Dicht tegen de pier aan scharrelt een eenzame kanoet rond op zoek naar schelpdiertjes.
Loes en ik liggen al snel plat op onze buik in het natte zand in de hoop mooie platen te kunnen schieten.
Al tijgerend kruipen we dichterbij. Het diafragma gaat bijna helemaal open en dan de kanoet maar proberen te volgen. Tjonge wat een druk beestje. Het schiet van links naar rechts en weer terug. Op de achtergrond zitten meeuwen die er kolossaal groot uit zien tegenover deze strandloper van pakweg 25 cm groot.
De kanoet loopt van ons weg en wij kijken tegen de zon in. Tegen beter weten blijven we proberen, maar het leidt tot niets.
Maar we zijn blij met dat voorzichtige zonnetje.
Dan raakt de kanoet aan onze aanwezigheid gewend en komt hij steeds dichterbij.
Wat een mooie verentekening heeft hij. In de zomer zijn ze oranje-roodbruin, dan broeden ze in het verre, koude noorden bij de Noordelijke IJszee. Dit is zijn winterkleed. Hij vult hier zijn vetreserve aan voordat hij doorvliegt naar de kusten van West-Afrika.
Na onze laatste foto's op deze plek weten we waarom die kanoet niet bang van ons was. Als we overeind komen zien we dat we goed gecamoufleerd zijn. Van top tot teen zitten we onder het natte zand, helaas geldt dat ook voor mijn nieuwe camera en objectief. :(
Later als we op de pier zijn, zien we de kanoet terug bij de steenlopers.
Hoewel de lucht inmiddels grijs is geworden en de temperatuur niet echt aangenaam meer is, vinden we hem lekker pootje badend in het zoute water. Tja, daarvoor ga je toch ook meestal een dagje naar het strand.
Met deze foto sluit ik dit blogje af, wat ik verder nog fotografeerde komt wel een andere keer.
Maar niet meteen hierna, daarvoor staat al iets van die zaterdag klaar.











