Eekhoorn in de Hof van Twente

Op de tweede dag van mijn bezoek aan de Hof van Twente zat ik in de nieuwe hut van Han Bouwmeester, in een ander deel van het bos, met een andere lichtval. Ik was niet helemaal tevreden over de setting op de eerste dag en besloot om daar iets meer aandacht aan te besteden.
Ik had een met mos bedekte boomstam gezien die al behoorlijk vermolmd was en waarop mooie paddenstoeltjes groeide.

Met al mijn kracht lukte het me om die zware stam op de juiste plek te krijgen. Toen het licht begon mee te werken, vond ik het prima geslaagd.

Links op de stam stonden twee grotere exemplaren en rechts een tiental kleintjes. Ik weet helaas niet om welke paddenstoelensoort het gaat.

Tja en in het midden hoeft dan alleen nog maar mijn onderwerp plaats te nemen.

Bij de nieuwe hut kwamen door de dag heen regelmatig eekhoorntjes kijken of er wat lekkers te halen was.

Daar werd natuurlijk wel voor gezorgd en ze deden zich dan ook te goed aan nootjes en zaden.

En ik maar wachten of ze ook echt wel mee willen werken.

Al dat eten maakt dorstig en even een slokje water drinken zorgt voor een mooi moment.

De vogels willen wel maar vaak gaan ze net verkeerd om zitten.

Later op de dag neemt er zelfs een eekhoorntje bij de paddenstoelen plaats. Dit begint er op te lijken.

Met een nieuwsgierige blik kijkt hij even op of er geen onraad is.

Dan zet hij even zijn tanden in een paddenstoel om er vervolgens vandoor te gaan, de paddestoelen blijven ongeschonden staan.

Nog een uurtje later, als de zon nog meer gedraaid is en het licht daardoor weer anders is, komt er opnieuw een zitten.

Hij kijkt even rond of de kust wel veilig is en ...

... gaat op zoek naar zaden in het mos.

Ondertussen vliegen er allerlei vogeltjes af en aan en ben ik daarmee bezig. Als ik me weer richt op de boomstam met paddenstoelen zie ik dat de twee grote zwammen die links stonden er niet meer staan. Ze zijn niet omgevallen, ze zijn weg.
Hoe kan dat nou?

Dat wordt snel duidelijk. Een eekhoorntje komt, kijkt over de boomstam heen,

neemt een paddenstoel in zijn bek en gaat er weer vandoor.

Even later komt een andere eekhoorn, die plukt een paddenstoel en gaat ermee aan de haal.

 In no time zijn ze allemaal verdwenen.

 En mijn dilemma van  wat doe ik met mijn setting? Laten staan voor de volgende fotograaf of weer opruimen is daarmee opgelost.

Op het einde van de middag kwam een mannetjes sperwer even op een tak zitten, helaas op grote afstand.

 Hij zat met zijn rug naar de hut en ik durfde nauwelijks te fotograferen, bang om hem weg te jagen.

Maar hij had geen oog voor mij. Iets in het veld trok zijn aandacht en weg was ie en daarmee ook de vogeltjes.

Ook aan deze tweede dag kwam weer veel te snel een einde, want ook deze hut is een heerlijke plek om een dagje bosvogels te fotograferen.

Herfst in de Hof van Twente

In het voorjaar bezocht ik samen met Loes de hut van Han Bouwmeester. Voor foto's van toen zie mijn blogberichten van maart: Mezen in de Hof van Twente en Vervolg Hof van Twente

Han heeft een nieuwe hut aangelegd en ik boek weer voor twee dagen. De foto's van de eerste dag staan in dit blogbericht, ze zijn gemaakt in de oude hut. In mijn volgende serie komen de foto's uit de nieuwe hut.

Je kunt zelf een mooie setting maken en ik besluit takken met rood gekleurd blad mee te nemen voor een herfstaccent in de foto's.

Net als in maart zijn het vooral veel mezen die ik voor de lens krijg, maar ook de Grote Bonte Specht laat zich weer regelmatig zien.

Zo wel het mannetje, met de rode vlek achter op zijn kop, als het vrouwtje met de zwarte kop zijn aanwezig.

Ze neemt zelfs even een voorzichtig bad.

Als je dan een hele dag in de hut zit en je ziet wat blaadjes op het water drijven, dan ga je die eens wat beter bekijken. Er blijken door de reflecties mooie vormen uit te ontstaan.

Dit kan mooier en ik onthoud het om nog eens een keer mee aan de slag te gaan.

Het water is een trekpleister voor al die vogels. Ze komen drinken, badderen en ook eten zoeken in het water.

Door het lage standpunt kun je mooie reflecties krijgen.

Ook de glanskopjes waren weer regelmatig aanwezig, nog altijd even snel en vluchtig als in maart.

Deze setting is van de tweede dag, waarvan nog meer foto's komen.

Net als herfstbladeren geven paddenstoelen een herfstaccent aan de foto's. Het winterkoninkje liet zich maar kort zien. Ik vind het een leuk vogeltje met zijn parmantige staartje.

Weer terug naar de oude hut. Op de berkenstam komt af en toe een kuifmeesje zitten.

Ik vond de glanskop al snel, maar de kuifmees is helemaal moeilijk te vangen. Uiteindelijk lukt het wel, als het kuifmeesje  net even wat langer blijft zitten.

 

Bij het bericht uit de nieuwe hut krijgt de eekhoorn de hoofdrol.

Mocht je ook eens de hut willen huren of daar meer informatie over willen lezen, volg dan deze link:
Vogelhut huren Han Bouwmeester

Vervolg Hof van Twente

Zoals ik in mijn vorige blog schreef,  heb ik nog meer foto's van het uitstapje naar Twente.

Samen met Loes zat ik anderhalve dag in de vogelhut van Han Bouwmeester. Dat was genieten.

Al vrij snel kwam deze Grote Bonte Specht. Hij kwam niet een of twee keer, nee hij bleef maar terug komen en af en toe kwam het vrouwtje ook. Het mannetje heeft een rode vlek op het achterhoofd.

De kruin van het vrouwtje is zwart.

De grote bonte specht is aangepast op een leven in de bomen. De tenen zijn zo geplaatst dat de vogel gemakkelijk verticaal kan klimmen. De staart is stevig en wordt tijdens het klimmen als ondersteuning gebruikt. De stevige, scherpe snavel van de grote bonte specht wordt door de vogel onder andere gebruikt om een nestholte uit te hakken, om voedsel te zoeken en om contact te maken met soortgenoten.

Hier zie je hoe hij zijn tong gebruikt bij het eten.

De tweede ochtend kwam er ook een heggenmus langs, of een blauwke zoals we hem in Brabant noemen.

Het blijft leuk om de meesjes in het water weerspiegeld te zien.

Ook het glanskopje weet de weg naar het lekkere vet wel te vinden. Ze zijn zo ontzettend snel en beweeglijk, dat het lastig is om ze goed op de foto te krijgen.

Een voorjaarssetting met de tak met katjes.



We hadden afgesproken tot uiterlijk kwart voor 11 te blijven, want we hadden nog  veel andere dingen op het programma staan voor die dag. Maar we konden maar niet weggaan. Om 10 voor 11 verschijnt plotseling het rosse woelmuisje in beeld. En ook al heb ik die al een aantal keren op de foto staan, het blijft een leuk beestje.

Direct daarna komt dan ook nog het eekhoorntje. In eerste instantie half verstopt achter deze takken.
Na een half uurtje komt hij terug en komt hij zelfs recht op ons af gerend.

Met een laatste weerspiegeling nemen we met veel tegenzin afscheid van dit mooie fotoplekje.