Boomkikkertjes in de herhaling

Even nog een blog van foto's van het einde van de zomer. Eind augustus is er een zonnige dag. Ik heb vrij en besluit terug te gaan naar het gebied met boomkikkers waar ik eerder was. Zie mijn blog Op zoek naar boomkikkers
Moesten we toen echt goed zoeken om er eentje te vinden, nu zitten er in elke braamstruik die maar een beetje gunstig in het zonlicht staat een of meerdere kikkertjes.

Tussen het groen
 

 

Een typisch kenmerk van de boomkikker is de heldere, lichtgroene kleur en het ontbreken van vlekken of strepen op de rug. De kleur kan ook groengrijs, geelbruin of bruin zijn, afhankelijk van de temperatuur en de gemoedstoestand van de kikker. Het veranderen van kleur heeft niets met het aanpassen aan de ondergrond te maken maar met stress. De lichtgroene kleur biedt een uitstekende camouflage.

 

 

Op ooghoogte
 

 

Net als alle amfibieën is de kikker koudbloedig en zit hij het grootste deel van de dag doodstil op een tak of blad om zo veel mogelijk energie te sparen. "s Nachts wordt hij actief als hij op zoek gaat naar insecten.

Hoog in de struiken

 
Boomkikkers zonnen veel en verstoppen zich niet, maar vertrouwen op de camouflage. Tijdens het nemen van een zonnebad slaapt de kikker, de ogen worden gesloten en de pootjes worden zo dicht mogelijk tegen het lichaam gedrukt om uitdroging te voorkomen.




Onder de palmboom

 

Wie ziet me hier zitten?



 

Hoog in een bramenstruik zit een kikkertje op een blad. Bijna onzichtbaar,  zijn schaduw verraadt dat hij er zit.

 

 



Doe ik het of doe ik het niet?

 



De boomkikker heeft een soort hechtschijven aan tenen en vingers die doen denken aan zuignappen.  Er komt bij het neerzetten van de pootjes vocht in waardoor de kikker blijft plakken.

 

Pootjes met hechtschijven, de "zuignapjes".

 



Klaar voor de sprong

 

 

Het kikkertje heeft stevige achterpoten waarmee hij vrij grote sprongen kan maken.

 

 



 

Ik had gehoopt om een boomkikker op de bramen aan te treffen, maar daar zit er geen een op, zelfs niet in de buurt. Ze zitten allemaal op de bladeren. Ik spreek even iemand die er regelmatig komt en die vertelt me dat ze er nog nooit een op bramen heeft zien zitten.

Ook gaan ze niet op een vroeg, mooi rood herfstblad zitten. Leek me wel mooi die contrasterende kleuren, maar tja dat past natuurlijk ook niet in het camouflage verhaal.

 

 

 

Nee laat ze maar lekker hun eigen gang gaan. We moeten zuinig zijn op deze kleine springers die op de rode lijst staan omdat ze worden bedreigd met uitsterven.

 

 

 

Op zoek naar boomkikkers

 

Het Landschap VZW organiseerde in het weekend na ons Ardennen avontuur (zie mijn vorige blogberichten) een dagje boomkikkers zoeken in Nederlands Limburg. Om verstoring te vermijden wordt de exacte afspraakplaats pas op het laatste moment bekend gemaakt. Er wordt ons gevraagd om die niet verder te verspreiden en daar houden we ons natuurlijk aan.

We (Loes, Yvonne en ik) zijn ruim op tijd aanwezig en gaan zelf al even op pad. Omdat boomkikkertjes op braamstruiken vertoeven, struinen we alle gunstig gelegen struiken af. Yvonne blijkt een prima speurder te zijn en vindt enkele kikkertjes. Helaas krijg ik ze niet op de foto voordat ze weer verdwenen zijn, maar we komen ook allerlei andere beestjes en mooie bloemetjes tegen.




Gevlekte smalbok

Hieronder eentje snoepend van het stuifmeel op een bloemetje van de braam.





Ik zie een plantje en denk dat het hop is, maar het blijkt heggenrank te zijn. Met zijn ranken hecht hij zich vast aan alles wat om hem heen staat. Het is een snelle groeier.



Heggenrank

Als de zon schijnt lukt het om een opname te maken van een paars bloemetje met bokehbubbels.



Beemdooievaarsbek

 

Dan is het tijd om te verzamelen en gaan we met een grote groep op pad. Een vrijwilligster legt uit dat de omstandigheden om boomkikkers te treffen niet ideaal zijn: wind, te koud, geen zon. Maar omdat we er zelf al een paar gevonden hebben, gaan we vol vertrouwen op pad.

We wandelen langs een watertje en door een bos en uiteindelijk arriveren we bij een weiland.

Daar staan veel braamstruiken en heel veel brandnetels. Na goed speuren blijken er inderdaad kikkertjes te zitten. Niet veel, maar ze zijn er wel.



 

boomkikkertje op een braamstruik

 

Loes in actie tussen de brandnetels

De kikkertjes zitten vaak diep in de struiken en het valt niet mee om ze een beetje vrij op de foto te krijgen. Zodra ze in beweging komen, verdwijnen ze dieper de struiken in.

De leuke pootjes met zuignapjes krijgen we niet te zien.

 



 

Vooraf bedenk je je hoe je ze mooi in beeld wilt krijgen, maar dat lukt dus niet. Hieronder zie je er eentje in een standaard houding: plat op de buik met de pootjes onder zich gevouwen.

Het groen steekt wel mooi af tegen de paarse tak van de braamstruik. Nu zie je ook goed hoe klein ze zijn.

 

 





 

De groep wandelt verder maar Loes en ik blijven in het weiland. Er bloeien veel bloemen, de zon schijnt en er vliegen ontzettend veel vlinders rond. Heerlijk is het hier.

 

Bruin zandoogje

 

Yvonne zoekt ons na afloop van de wandeling weer op en we blijven de rest van de middag heerlijk stoeien met de steeds maar weg vliegende vlinders.

 



Love is in the air





Groot dikkopje

Er bloeit een mooi plantje dat ik nog niet eerder gezien had. Het gaat om Kraailook.

 

Kraailook

Een grappig donkerrood bloemetje met groene sprieten.

 

Het blad van bitterzoet blijkt een mooie paarse rand te hebben. De knoppen zijn diep paars.

 

We vermaken ons prima met het zoeken naar boomkikkertjes, het achtervolgen van weg fladderende vlinders en het proberen vast te leggen van juffers, hommels, bijen en sprinkhanen.

 

 

 

Met volle geheugenkaarten keren we huiswaarts na  een heerlijke zonnige zondag in Limburg.



Fotoreis Spanje: 27 en 28 april 2013

Restaurant El Galin in Covarrubias

 

In de meivakantie een fotoreis maken lijkt Loes en mij een goed idee.  De keuze valt op de reis allround natuurfotografie in Noord Spanje met Centrum voor Natuurfotografie olv Bart Siebelink.
Het wordt een fantastische reis met La Posada del Conde als thuisbasis voor ons 9 koppige gezelschap. Ook op de site van Loes kun je een compleet verslag van onze belevenissen vinden.



De groep. Aan de broeken kun je de weersomstandigheden inschatten.

Op zaterdag 27 april vliegen we naar Madrid. Daar vertrekken we met een volgeladen busje richting Burgos, zo'n 200 km noordelijker. De weersvoorspellingen zijn ronduit bar en boos. De koffer puilt uit met warme kleding en ook mijn thermo-ondergoed heb ik meegenomen. De snowboots stonden klaar, maar de verwachte sneeuw is weer verdwenen van het weeroverzicht, dus die zijn thuis gebleven.
Het Posada del Conde is ons onderkomen voor deze week, een huis met voor ieder een eigen kamer.
We hebben de beschikking over een keuken en een grote, riante huiskamer. Het is leuk gelegen in het pittoreske dorpje Covarrubias.
De Spaanse restaurantjes openen 's avonds pas om 21.00 uur hun deuren, dus het eten wordt steeds een latertje. Wie wil kan na het eerste diner nog mee naar de rivier de Arlanza die door het dorp loopt, voor nachtopnames. Leuk, maar ik ben doodop en ga naar bed.

Zondag 28 april

We ontbijten buitenshuis. Daarna doen we boodschappen bij de plaatselijke kruidenier en de bakker, want we lunchen ondanks de kou in het veld.
We rijden naar de vallei van Contreras, een vallei waar oude vervallen schapenschuren staan. Het is fris, maar een beetje zonnig en we hebben prachtige wolkenpartijen. Ideaal voor landschapsfotografie.

Vallei van Contreras

Een grijsverloopfilter komt hier prima van pas.

In een ondiep geultje blijkt het hier toch ook lente te zijn. Er zwemmen kleine dikkopjes rond.

We vervolgen onze weg en stoppen bij een mooi uitzichtpunt. Hier oefenen we de techniek van vandaag: Landschapsfotografie, op zoek naar vormen en lijnen. Hoe vang je een landschap?

 

Dat blijkt dus goed te gaan met de telelens en Bart leert ons dat je de lucht vaak helemaal niet nodig hebt.

De volgende stop is een poel waar boomkikkers zich voortplanten. Bart en Bart zijn ware deskundigen op het gebied van amfibieën en reptielen. Als zij ze niet vinden, dan zitten ze er ook niet. Eigenlijk is het te koud, maar al snel hebben ze het eerste kikkertje gevonden.

 

 

Ook hier kleine kikkervisjes, deze blijken van de rugstreeppad te zijn.

 

In het poeltje staat de waterranonkel in bloei. Heel mooi, maar een geslaagde foto heb ik daar niet van. Voor mooie opnames even op de site van Loes kijken.

Tijdens de lunch vragen we ons af wat de temperatuur eigenlijk is. Juist op dat moment valt er een sneeuwvlokje, het antwoord is duidelijk. De warme koffie smaakt er des te beter om.

Rots die in de film op de achtergrond te zien is.

In de vallei waar we zijn ligt de plek waar de slotscène van de legendarische western The Good, The Bad and The Ugly is opgenomen. Heel veel is er in mijn ogen niet meer van te zien, maar de liefhebbers hebben de middag van hun leven. Groepsgenoot Bart laat toepasselijk een stukje Enrico Morricone horen.

 

Als afsluiting van de fotodag rijden we naar een nauwe kloof. De Desfiladero de la Yecla.

 

 

 

Helemaal achterin staat een iel, klein boompje met net ontluikende blaadjes. Het boompje vangt het laatste daglicht. Bart wijst ons hierop en met zijn aanwijzingen voor de belichting kom ik tot de volgende foto's.

Buiten de kloof zitten op hoge rotsen vale gieren te nestelen. Helaas hebben we daar geen tijd meer voor, maar Bart belooft ons dat we echt nog wel gieren te zien krijgen.
Het was een heerlijke dag.

In mijn volgende blogbericht meer over Covarrubias en blijkt Bart zich aan zijn woord te houden wat de gieren betreft!

Groeten, Gonnie

p.s. Eindelijk weer een blogje geplaatst. Door allerlei redenen is het er een tijdje niet van gekomen. Ik ga zeker jullie blogs weer bekijken, maar zal niet steeds meer overal (kunnen) reageren. Het blijkt te tijdrovend te zijn.