In de branding

 

In mijn vorige bericht Carnaval op het strand schrijf ik over mijn weekendje met Loes in Zandvoort, hoe we daar languit op het strand schuim fotograferen. Maar plat in het zand zie je natuurlijk nog veel meer, zoals schelpen.

 

 

 

's Ochtends staat er een straffe wind die ervoor zorgt dat er achter elke schelp een mooie zandrichel ontstaat. Helaas waait het zo hard dat het niet lukt om dit mooi vast te leggen. Al na een paar minuten zandhappen zitten mijn ogen, contactlenzen en tanden vol zand. Al is de camera goed ingepakt, dit kan er niet goed voor zijn. We verplaatsen ons naar het natte gedeelte en naar het schuim. We hebben redelijk weer met soms een zonnetje.

 

 

Natuurlijk pak je af en toe een schelpje mee, met of zonder schuim.

 

 

  

 

 

De volgende dag, is een grauwe dag. Na heel veel winterakonieten en sneeuwklokjes die mijn blog waarschijnlijk niet gaan halen, hebben we op het einde van de dag nog even tijd voor schelpen in de branding. Door het grijze weer halen we zonder filters toch lange sluitertijden.

 

Het is een spel met de zee, het is steeds afwachten of een golf ver genoeg komt. Af en toe worden we plotseling verrast door een flinke golf. Helaas staan de regenlaarzen thuis.

 

 

 

 

 

 

 

De volgende ochtend proberen we het opnieuw met regenlaarzen aan en statief in de branding. Graag hadden we zeesterren of iets anders gevonden, maar het blijft bij een klein krabbetje. Is de golf niet sterk dan komt hij niet ver genoeg, is hij wel sterk dan spoelt het water de schelp mee en heb je niks.

 

 

 

 

 

 

 

Zo verstrijken mijn laatste uurtjes aan de kust. Met deze wulk sluit ik mijn strandblogje af. Het was heerlijk, even een minivakantie tussendoor.

 

 

 

Carnaval op het strand

Als je net als ik op de droge zandgrond woont en maar af en toe naar zee gaat, dan blijft die iets magisch houden. Dus als ik met Loes in Zandvoort ben en mag zeggen waar we gaan fotograferen kies ik voor het strand. Het waait hard en we worden zo wat gezandstraald. Maar dichter bij het water is het zand nat en is het beter te doen. Door de wind zijn de golven stevig en ontstaat er schuim op de koppen. Er liggen grote schuimvlokken op het strand en daar kunnen we wel iets mee.

 

 

Als je er iets dichter op kruipt, zie je alle luchtbellen, beginnende zeepbellen. Een strand vol sop.

 

 

Op dit moment kleurt Carnaval heel Brabant bont met serpentines en confetti. In Zandvoort ligt de confetti als het ware op het strand. Wat een kleurenpracht, letterlijk alle kleuren van de regenboog fonkelen je tegemoet.

Ook het bokeh, hier in de voor- en achtergrond, doet er gezellig aan mee.

 

 

 

Ik heb nooit geweten hoe mooi zeeschuim kan zijn.

 

 

(Deze had ik er niet bij staan, heb ik pas een dag later toegevoegd. Je kunt niet alles plaatsen)

 

Bij deze foto, voor nu even de laatste, zie je in de achtergrond een schelp, het onderwerp van een volgend blogje over zee. Wat een intense kleuren in dit sop.

Ik begrijp nu waar de uitdrukking "Het ruime sop kiezen" vandaan komt.
Rest me nog een woord: Alaaf!

Zandvoort aan de zee

Als ik naar de AWD ga, probeer ik vaak 2 dagen te plannen met een overnachting aan de kust. Ik zeg dan ook meestal dat ik naar Zandvoort ga en altijd komt dan het liedje: "We gaan naar Zandvoort al aan de zee, we nemen broodjes en koffie mee" bij me op, om dat het eerste uur niet meer kwijt te raken. Meer dan deze twee regeltjes ken ik niet en ik denk dat ik dat ook zo maar laat.
Dit is dan het beeld wat zo ongeveer bij me opkomt

Eind september met dat prachtige weer rijd ik richting AWD. Ik kom wat later in de ochtend aan bij ingang de Zandvoortselaan.
Ik wil graag de vossen weer eens zien, want sinds juni ben ik hier niet meer geweest. Als ik me goed en wel geinstalleerd heb, komt Ghita toevallig aanlopen. We eten een boterham en Ghita vertelt me dat de vossen zich de laatste tijd niet meer zo veel laten zien. Ghita loopt verder en ik besluit even te posten voor de ijsvogel die ik over heb zien vliegen.
Dat even wordt 2 uur en als hij zich dan eindelijk laat zien, schrikt hij van mij en vliegt meteen door.
Geen foto van de ijsvogel dus.
Wel krijg ik de kans deze libel te fotograferen

Hij blijft zo goed zitten, dat ik er nog meer kan maken.

Ik ga naar de schuilhut en daar blijken beide jonge vossen rond te lopen. Een van de twee is erg schuw en behoorlijk mank aan haar achterpoot.

Ik besluit de zonsondergang aan zee te gaan fotograferen en krijg daar geen spijt van.
Een soort tableau-vivant (levend, "bevroren" schilderij). Iedereen heeft een kenmerkende houding waaraan je kunt zien wat ze aan het doen zijn.

Een mooi moment, moeder met kind samen genietend van de laatste zonnestralen.

 

Ik zie dat de ondergaande zon de lucht  mooi kleurt en moet natuurlijk wel een onderwerp hebben. Ik ben blij met deze meeuwen.

De lucht kleurt steeds mooier en dat trekt deze mensen om nog een klein stukje door het water te lopen.

Als ik me omdraai zie ik dat het warme licht ook effect heeft op de bebouwing in Zandvoort, waar ik even later mijn hotelletje op zoek.

Ochtend in de AWD

Dauwdruppels

Een damhert dat rustig achterom kijkt wat er gebeurt. Het is eigenlijk te donker om te fotograferen en ik ben blij dat ik in elk geval mijn monopod bij me heb. Echt scherp is ie niet, maar de pose en compositie vind ik wel geslaagd.

De bronsttijd is al begonnen en de mannen liggen 's ochtends uit te rusten. Het wordt vrij snel al erg warm en het licht wordt te hard. Ik ga op tijd voor de files naar huis.

Zo'n bezoekje aan Zandvoort/AWD blijft super.