Zee en zand

Zee en zand zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, zo ook in dit blog. In het begin van het nieuwe jaar was ik met Loes aan zee. Op de altijd terugkerende vraag "Wat zullen we gaan fotograferen?" besloten we zand het onderwerp te laten zijn. Loes had die week al een keer zandstructuren geprobeerd en dat zouden we nu samen ook gaan doen.
Helaas dachten de weergoden er anders over.
Aangekomen op een geschikte plek pakten donkere wolken zich samen en besloten wij ons heil te zoeken in een strandtent, die we doornat bereikten.

Zandstructuren vallen echt niet mee, weet ik nu. Het weer bleef wisselvallig en dat leverde mooie luchten op. Om die vast te kunnen leggen focuste ik me op het helmgras, wat ook mooi kan zijn.

Als zon begint te zakken staan we klaar aan de vloedlijn. Het is altijd afwachten of en hoe rood de lucht zal kleuren.

We hebben geluk en blijven tot het laatste sprankje licht verdwijnt, spelen met zee en lucht.

De volgende dag begon stralend. Het licht was eigenlijk al meteen te hard, maar daardoor was er wel leuke blingbling.

Door de storm van een paar dagen eerder lag er die ochtend heel wat moois op de vloedlijn.

Dan volgt het spel met de golven: komt de volgende golf ver genoeg, te hard of juist te zacht?
Daarna is het voor mij tijd om weer terug te keren naar de zandgronden van thuis.
Geen zee, wel zand ;-) en eindelijk weer eens een blogje.

In de branding

 

 



Mijn vorige blog "Landschappen op Texel" eindig ik met de vraag of we het droog houden aan zee. Nou dankzij onze waadpakken is dat gelukt. Wat zijn die ideaal. We gaan tegen zonsondergang naar Paal 9 om de golven en de ondergaande zon vast te leggen. We zijn bijna te laat. Het is vloed en van de pier is nog maar weinig meer te zien.

 

 

 

 

De stenen in het water verdwijnen snel uit beeld als het water stijgt. Ze zorgen er nog wel voor dat er mooie stromingen en patronen ontstaan.

 

 

 

 

Er is een behoorlijke deining. Wat een kracht hebben de golven. Ik heb even een klein stukje gefilmd:

 

 

Door het waadpak en mijn stevige statief durf ik wel de zee in. Toch is het uitkijken geblazen. Maar ik sta letterlijk in de branding de golven te fotograferen. Wat is dit genieten!
De zon gaat bijna onder en het warme licht kleurt het water roze/oranje. Ik probeer mijn lens mee te bewegen in de richting van de golven.

 

 

Spectaculair wordt de zonsondergang niet, maar de golfslag en het warme licht waren al zo prachtig dat het eigenlijk al niet meer uitmaakt.

 

 

Zo eindigt weer een gezellig uitstapje van "The Picture Girls", een naam die Yvonne ons gegeven heeft na alle bijnamen die we inmiddels verzameld hebben ;-)

 

In februari op Texel nemen we 's middags op het strand even de tijd om een portretje te maken met de vuurtoren in de achtergrond.

 

Landschappen op Texel

 

Eind februari nemen Yvonne, Loes en ik de boot naar Texel. Heerlijk een paar dagen samen uitwaaien aan zee én op pad om landschappen te fotograferen. Geen alledaags werk voor ons drieën.

 

 

De eerste dag gaat grotendeels voorbij aan reistijd en boodschappen, maar we staan op tijd in de Slufter voor de zonsondergang. Wat een weids landschap! Ben je met macro op je eigen vierkante meter bezig, nu moeten we ervoor zorgen op een lijn te blijven omdat we anders in elkaars beeld staan.

 

 

De zon daalt, maar dat gebeurt buiten ons gezichtsveld. De lucht trekt dicht en we krijgen niet meer dan een roze gloed te zien. Jammer, maar dat is het lot van een landschapsfotograaf. We hebben de komende dagen nog meer kansen.

 

De eerst volgende kans is de zonsopkomst de volgende dag. Opnieuw gewapend met statief en filters klimmen we over de dijk in De Cocksdorp.

We zijn op tijd aanwezig en zoeken een plekje bij de paaltjes en stenen. Het is goed dat we geen haast hebben, want ik merk dat ik veel te ver van het water af begin. Steeds een stapje naar voren zorgt dat de lelijke stenen en modder uit beeld verdwijnen.

Dan blijft het hopen en afwachten wat de opkomende zon gaat doen. Tja, helaas niet zo veel. De lucht kleurt maar een beetje.
Gelukkig werken de vogels op de paaltjes mee door de 10 sec belichtingstijd bijna zo goed als stil te zitten.

De hele dag ligt nog voor ons open. Wat staat er nog meer op ons wensenlijstje? De vuurtoren, de duinen en het strand. Een mooie combi mag ook. Dat gaan we 's middags proberen.

 Helaas werkt het licht absoluut niet mee. We proberen van alles, maar het wordt niet veel.

Onze hoop vestigen we op de zonsondergang. We kiezen de pier bij de vuurtoren als locatie, maar als we er staan, zien we dat het 'm niet gaat worden. Wat te doen? Snel springen we in de auto en rijden naar Kaap Noord. We hopen op een mooie tint in de lucht als achtergrond voor de steigerpalen.

De lucht kleurt maar een klein beetje, toch zijn we blij dat we onze plannen omgegooid hebben.

Deze opname vind ik in zwart/wit ook wel goed uitkomen.

 

En als dan het licht uitgaat, doet de vuurtoren wat hij hoort te doen. Door wat verder het water in te lopen krijg ik de weerschijn in het water.

 

De volgende dag begint met regen, maar of we het droog houden zal in een ander blog te zien zijn.

Zeesterren bij zonsondergang

 

 

Op de dag dat Loes en ik de golven trotseren in onze waadpakken keren we na de heerlijke erwtensoep terug naar het strand. We gaan op zoek naar drieteenstrandlopertjes in het warme licht. Hoewel we behoorlijk ver lopen, blijven de drieteentjes buiten ons bereik. 

Dan ontdekken we dat op de vloedlijn veel zeesterren zijn aangespoeld. De plannen zijn natuurlijk zo omgegooid. Gewapend met mijn 200-400mm en statief ga ik aan de slag. Het voordeel is dat de zeesterren rustig blijven liggen en niet met elke golf mee rennen.

 

Het loopt al tegen vijven en dat betekent dat de zon zo onder gaat. Het licht wordt minder, maar ook warmer. Bij de nabewerking gebruik ik eens een keer de Nikfilters. Ik vind het bij deze foto's wel iets extra's geven, maar ik kan me ook voorstellen dat het voor sommige te heftig is.

 

En dan om kwart voor 5 gaat de zon onder. Wauw, wat een kleuren. Meeuwen vliegen af en toe door het beeld en er is nog best wat golfslag.

 

 

In de toppen van de omkrullende golven is het warme licht zichtbaar, alsof het vlammetjes zijn. Komt hier de uitdrukking "Alsof je water ziet branden" vandaan?

 

Het wordt tijd om te gaan. Maar het hele stuk terug is het nog genieten van de prachtige luchten en ook van de kleuren en patronen op het strand.

 

Ik draai de iso terug naar 100 en ga lange sluitertijden gebruiken.
Wie vond dit laatst ook alweer een lelijke kustplaats? Ik ben er zo best tevreden over ;-)

Mijn laatste foto met de langste sluitertijd geeft het dromerigste beeld en dat bevalt me wel.

p.s. Bij het creëren van een frissere look voor mijn blog was het gekozen lettertype vooral voor wat kleinere schermen te druk/onduidelijk. Ik hoop dat dit beter leest.

Schuimkoppen

 

Als ik begin januari met Loes een paar dagen aan zee ben, spoelt de zee veel schuim op het strand. Een leuk onderwerp om te fotograferen, maar over mijn resultaten ben ik echt niet tevreden en die halen het blog niet. Als het zachte licht harder wordt, zoeken we een ander onderwerp. Om ons heen kijkend, valt onze blik op de golven. Van schuim stappen we over naar schuimkoppen!

We hebben onze neopreen waadpakken aan en zijn goed beschermd tegen de kou en het water. Met de camera stevig op het statief kunnen we best een stukje de zee in, ook al is het begin januari.

 

Aanvankelijk fotograferen we de golven recht van voren, zoals ze komen aanrollen.

Maar met een waadpak aan blijf je lekker warm en droog. Dat geeft ons de kans om wat dieper het water in te gaan. Niet te diep want de golven zijn krachtig en al heb ik een stevig statief, mijn apparatuur is met te lief en is ook te duur om kopje onder te gaan.

 

Je weet nooit van te voren wat een golf gaat doen en dat maakt het leuk spelen. Het blijft gokken welke golf groot wordt en mooi gaat krullen.

Vaak gok je mis, maar soms ben je heel tevreden over het resultaat.

 

De ene golf rolt mooi om, een ander spat flink op. Elk op zijn eigen wijze de moeite waard.

 

 

Doordat we wat dieper de zee in kunnen lopen, kunnen we bij het breken van de golf in de tunnel kijken. Dat maakt het beeld wat dynamischer.

 

 

Bij de volgende foto vind ik de verschillende richtingen in de golf zo mooi. Plus het feit dat een deel al gebroken is en andere delen nog stromen.

Niet dat je dat op het moment zelf allemaal ziet. Je knipt op repeteerstand in de hoop het juiste moment te pakken te hebben.

 

 

Een geweldige splash waarbij nog een stukje van de stroming zichtbaar is.
Als afsluiter een uitsnede die mooi de stroming van de golf  in de zee laat zien.

 

Buitenlucht en zeker zeelucht maakt hongerig. Na deze capriolen gaan we voldaan richting de snert, die zonder schuimkop heerlijk smaakt.