Al lang wil ik een keer naar de Eifel om vlinders te fotograferen. De parelmoervlinders vind ik zo mooi en zijn in Nederland bijna niet te vinden. Steeds is er een reden waarom een reisje richting Duitsland er niet in zit, tot afgelopen week. Samen met Loes ga ik naar het vlinderparadijs.
's Middags bezoeken we snel even het prachtige bloemenveldje voordat we naar ons vakantieadres gaan. Er fladderen veel soorten rond en we worden nog enthousiaster.
De volgende ochtend staan we om 6 uur op het veld. Klaar voor de actie. Maar hoe we ook zoeken, er is geen vlinder te bekennen. Om half 8 schroef ik enigszins teleurgesteld mijn helioslensje op mijn camera en ga maar aan de slag met bloemetjes met dauw. Uiteindelijk is dat ook een leuk onderwerp.
Maar als we dan tegen achten de eerste vlinder ontdekken, kan ons feestje toch eindelijk beginnen.
Het maakt dan niet eens meer uit dat het "maar een gewoon zwartsprietdikkopje" is, een soort die ik thuis ook regelmatig zie. Op de blaassilene wordt het toch weer een ander verhaal.
Maar dan bespeuren we toch echt een zilveren maan. De eerste parelmoervlinder die ik ooit zie en ik herken hem meteen.
Wow, de achtergrond lijkt hetzelfde patroon te hebben als de vlinder zelf. Als hij zijn vleugels spreidt, is hij duidelijk herkenbaar. Oei, dit is het moment waarop hij gaat vliegen.
Een andere ochtend, een ander exemplaar zit bij de grasklokjes.
Even kijken of een highkey opname nog iets kan toevoegen.
Samen doen met één vlinder heeft zo zijn beperkingen, maar je wordt gedwongen verschillende invalshoeken te kiezen en we overleggen over de compositie. Soms wisselen we elkaar even af. We raken aardig op elkaar ingespeeld.
Dan komt het moment dat hij is opgedroogd en warm genoeg is. Hij spreidt zijn vleugels en vertrekt. Ons met spijt, maar ook met tevredenheid achterlatend.
