Terug naar het Bayerischer Wald: wilde kat en edelhert

Een ochtendopname in Altschonau, in de directe omgeving van het Bayerischer Wald of te wel het Beierse Woud. Dat is een middelgebergte in de Duitse deelstaat Beieren. Het Beierse Woud loopt langs de grens met Tsjechië en gaat aan de Tsjechische kant over in het Bohemer Woud.

Het Beierse Woud loopt van boven Regensburg tot aan Passau. De hoogste top is de Grosser Arber van 1456 meter hoog. De belangrijkste rivier is de Regen. Een gebied van 240 km2 is in 1970 aangewezen als Nationaal Park Bayerischer Wald. In de winter is het een skigebied.

Spelen bij het riviertje de Ohe.

 

In het park is een verblijf met 2 wilde katten erin, daar ben ik in februari niet geweest.

In eerste instantie kunnen we er maar 1 ontdekken en die blijft net lang genoeg zitten om deze foto te kunnen maken. Daarna gaat zij met de rug naar ons toe achter een boompje zitten. Bekijk het maar, lijkt de boodschap te zijn.

De Europese wilde kat lijkt sterk op een grote, forse huiskat, maar de Europese wilde kat heeft nooit vlekken, alleen strepen. Het belangrijkste verschil is de staart, die bij de wilde kat veel dikker is. Over de staart lopen drie tot vijf brede, zwarte ringen. De staartpunt is afgerond en zwart. De ogen zijn vaalgeel van kleur.

We verlaten het hok en 's middags keer ik terug. Nu slaapt ze, maar na een poosje komt er wat actie.

De poes blijkt een prooi te hebben, het lijkt me dat het een mol is. Ze neemt hem mee het struikgewas in en maakt hem daar soldaat.

Op het menu staan voornamelijk konijnen, jonge hazen, kleine knaagdieren en vogels. Ze bespringen hun prooi vanuit een hinderlaag of besluipen hem.

Dan blijkt ze niet de enige kat te zijn. Nummer twee, een flink wat groter mannetje, laat zich ook zien, maar die moet het niet wagen om bij haar en haar prooi in de buurt te komen. Hij wordt weggesnauwd.

Dat gaat er stevig aan toe. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken is op deze dame zeker van toepassing.
Een wilde kat krabt aan een boom om zijn nagels te scherpen, maar markeert tevens zijn territorium met geurstoffen uit klieren aan de voet.

De Europese wilde kat is helaas niet meer overal raszuiver, er is veel vermenging met verwilderde huiskatten. Hij was verdwenen uit Nederland, maar komt nu sporadisch voor in Zuid Limburg. Als hij beschermd wordt, blijkt de wilde kat zich goed te kunnen handhaven.

Een ander dier dat we vorige keer niet gefotografeerd hebben is het edelhert. Daarvan loopt een grote roedel die we op het einde van de dag gaan zoeken. Het zon staat laag en het wordt al bijna donker, zeker onder de bomen. Maar dat geeft wel mooi licht en mooie tegenlicht situaties.

Deze geweidrager ziet er niet al te florissant uit na de bronst.

Als afsluiting nog een keer de Ohe. Heerlijk spelen met sluitertijden en standpunten. Dit vind ik zelf de best geslaagde opname hiervan.

In het volgende blog komen nog meer foto's van deze fotoreis.