Aan de oever van de Dommel

Al een aantal ochtenden en middagen was ik op pad geweest om het ijsvogeltje te fotograferen. Helaas wil dat nog niet lukken. Na de prachtige serie van Greet van de uitsluipende libel zat ik weer anderhalf uur te pierogen. Met de macrolens in de tas besloot ik het roer om te gooien. Ik zat aan de oever van het riviertje de Dommel en rondom mij heen stond alles volop te bloeien, vanaf takjes klonk een gekwetter en gekwinkeleer en er fladderde menig vlindertje en libel rond. De telelens omgewisseld voor de macrolens en plat op de buik in het riet en later in het gras. Met een lekker zonnetje erbij was het daar heerlijk hobbyen.

Ik begon met het zoeken naar een libellenlarve. Ik vond er al snel een, maar die was leeg. Zo'n omhulsel is een prachtig dingetje, je kunt de hele vorm van de libel er al in zien.

Daarna vond ik een beekrombout die al was uitgeslopen, maar de vleugels nog gesloten had. Onder de libel zie je de lege cocon nog hangen.

Het hele proces van uitsluipen duurt lang, ik heb alleen het opdrogen gefotografeerd. Deze libel hing te drogen tussen het riet.

Zo met je neus op zo'n beestje zie je allerlei details die je normaal niet zo opvallen. De ogen zijn bijzonder groot, die hebben ze nodig bij hun jacht: ze jagen op vliegende insecten, die ze in de lucht vangen.De poten zijn aangepast aan het jagen, de kleine stijve haartjes ('doornen') zorgen ervoor dat de prooi niet meer kan ontsnappen.

Bij de opdrogende beekrombout vielen er druppeltjes uit het achterlijf. Of dat bij het droogproces hoort, weet ik niet. Maar het wqaren er best veel voor zo'n insect.

Eenmaal droog achter de oren, ehh op de vleugels is hij direct klaar voor de eerste vlucht.

Er waren ook ander libellen soorten en juffers.Ik heb ze er niet allemaal op kunnen krijgen, want sommigen zijn wel erg onrustig.
Dit is een vuurjuffer.

En een metaalglans libel

De viervlek libel waarvan Greet de mooie serie plaatste:

Ook fladderden er wat vlinders rond. Ik wilde een oranjetipje fotograferen, die had ik heel wat voorbij zien komen op wacht voor het ijsvogeltje. Maar nu was er geen een meer. Wel was er een hooibeestje:

Deze witte vlinder is een geaderd witje (met dank aan Greet en Rene)

Ook zijn de lieveheersbeestjes weer volop aanwezig, lekker dat rood in contrast met het groene gras.

En eentje met een wat ongewoner standpunt:

Zo liggend in het gras, met dat lage standpunt, zien de paardenbloemen er ook zo mooi uit:

De hele wei stond vol met bloemen. Ik zal ze jullie besparen anders wordt dit blog veel te lang. Ik heb het wachten op het ijsvogeltje nog niet opgegeven, hopelijk lukt het nog en kan ik ze binnenkort hier plaatsen.
Bedankt voor de opmerkingen bij het vorige blog, het is leuk om reacties te krijgen.