op Paasochtend op zoek naar Wilde kievitsbloemen in plaats van chocolade eitjes. Ik moet zeggen dat je hier veel langer plezier van hebt.

 

Tot zo ver ging het fotograferen en het bloggen wel aardig. Maar toen kwam de klad erin. Geen blogjes meer en ook de fotografie stond op een laag pitje.

 

Ik boekte nog wel een avondje steenuilen bij Glenn Vermeersch

 

Ik ging in de zomer nog een paar keer met Loes op pad.

 

We probeerden zelfs eens wat anders dan anders te doen. Bomen in/met beweging.

De herfst startte en even wat bling-bling met de helios vastgelegd.

 

Eigenlijk maar twee momenten met paddenstoeltjes bezig geweest. Maar voor de afwisseling krijgen ze een plekje in dit blog.

 

In november deze plek ontdekt. Het was mistig, maar grauw, dichtgetrokken. Toen kwam de zon even door en was het genieten. Een plekje waar ik graag naar terug wil gaan, op momenten met mooie mist en met sneeuw.

Toen was het december en bleef de camera onaangeroerd. Maar deze foto, verstuurd als Kerst/Nieuwjaarskaart hoort wel bij deze maand.
De Kerstdagen zijn voorbij, maar de goede wensen voor een goed, gezond en fijn 2018 zijn nog volop van kracht!

En dan is het weer tijd voor goede voornemens...... misschien moet ik die van vorig jaar maar gebruiken
 

Met de helios naar de hei

 

 

In augustus gingen Loes en ik naar Lemele voor de bloeiende heide. Als je dan zoals wij een helioslensje meeneemt, dan maakt het niet uit waar je naar de hei gaat, want aan een paar vierkante meters heb je voldoende.

 

 

Veel ervaring met het lensje hebben we op dat moment nog niet. We proberen het met 1 tussenring, al snel wordt die vervangen door een ander formaat of er komen 1 of 2 ringen bij of ze gaan er allemaal tussenuit. Het wil in het begin nog niet echt vlotten. Geen nood we hebben een paar avonden de tijd.

 

Vooral de scherpte is een probleem. Aanvankelijk ben ik enthousiast over mijn foto's, maar als ik ze goed bekijk blijkt de scherpte echt tekort te schieten. Het scherptegebied is ook zo klein.

Toch zie ik wel mogelijkheden. Met een statief werken zou beter zijn. Ik heb het geprobeerd, maar zie dan maar eens het licht te vangen zoals je dat hebben wil. Onbegonnen werk. Of hoe voorkom je tegen het web te stoten met die lange poten, want je moet wel dichtbij komen.

De vakantiedagen in Lemele hebben een mooie aanzet gegeven om thuis nog een paar keer op stap te gaan. Een paar heidestruikjes zijn zo gevonden en spinnenwebben zijn er nu ook volop. Een heerlijke combi, zeker als er ook nog dauwdruppels aan het web hangen.

De helios heeft zo'n mooi bokeh, dat vooral bij druppels zo goed tot zijn recht komt.

De bloeiende heide geeft kleur aan het beeld.

Na elk bezoekje aan de hei zitten er wel een paar plaatjes tussen die me bevallen.

Bij de laatste foto is de heide uit het beeld verdwenen. Inmiddels vond ik het tijd worden om ze eens te plaatsen. De hei is uitgebloeid en volgens de kalender komt de herfst eraan. Een jaargetijde waarbij de helios zeker gebruikt zal gaan worden.



Macro over de grens

In juni plaatst Landschap VZW een aankondiging voor een macroworkshop Libellen en Waterjuffers fotograferen met de Belgische fotograaf Danny Laps. De workshops stromen razendsnel vol en ik kan een plaatsje reserveren voor 5 juli.
Bij slecht weer wordt de workshop geannuleerd. Tja, wat blijkt,  het wordt te mooi weer ;-)
De nachttemperatuur daalt niet verder dan 19 graden en mooie dauwdruppels kun je dan wel op je buik schrijven.

vuurvlinder

Danny besluit te annuleren en biedt verschillende andere opties. Ik kies voor 29 augustus. Als ik die dag al vroeg naar België rijd, belooft het weer een mooie dag te worden. Maar omdat het nu 's nachts wel afkoelde, is er volop dauw aanwezig. Danny weet een prachtig plekje met vennetjes, hei en bos.

 

strekspin
 

 Libellen laten zich nog niet zien, maar spinnen en webben zijn er des te meer. Daar ga ik even mee aan de slag. Maar niet lang genoeg, ik kom tenslotte voor de insecten. Thuis zie ik dat er wel meer uit te halen was geweest. Maar daar moet ik in de herfst dan maar een keer voor op pad gaan.

tijgerspin

Mijn Tamron lens is inmiddels een oudje en ik overweeg een nieuwe macrolens aan te schaffen. Danny fotografeert ook met Nikon en ik mag zijn 200mm macrolens F4.0 uitproberen. Ik ben erg benieuwd hoe die me gaat bevallen. De foto's hierboven maakte ik met mijn eigen lens, hieronder de foto's met Danny's Nikon.

Danny geeft me een tip om een langpootmug in tegenlicht te fotograferen. Zo zie je mooi alle druppels. Dan vind ik eindelijk een libel. Helaas ook meteen de enige van deze ochtend.

 

De ochtend verstrijkt. De vuurvlinder met dauw die in het begin van het blog staat, heeft al lang zijn vleugels uitgeslagen, net als de juffers en libellen. Ik stort me nog even op wat mosjes, maar kan de rust niet meer vinden om er echt goed mee aan de slag te gaan.

 

 

aangepast met tip van Loes

Ik geef met enige tegenzin Danny zijn lens terug. Helemaal overtuigd ben ik toch nog niet. De noodzaak om te werken vanaf statief staat me tegen. Ik werk liever vanuit de hand om meer vrijheid te hebben in het zoeken naar het goede licht en compositie.
Met tips en ruimte voor vragen sluit Danny de goed verzorgde workshop af met heerlijke, verse koffiekoeken van de warme bakker. Dat kan dan weer in België, daar zijn op zondagochtend de bakkers open.
 

Spinnenplaag?

Een klein stukje uit een krantenartikel:
Spinnen teisteren vooral nieuwbouwwijken in Den Haag en Rotterdam maar overal in Nederland zijn nu veel spinnen. De omstandigheden voor spinnen zijn momenteel erg gunstig. Er zijn veel insecten en daardoor kunnen de spinnen goed groeien en zich handhaven.

Dit zullen voornamelijk huisspinnen zijn en andere soorten zoals de trilspin en de huiszebraspin die zich prettig voelen in gebouwen. Maar eind zomer, begin herfst is het ook buiten in de natuur erg druk met de kleine kruipers. Deze foto maakte ik vroeg in de ochtend. Het hele veld zat vol met glinsterende spinnenwebben en het leek wel of er geen spin te bekennen was.

 

Door de dauw zijn de draden van het web goed zichtbaar. Dit is een zogenoemd wielweb. Zulke ronde webben hangen loodrecht tussen planten om vliegende insecten te vangen. Een bekende spin die dit doet is de kruisspin.

 

 

Er zijn ook onregelmatige webben die over de bodem of horizontaal op planten gespannen worden om kruipende insecten te vangen.

 

 

Hoe deze spinnensoort heet, kon ik niet vinden en hij lijkt nog wel zo gemakkelijk te determineren.

 

 

 

 

 

Van Greet kreeg ik de tip dat het om een strekspin gaat en na wat googlen denk ik dat ook. Alleen de precieze soort weet ik nog niet. Ik houd het nu op de Gewone Strekspin.

 

 

Ook zijn er trechtervormige webben die kegelvormig zijn. Daarin zit de spin in de kleine opening te wachten op langslopende prooien. Deze spinnensoort wordt de trechterspin genoemd.

Op de hei zag ik deze spin zitten wachten.

 

 

 

En op een ander plekje zat deze harige spin in een web, waarschijnlijk zat ze haar eieren te bewaken.

 

 

 

Vrijwel alle spinnen zetten hun eieren af in een gesponnen cocon of eierzak die ze verbergen of bewaken.

 

 

 

Tegen het einde van de zomer vind je deze spin, de Vergeten Tandkaak of de Gewone Tandkaak, vooral in opgerolde blaadjes. Die heeft ze zelf dichtgesponnen. Het vrouwtje bewaakt hier haar eicocon, die meestal wit tot blauwig gekleurd is.

Deze viervlekspin zag ik op de hei. Ze was in een razendtempo haar net gevangen prooi, een bij, aan het inkapselen. Doordat ze zo snel bewoog, is de foto niet helemaal scherp.

Hier heeft ze haar prooien hangen een beetje verborgen bij de top van de heidestruik, haar eigen voorraadkastje.

In België en Nederland leven bijna 700 verschillende soorten spinnen. Een relatief nieuwe soort is de Tijgerspin of Wespspin. De wespspin is één van de grootste Europese spinnen.

De wespspin komt oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied.

In Nederland was deze soort vrij zeldzaam, ze werd pas in 1980 ontdekt in Limburg.

 

 

 

 

De laatste jaren rukt de spin op naar het noorden, mogelijk door de warmere zomers als gevolg van de klimaatsverandering. De spin is nu in alle Nederlandse provincies gezien.

 

 

 

 

Rond Eindhoven is de soort zelfs vrij algemeen zeker in wat open plaatsen als graslanden en heidevelden. Het web wordt vanwege de voorkeur voor sprinkhanen dicht boven de grond tussen grashalmen en stengels gespannen.

 

 

 

De wespspin hangt altijd ondersteboven in het wielweb, dat te herkennen is aan de twee extra zigzag matjes die straalsgewijs vanuit het centrum zijn aangebracht.

Als een te zware prooi in het web terecht komt, bijt de spin snel de draden door zodat de prooi niet het hele web vernielt. Bij de spinnen die ik hier zag waren geen zigzagmatjes, een zogenaamde ladder, te zien, De spinnen zaten zich te goed te doen aan een vette prooi. Waarschijnlijk hadden zij hun draden al door gebeten. Hierboven kun je een restantje zien.

 

 

Ik hoorde van medebloggers dat ze helemaal verrukt waren omdat ze deze spinnensoort gezien hadden. Nou woon ik toevallig net buiten Eindhoven en ik zie ze hier dus echt wel.
Goh, ik had niet eens in de gaten dat ze zo speciaal waren.