Bosanemoontjes

 

Al hadden we geen echte winter, iedereen keek reikhalzend uit naar de lente. Na een enkele zonnige dag in maart steken de eerste bosanemoontjes de kopjes weer op. Nu het inmiddels april is, kleurt op sommige plaatsen de bosbodem helemaal wit en zijn ze al lang over hun hoogtepunt heen.

Ik ben een paar keer op stap geweest en had nog foto's liggen van vorig jaar. Als de tijd eenmaal voorbij is, plaats ik ze niet meer. Dus tijd om een blogje te wijden aan de bosanemonen.

 

Foto 2, 3 en 4 zijn van vorig jaar. Ik ben toen op zoek gegaan naar bloemen die dicht bij het water stonden. Dat geeft een lichte achtergrond, die vooral bij de volgende foto bepalend is.

Foto's die je wat langer laat liggen verliezen hun emotionele lading en dan kun je daarbij soms gemakkelijker selecteren wat je wel of niet aanspreekt. Deze 3 kunnen me zelfs een jaar later nog boeien.

De foto's hieronder zijn van dit voorjaar.

Inmiddels ken ik meerdere plekjes waar ze groeien. Vaak maak je dezelfde soort foto's en is het lastig om met iets nieuws thuis te komen. Daarom zocht ik vorig jaar het water al op. Dit jaar heb ik geprobeerd om niet alleen op de bloem te focussen, maar ook de omgeving erbij te betrekken.

Boven weer eens water in de achtergrond, dus veel bokeh. Onder het bos op de achtergrond wat een heel andere sfeer geeft.

 

 

Deze foto is van maart, toen er nog maar enkele bloemen open stonden. Een donker bos met een klein, teer, transparant bloempje. Een heel andere sfeer, maar eentje die me zeker aanspreekt.

 

Bosanemoontjes blijven een dankbaar onderwerp voor natuurfotografen.

Lentebode

Net als de blauw kleurende heikikkers en de baltsende futen zijn bosanemonen echte bodes van het nieuwe voorjaar. Heerlijk om die weer te kunnen fotograferen. Op 23 maart, een zonnige maandag, ga ik op zoek en vind ze. Ze vormen nu nog geen tapijt op de bosgrond, maar er zijn al behoorlijk wat bloemetjes die hun roze/witte knoppen openen.

De plek waar ik de meeste anemoontjes vind ligt aan het doorgaande pad. Mmm om daar nu in mijn eentje te gaan liggen trekt me niet zo.
Ik installeer me aan de andere kant van de sloot, dieper het bos in, waar een paar kleine bosjes in bloei staan. Niemand die me hier ziet.

Ik zoek en draai en gebruik mijn witte parapluutje om de witte bloemen in de schaduw te houden. Ik ga helemaal op in mijn werk en schrik op als ik iemand heel hard HALLO!!! hoor roepen. Ik kijk op en zie een dame te paard. Door haar hoge zitplaats en ongetwijfeld door mijn witte pluutje heeft ze me ontdekt. O jé, ze vraagt zich vast af wat ik daar doe en of ik hulp nodig heb. Is ze bang een lijk gevonden te hebben?
Ik stel haar gerust en bedank haar waarna ze haar weg vervolgt.
Waarschijnlijk waarschuwt ze een wandelaar die ze tegenkomt, want even later staat iemand mij door een verrekijker te bekijken. Een vreemde vogel zal hij denken.

Ik verplaats me naar het bospad, waar meer bloempjes staan en waar regelmatig mensen passeren. Af en toe een praatje is ook best gezellig.

Twee dames op leeftijd weten me te vertellen dat het nog maar het begin van de bloeiperiode is. Ik beaam dat en zeg dat ik daardoor nog eens terug kan komen.
Helaas slaat het weer om en wordt het regenachtig en vandaag zelfs stormachtig. Ik ben benieuwd hoe die kleine tere bloemetjes deze stormen doorstaan.
Zodra het beter weer wordt, ga ik eens poolshoogte nemen.

Ondertussen geniet ik van wat ik al heb gezien en weet dat de lente echt in aantocht is.
 

Bosanemonen

Heb je wel eens gewandeld in een bos dat vol staat met bosanemoontjes? Nog niet, dan zeker een keer doen.
Van blogger Kiekis (Michel Verhoeven) kreeg ik de tip en routebeschrijving van waar ik zo'n plek kon vinden bij mij in de buurt.

In Natuurgebied Ruweeuwsels zouden ze staan. Ik was benieuwd of ik ze wel kon vinden. Nou daar had ik me niet druk over hoeven maken. Het hele bos stond er vol mee.

De bosanemoon is een echte bosplant uit loofbossen, maar komt ook voor in slootkanten en graslanden. Er zijn witte en roze varianten van deze Anemone nemorosa.

De macrolens op de camera schroeven,  plat op de grond gaan liggen en knippen maar. Klinkt heel eenvoudig, maar toch is het best nog wel lastig.  Loes Belovics is me hierin al voorgegaan en heeft prachtige foto's geplaatst in haar weblog.

Het heeft de laatste dagen af en toe geregend en dat zie je terug in bruine vlekjes op de bloemblaadjes. Die zie ik vaak pas door mijn lens.

Maar er staan er zo veel, er zijn ook nog gave exemplaren te ontdekken.  En ook wel een enkele bloem in knop.

 

Wat is mooi en wat niet? Ik probeer een hele hoop uit, of met andere woorden ik schiet mijn geheugenkaart bijna vol.

Nog even een paar foto's vanuit een (bijna) droge sloot, zodat de blauwe lucht als achtergrond kan dienen.

Als het dan gaat regenen, houd ik het voorgezien. Leuk om te doen, hopelijk ook om te zien.
Michel bedankt!