Een hutje op de hei

 

 

In augustus bloeit de heide, een mooie bestemming voor een midweekje vakantie met Loes. Maar waar gaan we naar de hei? Lemele schijnt mooi te zijn en daar ligt ook vogelhut 3 van Han Bouwmeester. Dat lijkt een ideale combinatie. Maar dan wordt het echt zomer en stijgt de temperatuur tot boven de 30 graden.

Heerlijk vakantieweer, maar voor fotografie veel te veel van het goede. 

 

Ons huisje ligt dichtbij en we besluiten de vroege en late uurtjes te gebruiken.

De hut ligt in een heidegebied en we dromen van foto's van vogels omgeven door wolken paarse hei. Waar we niet voor gaan is de bekende "vogel op een tak" hut-foto. Als de toch enigszins bijzondere kruisbek op een takje plaatsneemt, kan ik het niet laten en knip ik toch, maar echt blij word ik niet van deze foto. 

De hut ligt mooi en het licht is vroeg en laat op de dag prachtig.




 

Als een koolmeesje voor de vijver, dicht bij de hut in de schaduw gaat zitten, kan ik hem nog net helemaal erop krijgen.

 

We vinden het moeilijk de setting aan te passen naar onze zin. Het felle zonlicht bijt het hout uit van de twee kale bomen achter de vijver. Het hout weerspiegelt ook nog in de vijver.

Lastig.

 

In de latere uurtjes van de dag is het licht fantastisch. Het water verandert in vloeibaar goud. Dol enthousiast knippen we onze geheugenkaarten vol met badderende vogeltjes. De meesjes komen zelfs in groepjes spetteren. Maar o wat wordt de achtergrond druk, dat tempert onze geestdrift behoorlijk.

  

 

 





 

Dit vrolijke geelgorsje, dat huppelt van plezier maakt weer veel goed. Zo veel waterpret in deze hitte werkt aanstekelijk.

 

 

 

 

 

Door deze foto wat donker af te werken vind ik hem wel sfeer krijgen.  

 

We merken dat vogelhut-fotografie goed werkt bij foto's die je flink inzoomt. Maar zodra je er meer omgeving bij wilt hebben wordt dat een stuk lastiger. Het voordeel van een hut is dat je in een relatief korte tijd mooie soorten te zien kunt krijgen en soms leuk vogelgedrag kunt waarnemen.

Het blijft dus afwegen wat je wilt.

 

De laatste foto heb ik opnieuw bewerkt, zoals Loes opmerkte was hij nogal grauw (blauw)

 

 

 

Fotoreis Spanje: 3 mei

Toren van Covarrubias in tegenlicht

De laatste dag is aangebroken. Bart en Dick hebben gezegd dat ze vroeg op pad gaan om puttertjes te fotograferen bij de brug. Kijk dat is nou een vogeltje dat al lang op mijn wensenlijstje staat, daar kan ik dus best wel vroeger voor uit bed. Helaas de puttertjes laten het vandaag afweten, zelfs de pelpinda's van Dick kunnen hen niet verleiden.

Het eerste zonlicht geeft het water een gouden glans.
Vanaf de brug heb ik een mooi zicht op de kerktoren van Covarrubias met een ooievaarsnest.
Bij de brug zit wel een mooi ander vogeltje, de kruisbek. Hij krabt met zijn snavel aan de voegen tussen de stenen.

Kruisbek

Er is even tijd om nog wat in het dorp of huis te blijven of om even mee te rijden naar een "klooiplekje".  We worden gedropt op een veldje en Bart kan even gaan tanken.



Een van de vele ooievaarsnesten



Als ik plat in het gras lig en me prima vermaak met bloemetjes en grassprietjes roept Bart Smit dat hij een hagedis gevonden heeft. En wat voor eentje, een beauty.

Hij lag veilig weggedoken onder een computerscherm dat daar door iemand gedumpt was. Het blijkt om een parelhagedis te gaan.

Voor de foto zetten we hem even op een wat meer natuurlijkere ondergrond, een dikke, oude boomstam die er ligt.

Dan is het tijd om de hagedis terug te zetten en wij rijden naar Covarrubias.
Na het gebruikelijke ontbijt van sneetjes stokbrood met jam gaan we naar de bakker voor lekkere verse stokbroden voor de lunch.

Bart bestelt chocolade croissants.

Vandaag worden de gieren weer gevoerd en kan de tweede groep in de herkansing. We gaan er samen heen en als Loes, Lydeke en Riet zich hebben geïnstalleerd, duimen we voor hen dat het vandaag gaat lukken.

Uitzicht vanaf de voederplek voor de gieren.

De rest vertrekt naar een prachtig plekje aan een snelstromend riviertje waar een oude watermolen staat. Het is inmiddels lunchtijd en dat doen we voor de afwisseling een keer lekker in het zonnetje.

lunch

Daarna gaat iedereen zelf aan de slag met wat hij het leukste vindt: landschap, macro of zoeken van reptielen.

zoekplaatje wipneusadder

Bart Smit vindt een wipneusadder. Als hij me roept duurt het nog een poos voordat ik hem zie. Wat een schutkleur en wat een scherp oog van Bart dat hij deze adder ontdekt.



Ik heb nu alle tijd om de tips van Bart over door het gras heen fotograferen uit te proberen. Bovenstaande foto is het nog niet helemaal en onderstaande ook nog niet.






Over  deze twee beelden ben ik tevreden. Deze foto's zijn boeiender. Je blijft hier inderdaad langer naar kijken.

Thuis blijkt de andere groep een ware invasie van gieren te hebben meegemaakt. Echt onvoorstelbaar veel. Voor foto's van deze middag zie de blog van Loes en ook de foto's en gierenfilmpjes van Bart Smit zijn te bekijken.

Met deze laatste beelden komt er een einde aan een fantastische en gezellige week fotograferen in Noord Spanje. De groep was gezellig, de begeleiding deskundig, de organisatie prima en het weer daar hebben we het niet meer over.... ;)

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, ook de kruisbek.

In het vorige bericht schreef ik al dat het een top dag werd. Want behalve de eekhoorntjes krijgen we nog meer moois voor de lens.
Ik hoop deze dag appelvink en goudvink te zien.
Ik ben nog bezig met het maken van een proeffoto om de belichting te controleren, als er een goudvink verschijnt. Binnen 5 minuten, hoe is het mogelijk.
Het gaat zo snel, dat het eigenlijk foto's van niets worden. Even later verschijnt een voor mij onbekend vogeltje: beige met een zwarte kop en snavel. Dat moet het vrouwtje van de goudvink zijn.

Ook zij komt even drinken.

De waterstand is laag, waardoor de lelijke betonrand zichtbaar wordt. Maar het voordeel van zo veel droogte is dat er meer schuwere soorten komen.
Een poos later komt het mannetje weer en als hij de kust veilig vindt, komt het vrouwtje ook weer even.

Ons geluk kan niet op als ook de kuifmees langs komt.

Even later gevolgd door het wel erg snelle en beweeglijke glanskopje, wat ook nu weer zo maar een matkopje zou kunnen zijn.

De vrouwtjes vink doet haar best, ze gaat zelfs even badderen. Maar ach eigenlijk telt ze vandaag niet zo mee.

Datzelfde geldt voor het roodborstje dat op een toch wel erg leuk plekje poseert.

We lopen meer warm voor de schuwe vlaamse gaai.

Een beauty, zo in het mos. Maar we houden onze adem echt in als deze vogel op het takje plaatsneemt. Deze soort ken ik alleen nog maar van plaatjes uit vogelboeken.

De kruisbek. Aan de snavel is duidelijk te zien waarom deze vinkachtige vogel zo heet: de bovenste en onderste snavelhelft kruisen elkaar! Zo'n snavel is effectief gereedschap om zaden uit dennen- en sparappels te halen.

Groepen kruisbekken kunnen boven in de toppen van naaldbomen neer strijken, waar ze aan dennen- en sparrenappels gaan hangen om zaden eruit te peuzelen. Bij een plas water is het bijna de enige mogelijkheid om een kruisbek van dichtbij te zien.

Dit is een vrouwtje. Even later verschijnt een geler exemplaar. Ten onrechte denk ik dat dit dan wel het mannetje zal zijn. Niet dus. Ook de gele zijn vrouwtjes. De mannetjes zijn rood.

Hoe dit vogeltje nou eigenlijk zingt, weet ik niet. Op de site van de vogelbescherming wordt het als omschreven als ``kiep`geluid.





Met een tevreden gevoel rijd ik terug naar huis, dit kan ik met recht een top dag noemen.