Aan de Opaalkust in Noord Frankrijk gaan we ook naar het strand bij Audresselles en bij Fort Vauban. Deze stranden zijn zo anders dan aan de Noordzeekust. In het water en op land grote rotsen en ook veel keien. Die nodigen uit tot het spelen met het macro-objectief, ook al zeggen we tegen elkaar dat we voor de landschapsfoto's gaan. Blijkbaar kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan.
De rotsen geven weer andere mogelijkheden als de schelpen, slakken en losse voorwerpen in het water. Ze zijn aantrekkelijk door lijnvoering en kleuren.
Hoewel die kleuren soms juist niet nodig zijn, omdat de lijnen genoeg zeggingskracht hebben om het beeld te dragen. Denk ik.
We richten ons ook op de landschapsopnames. Voor mij nog een vrij nieuwe tak van fotografie. Ik had al een schroefbare bigstopper en heb een set Lee-filters aangeschaft, maar zonder Lee-bigstopper. Dat blijkt niet goed uit te pakken. Loes en Yvonne halen vlot de 20 sec belichtingstijd. Ik krijg bij 2 a 3 sec al problemen. Daar gaan al mijn pogingen om het water mooi te laten vervagen. Gelukkig mag ik de bigstopper van Loes af en toe gebruiken.
We gaan op zoek naar de mosselbanken bij Wissant. We hebben prachtige opnames gezien van Bart Heirweg en zoiets willen wij ook. Dat valt nog niet mee. Waar staan die dingen? We worden heel wat heen en weer gestuurd, maar uiteindelijk komen ze bij het terugtrekkende water te voorschijn. Enthousiast gaan we aan de slag, blij ze eindelijk gevonden te hebben.
Eenmaal thuis in ons Franse stulpje zien we dat dit helemaal niet de mooie, oude mosselbanken zijn waarnaar we op zoek waren. Het zijn nieuwe, kale balken, enkel begroeid met wat zeewier. Wat een deceptie en hoe vreemd dat nu pas op te merken.
Droom ik voor het vertrek van kunstwerkjes: mooie zachte opnames met lange sluitertijden waarbij het zeewater vervloeit tot een waas, de realiteit is anders. Ik vind het lastig. Veel opnames zijn onscherp door de golven die tegen het statief rollen. Ook het scherpstelpunt vind ik moeilijk, ik heb gelezen over de hyperfocale afstand, maar dat valt nog niet mee. Daarnaast herken ik in de beelden van een ander de mooie, invoerende lijnen, maar vind ik het in de praktijk zelf toch lastig om ze te zien.
Kortom ik heb nog heel veel te leren. De laatste avond staan we bij zonsondergang op het strand van de Cap Blanc Nez. We hopen op mooi licht op de kaap.
Wij maken de afsluitende foto van een heerlijke week Opaalkust. Ook al werd het geen kunst, de week is geslaagd.
Met het motto van Loes in gedachte "Oefening baart kunst" moeten we nog maar meer leuke uitstapjes plannen.
