Even achterom kijken....

 

Oudejaarsavond is het moment om nog even achterom te kijken, voordat we het nieuwe jaar ingaan.

Al enkele jaren geleden riep Yvonne ons op om een jaaroverzicht te maken. Een prachtige manier van terugblikken, die inmiddels bijna traditie is geworden.

 

Ik begin met de ruziënde groenlingen. De winter is niet streng, maar door het voeren in de tuin komen er veel vogels. Groenlingen laten een ander niet zo maar toe op de voederplek en er ontstaan steeds kleine schermutselingen.

 

 

In februari fleurt een grote bos tulpen de kamer op. Bijna uitgebloeid staan ze helemaal open en worden daardoor erg fotogeniek. Heel zachte tinten compleet vervagend, maar ook felle kleuren met duidelijke lijnvoering.

 

Vorig jaar ging ik op pad met de IVN in de hoop de blauw kleurende heidekikker te spotten. Maar het weer werkte niet mee en de enige blauwe kikker die ik te zien kreeg was een bevroren exemplaar, waarschijnlijk blauw van de kou.
Dit jaar krijg ik van Jowan Iven de tip waar ze zitten en samen met Yvonne en Loes spelen we een hele middag in de zon in een vennetje. De kikkers verleiden ons voor hen te knielen en uiteindelijk plat op de buik te gaan om ze verkikkerd in hun bolle ogen te kunnen kijken.

In april kleurt Facebook blauw door de prachtigste foto's van het Hallerbos. Het lukt me niet er heen te gaan. Maar op een ochtend ontdek ik in het park achter het huis wilde hyacinten. Een mooie landschapsfoto zit er niet in, maar met de macro kan ik hier natuurlijk goed uit de voeten. Zo lig ik een zondagochtend lang plat op mijn buik en word regelmatig even door een hondenuitlater aangesproken. Ik stuur deze foto in voor de maandwedstrijd bij Roots met het thema blauw en hij eindigt op de tweede plaats.

In mei ga ik met Loes fotograferen en we belanden ook in de Groene Jonker. Het waait nogal en het blijkt lastig fotograferen te zijn. Daar treffen we ten slotte een snorrende snor aan die er even goed voor gaat zitten. Een foto met mooie zachte keuren. Later in de maand kan ik parende kluten schieten op Texel. Mooi moment maar minder van kleur.

Eind juni huurt Loes een huisje in Brabant en ik ga bij haar op bezoek. Op een veldje overnachten tientallen heideblauwtjes. Zo mooi en ook zo lastig, maar wat hebben we heerlijke uren daar op de hei.

 

In juli ga ik naar IJsland, het blijkt echt een eldorado voor de natuurfotograaf te zijn. Vooral het ijsbergenmeer Jökulsárlón is fantastisch. Op het zwarte lavastrand ligt een aangespoeld stukje ijs en een aanrollende golf omarmt het met een lobbige schuimkraag. IJsland in een notendop: lava, ijs en zee.

Ging ik vorig jaar vaak naar De Hogt. Dit jaar valt het gebied erg tegen. Het gras staat anderhalve meter hoog en de bloemen zijn verdwenen. Maar de weidebeekjuffers zijn er nog wel. 's Morgens met dauw en het eerste licht zijn het kleine juweeltjes.

In september bezoek ik een paar keer het Weerterbos tijdens de edelhertenbronst. Minder massaal dan op de Hoge Veluwe, maar ook hier wordt het steeds drukker.

Tijdens de herfstvakantie huur ik met Loes een huisje op de Veluwe. Een hele tijd lang vermaken we ons daar met Foetsie, een bosmuisje. De rekening daarvoor betalen we in de vorm van vreselijk jeukende mierenbeten, maar wat genieten we van dit kleine watervlugge adhd-ertje.
Tot mijn genoegen wordt een foto uit deze reeks paginagroot gepubliceerd in het blad van Landschap.

 

Bij het zeer geslaagde Photofestival van Landschap in Bornem genieten we van goede lezingen en unieke beelden. Als in de dagen daarna de eerste rijp verschijnt, ga ik vol inspiratie op zoek naar kleine zwammetjes en vind ze. 

 

Het kalenderjaar loopt ten einde. Ik doe weer mee met de maandwedstrijd van Roots met het thema meesjes. Niet alleen de 3e en 1e prijs, maar ook een coverfoto levert me dit op. Dus ik kan niet anders dan eindigen met mijn kuifmeesje, ook al is hij dan al een paar jaartjes oud.

 

 

Nog een paar minuten en dan is het 24.00 uur. Tijd voor de blik vooruit: een nieuw, ongerept 2015. Ik ben benieuwd wat het gaat brengen. Ik hoop weer op pad te kunnen met mijn camera, alleen of samen met Yvonne en Loes of andere fotovrienden en te genieten van de natuur in alle seizoenen.

Alle volgers bedankt voor jullie belangstelling en reacties.

 

Een prachtig, gelukkig, gezond en inspirerend 2015!

Wilde hyacint

Afgelopen maand kleurden de blogs blauw door de wilde hyacinten al dan niet in het Hallerbos gefotografeerd. Een prachtig gezicht. Helaas zat het er dit jaar niet in om daar heen te gaan. Maar laat nu dit voorjaar het grasveld in het park achter mijn huis voor het eerst ook blauw kleuren. Of het bos-, wilde of Spaanse hyacinten zijn, ik weet het niet. Het was heerlijk om er een middag languit tussen te liggen.

 

 

 

Het stukje is niet zo groot dat er een landschapsfoto in zit. Maar dit geeft toch de broodnodige afwisseling met de close-upjes.

 

Zoals het altijd gaat bij macro-fotografie, met je neus bij de grond zie je plotseling veel meer. Zoals dit super kleine spinnetje. Maar wat is het snel.

 

Toen de zon doorkwam, duurde het niet lang of er verschenen bijen en zelfs een enkele hommel.

 

 

 

 

Boven een heel zacht, sereen beeld. Onder met dezelfde soort bloemetjes een veel wilder effect.

 

 

Omdat het park door alle hondenbezitters bezocht wordt, had ik regelmatig een hond naast me staan. Maar je eigen hond tussen de bloemetjes is toch wel erg leuk.

 

Jones, onze Heidewachtel 

 

Ik vond het heerlijk om zo dicht bij huis met de hyacinten te spelen. Maar het Hallerbos blijft zeker op mijn lijstje staan om nog eens te bezoeken.