Met een staande variant van deze foto sloot ik mijn vorige blog af. Op dinsdagochtend 25 november is de wereld voor het eerst weer wit berijpt. Alsof je in Sprookjesland terecht komt. Rondom huis is er weinig van te zien, maar in het bos bij het Vessems Ven, oftewel het Groot Meer, is het genieten. Was het gisteren bij mist al mooi, vandaag is het nog mooier.
Maar ik begin te onvoorzichtig. Een takje met bladeren in warm zonlicht is te onscherp door een te groot diafragma. Bij een bloemetje draai ik hem al iets verder dicht, maar ook F6.3 brengt nog niet de gewenste scherpte.
Ik houd van onscherpte en een zacht verloop. Ook wil ik graag rustige achtergronden. Ik maak wat reeksen met een steeds wisselend diafragma. Omdat de rijp de randen van de onderwerpen volgt, is bij een groot diafragma te weinig scherp. Het blijft uitproberen wat het mooiste resultaat geeft. Bij elk onderwerp is dat weer anders, omdat het scherpstelvlak steeds wisselt. De ene keer ligt hij mooi parallel aan de sensor, de andere keer buigt hij af.
Alsof er een kerstbal in de achtergrond ligt.
Bij deze bevroren druppel zit ik zelfs op F16. Door van onderaf te fotograferen blijft de achtergrond leeg en kan dat. Met paddenstoeltjes wordt dat toch lastiger.
Ik besluit op zoek te gaan naar de mycena met knopschimmel. Ik ben benieuwd hoe die er vandaag uitziet. Helaas blijkt het in het bos niet koud genoeg te zijn geworden, er is geen rijp te bekennen. Dan maar vlug terug naar andere zwammetjes in het open veld. De heideknotszwammetjes zijn nu snel gevonden.
Maar ook mycena's zijn er wel te vinden.
Op het Lowland Photofestival hadden we een serie gezien over ijspaddenstoelen. Dat deed ons verlangen naar deze omstandigheden. Heerlijk om na twee dagen ermee aan de slag te kunnen gaan..
Ergens staat een ienie-mini struikje met piepkleine herfstblaadjes eraan. Elk randje versierd met een mooi kanten randje. Voorlopig de laatste foto. Voorlopig, want dit smaakt naar meer....
en deze beelden krijg je alleen als het 's nachts ijs.. en ijskoud is.
