In de greep van Zonnedauw

Na de reeën in de mist (mijn vorige bericht) zoeken Loes en ik naar een andere fotolokatie. Omdat het nogal waait kiezen we voor Zanderij Cruijsbergen waar we al eerder Zonnedauw hebben gefotografeerd.
Deze plantjes zijn zo klein dat ze bijna geen last hebben van de wind.

Omdat we andere foto's willen, beginnen we echt in het water. Zonnedauw met reflectie had ik nog niet eerder gemaakt.

 

We denken aan onze Spanje reis in mei en de bokeh bubbels die we er kregen uitgelegd, maar niet konden oefenen. Nu schijnt de zon en kunnen we het gaan uitproberen.

 

De zonnedauwplantjes zijn zo klein dat het heel lastig is, met grotere plantjes gaat het beter.

 

Dan gaan we ons focussen om maar een klein plantje scherp te krijgen. Dat valt niet mee, omdat ze heel dicht op elkaar staan en er zitten heel veel mosjes en grassen tussen.

Een overzichtje van hoe zo'n gebied eruit ziet.

 

Ook de grassen en mosjes zijn mooie onderwerpen en ik kan het niet laten om die ook te fotograferen.

 

 

 

 

 

Het meest speciale aan zonnedauw is toch wel het feit dat het een vleesetend plantje is. Zo plat op mijn buik liggend zie ik plotseling een juffer die de tentakels van de zonnedauw voelt.

 



Aan haar uitgestrekte pootjes zie je dat ze zich probeert los te trekken. De zonnedauw heeft haar vleugels vast.

Met een klein beetje hulp van mijn kant komt ze los en via een takje kan ik haar op een ander plantje zetten, waar ze even bijkomt van haar angstige avontuur. Gelukkig voor haar zijn haar vleugels onbeschadigd en kan ze verder vliegen. De zonnedauw blijft met een hongerig gevoel achter.

Niet alleen het plantje, ook het bloemetje is fotogeniek.

Met een sierlijke krul ontvouwt ze haar bloemknoppen.

Als we al op weg zijn naar de auto, ontdekken we nog een slachtoffertje. Deze juffer is echt niet meer te redden. Hoe ze ook spartelt om los te komen, de zonnedauw heeft haar in een ijzersterke greep.

Het is moeilijk om te zien hoe ze vecht voor haar leven. Maar haar vleugels zijn te beschadigd en ook een Zonnedauw plantje moet leven. De natuur moet zijn loop hebben, zeggen ze dan.

Na deze laatste beelden verdwijnen de camera's echt in de tas en komt er weer een einde aan een fantastische fotodag. Voor de foto's van Loes klik op de volgende link:
Zon, zon ... Zonnedauw

Groeten uit Loosdrecht

In mijn vakantie ben ik met Loes teruggegaan naar Zanderij Cruysbergen in Bussum.

We hebben daar de zonnedauw al eens gefotografeerd en vandaag wilde ik in de herkansing.

Maar na de fraaie beelden van Ghita en Loes van zonnedauw met juffer is gewone zonnedauw

minder spectaculair.

Ik probeer even er iets van te maken, maar eigenlijk wordt het meer van hetzelfde.

Het blijven fascinerende plantjes, maar meer gaat het vandaag niet worden. 

Loes ontdekt veenpluis. Een plant die hoort tot de cypergrassenfamilie.
Opvallend is het lange, witte vruchtpluis, waaraan de naam ontleend is.

Maar wat blijkt? Het zijn wel de pluisjes van veenpluis, maar niet de plant zelf. Het pluis is komen aanwaaien en blijven hangen aan deze russen. Met dank aan Ubel voor deze informatie!

Veenpluis bevat een driehoekig nootje, dat omringd wordt door lange witte haren (de pluis). Vroeger werd het pluis gebruikt als vulling voor kussens.

De plant is een belangrijke voedselbron voor het veenhooibeestje, een vlindersoort. Helaas hebben we die vlinder niet gezien. Hieronder staat de enige echte foto van veenpluis:

Op een plant van het St Jacobskruiskruid zat een grote sabelsprinkhaan. een prachtig fotomodel als hij stil wilde zitten.

Het was erg zonnig en het waaide behoorlijk, een combinatie die het fotograferen behoorlijk lastig maakte.

Hoe dichterbij, hoe buitenaardser hij eruit ziet.

De temperatuur bleef stijgen en het licht werd steeds harder. Voor de fotografie niet zo geweldig, maar voor een vakantiedagje op het water natuurlijk heerlijk.

Het middagprogramma bestaat uit varen over de Loosdrechtse Plassen. Loes kent de plassen op haar duimpje. We proberen nog wat moois vast te leggen zoals een visdiefje.

Maar de waterlelies, eenden, nijlganzen, fuutjes en purperreiger op eenzame  hoogte belanden in de prullenbak.

We genieten volop van het kijken en varen en kijken en ....

Fotograferen komt morgen wel weer....

Zonnedauw

Een paar jaar geleden ontdekte ik ergens in Brabant op de hei Zonnedauw. Ik liep niet echt warm voor die kleine onooglijke, roodachtige plantjes. Alleen het idee dat het vleesetende plantjes zijn vond ik toen wel interessant.

Nu, inmiddels enthousiast bezig met natuurfotografie, vind ik ze fantastisch om te zien. Je moet wel even door je knieën om er de schoonheid van te kunnen zien of even de volgende foto's bekijken. Geheid dat je dan ook om bent.

Na het fotograferen van de reeën op de Westerheide neemt Loes me mee naar Zanderij Cruijsbergen in Bussum. Ze weet dat daar duizenden plantjes Zonnedauw staan.

Eind juni staat de Zonnedauw in bloei. Dat is natuurlijk leuk om vast te leggen.

Daar aangekomen denk je echt: waar begin ik? Eigenlijk maakt het niet uit. Plat op de grond en kijken, wat schuiven, verliggen en zuchten, want het is leuk, maar het valt niet mee.
Met veel scherptediepte worden de foto's gauw rommelig en met weinig scherptediepte ontstaan vaak te veel vage vlekken die storen.

Er zijn in Nederland 3 soorten Zonnedauw. Hierboven staat de Kleine Zonnedauw. Je heb ook nog de zeldzame Lange Zonnedauw, die hebben we niet gezien. En tot slot de Ronde Zonnedauw:

Zonnedauw is 2 tot 10 cm groot en heeft tentakeltjes met aan het einde glanzende druppeltjes "dauw". Daarmee lokt en vangt het plantje insecten om zo aan voedingsstoffen te komen die het niet uit de bodem kan halen.

Bij verschillende plantjes hangen half verteerde vliegjes en andere insecten.

Deze mot is gevangen door een groepje planten. Eenmaal gegrepen lukt het niet meer om los te komen, de dauwdruppels kleven enorm.

Wil je nog meer zien, kijk dan op het blog van Loes: In de ban van Zonnedauw
Zij heeft prachtige foto's van een juffertje dat ten prooi is gevallen aan het kleverige dauw.