Herfst in de Hof van Twente

In het voorjaar bezocht ik samen met Loes de hut van Han Bouwmeester. Voor foto's van toen zie mijn blogberichten van maart: Mezen in de Hof van Twente en Vervolg Hof van Twente

Han heeft een nieuwe hut aangelegd en ik boek weer voor twee dagen. De foto's van de eerste dag staan in dit blogbericht, ze zijn gemaakt in de oude hut. In mijn volgende serie komen de foto's uit de nieuwe hut.

Je kunt zelf een mooie setting maken en ik besluit takken met rood gekleurd blad mee te nemen voor een herfstaccent in de foto's.

Net als in maart zijn het vooral veel mezen die ik voor de lens krijg, maar ook de Grote Bonte Specht laat zich weer regelmatig zien.

Zo wel het mannetje, met de rode vlek achter op zijn kop, als het vrouwtje met de zwarte kop zijn aanwezig.

Ze neemt zelfs even een voorzichtig bad.

Als je dan een hele dag in de hut zit en je ziet wat blaadjes op het water drijven, dan ga je die eens wat beter bekijken. Er blijken door de reflecties mooie vormen uit te ontstaan.

Dit kan mooier en ik onthoud het om nog eens een keer mee aan de slag te gaan.

Het water is een trekpleister voor al die vogels. Ze komen drinken, badderen en ook eten zoeken in het water.

Door het lage standpunt kun je mooie reflecties krijgen.

Ook de glanskopjes waren weer regelmatig aanwezig, nog altijd even snel en vluchtig als in maart.

Deze setting is van de tweede dag, waarvan nog meer foto's komen.

Net als herfstbladeren geven paddenstoelen een herfstaccent aan de foto's. Het winterkoninkje liet zich maar kort zien. Ik vind het een leuk vogeltje met zijn parmantige staartje.

Weer terug naar de oude hut. Op de berkenstam komt af en toe een kuifmeesje zitten.

Ik vond de glanskop al snel, maar de kuifmees is helemaal moeilijk te vangen. Uiteindelijk lukt het wel, als het kuifmeesje  net even wat langer blijft zitten.

 

Bij het bericht uit de nieuwe hut krijgt de eekhoorn de hoofdrol.

Mocht je ook eens de hut willen huren of daar meer informatie over willen lezen, volg dan deze link:
Vogelhut huren Han Bouwmeester

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, ook de kruisbek.

In het vorige bericht schreef ik al dat het een top dag werd. Want behalve de eekhoorntjes krijgen we nog meer moois voor de lens.
Ik hoop deze dag appelvink en goudvink te zien.
Ik ben nog bezig met het maken van een proeffoto om de belichting te controleren, als er een goudvink verschijnt. Binnen 5 minuten, hoe is het mogelijk.
Het gaat zo snel, dat het eigenlijk foto's van niets worden. Even later verschijnt een voor mij onbekend vogeltje: beige met een zwarte kop en snavel. Dat moet het vrouwtje van de goudvink zijn.

Ook zij komt even drinken.

De waterstand is laag, waardoor de lelijke betonrand zichtbaar wordt. Maar het voordeel van zo veel droogte is dat er meer schuwere soorten komen.
Een poos later komt het mannetje weer en als hij de kust veilig vindt, komt het vrouwtje ook weer even.

Ons geluk kan niet op als ook de kuifmees langs komt.

Even later gevolgd door het wel erg snelle en beweeglijke glanskopje, wat ook nu weer zo maar een matkopje zou kunnen zijn.

De vrouwtjes vink doet haar best, ze gaat zelfs even badderen. Maar ach eigenlijk telt ze vandaag niet zo mee.

Datzelfde geldt voor het roodborstje dat op een toch wel erg leuk plekje poseert.

We lopen meer warm voor de schuwe vlaamse gaai.

Een beauty, zo in het mos. Maar we houden onze adem echt in als deze vogel op het takje plaatsneemt. Deze soort ken ik alleen nog maar van plaatjes uit vogelboeken.

De kruisbek. Aan de snavel is duidelijk te zien waarom deze vinkachtige vogel zo heet: de bovenste en onderste snavelhelft kruisen elkaar! Zo'n snavel is effectief gereedschap om zaden uit dennen- en sparappels te halen.

Groepen kruisbekken kunnen boven in de toppen van naaldbomen neer strijken, waar ze aan dennen- en sparrenappels gaan hangen om zaden eruit te peuzelen. Bij een plas water is het bijna de enige mogelijkheid om een kruisbek van dichtbij te zien.

Dit is een vrouwtje. Even later verschijnt een geler exemplaar. Ten onrechte denk ik dat dit dan wel het mannetje zal zijn. Niet dus. Ook de gele zijn vrouwtjes. De mannetjes zijn rood.

Hoe dit vogeltje nou eigenlijk zingt, weet ik niet. Op de site van de vogelbescherming wordt het als omschreven als ``kiep`geluid.





Met een tevreden gevoel rijd ik terug naar huis, dit kan ik met recht een top dag noemen.

Vervolg Hof van Twente

Zoals ik in mijn vorige blog schreef,  heb ik nog meer foto's van het uitstapje naar Twente.

Samen met Loes zat ik anderhalve dag in de vogelhut van Han Bouwmeester. Dat was genieten.

Al vrij snel kwam deze Grote Bonte Specht. Hij kwam niet een of twee keer, nee hij bleef maar terug komen en af en toe kwam het vrouwtje ook. Het mannetje heeft een rode vlek op het achterhoofd.

De kruin van het vrouwtje is zwart.

De grote bonte specht is aangepast op een leven in de bomen. De tenen zijn zo geplaatst dat de vogel gemakkelijk verticaal kan klimmen. De staart is stevig en wordt tijdens het klimmen als ondersteuning gebruikt. De stevige, scherpe snavel van de grote bonte specht wordt door de vogel onder andere gebruikt om een nestholte uit te hakken, om voedsel te zoeken en om contact te maken met soortgenoten.

Hier zie je hoe hij zijn tong gebruikt bij het eten.

De tweede ochtend kwam er ook een heggenmus langs, of een blauwke zoals we hem in Brabant noemen.

Het blijft leuk om de meesjes in het water weerspiegeld te zien.

Ook het glanskopje weet de weg naar het lekkere vet wel te vinden. Ze zijn zo ontzettend snel en beweeglijk, dat het lastig is om ze goed op de foto te krijgen.

Een voorjaarssetting met de tak met katjes.



We hadden afgesproken tot uiterlijk kwart voor 11 te blijven, want we hadden nog  veel andere dingen op het programma staan voor die dag. Maar we konden maar niet weggaan. Om 10 voor 11 verschijnt plotseling het rosse woelmuisje in beeld. En ook al heb ik die al een aantal keren op de foto staan, het blijft een leuk beestje.

Direct daarna komt dan ook nog het eekhoorntje. In eerste instantie half verstopt achter deze takken.
Na een half uurtje komt hij terug en komt hij zelfs recht op ons af gerend.

Met een laatste weerspiegeling nemen we met veel tegenzin afscheid van dit mooie fotoplekje.

Mezen in de Hof van Twente

Vorige week samen met Loes  de  hut van Han Bouwmeester in de Hof van Twente gehuurd. Een heerlijk plekje om ongestoord vogels te fotograferen. De hut is deels ingegraven waardoor je een laag standpunt krijgt. Ideaal om badderende en etende vogels met reflectie voor de lens te krijgen.

Het bos waarin de hut staat is van de plaatselijke vogelwerkgroep en wordt gebruikt als ringbaan. Het nadeel daarvan is dat veel vogels ringen om de pootjes hebben, soms in allerlei felle kleuren. Het  grote voordeel is dat er veel gevoerd wordt en dat er ontzettend veel vogels komen, die weer andere vogels aantrekken.

Soms vallen de ringetjes ook helemaal niet op, of ze worden onzichtbaar door een stronk of wat mos.

Je kunt zelf met takken en stronken een compositie bepalen en die weer aanpassen wanneer je dat wilt. Er zijn vooral heel veel meesjes. Zoals de pimpelmees,

de koolmees en...

... deze mees. We houden het op een glanskop, maar het zou ook een matkop kunnen zijn. Dit zijn razendsnelle vogeltjes die absoluut geen zitvlees lijken te hebben.

De waterplas is ondiep en de vogels kunnen en vrolijk in rond huppelen of..

er een lekker bad in nemen, zoals deze koolmees doet.

Het water wordt ook gebruikt om eten uit te halen

of om de dorst te lessen.

Als de meesjes denken dat er concurrentie in het spel is, proberen ze elkaar weg te jagen van het lekkers dat ze zelf willen hebben. Dat zorgt voor fotogenieke momenten.

Het is een geweldige lokatie en je blijft maar fotograferen. Ik heb mijn kruit nog lang niet verschoten en er volgt dus nog een blog van deze dagen.

Groeten en bedankt voor je belangstelling, Gonnie