Steenuiltjes tussen de buien door

 

Op Facebook verschijnen de laatste tijd mooie foto's van steenuiltjes. Vooral de fraaie setting valt me daarbij op. Een landelijke omgeving met mooi hoog gras met daarin een oud verweerd hek, een roestige emmer en een karrenwiel tussen de brandnetels. Wat zou ik daar graag zitten.

En dat is dan weer een voordeel van Facebook, er wordt een naam genoemd van degene die daar fotohutten verhuurt. Kijk dat schiet op. Een telefoontje naar Hans Menop en de boel is geregeld.

 

Loes vindt het leuk om mee te gaan. De weersvooruitzichten zijn ronduit slecht, annuleren mag. Niet geschoten is altijd mis, met thuis zitten krijgen we ze zeker niet voor de lens. En zo komt het dat we zondag 12 juni in Barchem zijn. We treffen elkaar op een zonnig terras waar we met een lekker hapje en drankje even bijkletsen. Als we tegen half 4 de hoek omslaan  naar Hans barst de regen los. Er zitten nog 3 fotografen te wachten en na de koffie vertrekken we toch maar naar de hutjes.

Als we geparkeerd hebben, kunnen we de auto niet uit, zo hoost het. Buienradar belooft nog veel meer neerslag en onweer. Na 15 minuten wordt het iets minder en wagen we het erop. Eenmaal geïnstalleerd in onze hutten wordt het droog en blijft het droog!

Op dit moment zijn de vier jongen uitgevlogen en is er volop activiteit rondom de kast.
Het eerste uur is het stil, er is geen vogel te bekennen. Er wordt heen en weer geappt en Hans zorgt voor extra voer in de vorm van meelwormen. Dat helpt! De show begint.

De oude steenuilen komen als eerste in beeld. Zodra de jongen uit de kast komen, krijgen ze het druk met af- en aanvliegen om ze te voeren. De meelwormen vinden gretig aftrek.

Maar wat echt vult is een lekkere muis.

Het licht neemt af en het wordt tijd om af te sluiten. Nog even wat foto's met wat meer omgeving erbij.

Hans haalt ons op en we laten dol enthousiast onze beelden zien. Als we in de auto zitten, begint het weer te regenen. Onderweg naar huis valt de ene stortbui na de nadere, maar mijn dag kan niet meer stuk.
 

Steenuiltjes

Soms heb je geluk en krijg je van iemand een tip of de kans om iets te fotograferen. Dat geluk had ik vorige week. Ik mocht bij iemand vanuit een schuilhutje een koppeltje steenuilen met jongen fotograferen.

Achter in een ruig gebied in de grote tuin, tegen een weiland aan, hangt in een eikenboom een uilenkast. Niet echt mooi zo'n kast maar wel een ideale gelegenheid om ze goed in beeld te krijgen.

's Morgens om zeven uur neem ik plaats en er is nog niets te zien. Dan na een half uurtje zit daar plotseling een volwassen steenuiltje in de kast. Waar komt die zo plotseling vandaan?
Zat hij al in de kast (waarschijnlijk wel) of kwam hij aanvliegen? Je hoort ze niet vliegen, geen wild gefladder zoals bij de duiven.

Steenuilen zijn onze kleinste uilen, ze zijn niet veel groter dan een merel of lijster. Door hun bolle verenkleed lijken ze veel groter dan de ongeveer 22 cm die ze werkelijk zijn. Ze hebben een mooi gespikkeld verenkleed met een roomwitte, gestreepte onderkant.

Het meest opvallend zijn de felgele ogen. Maar ook de poten vind ik erg mooi om te zien.

Uilen zijn over het algemeen nachtdieren, maar steenuiltjes laten zich ook wel overdag zien. Lekker genietend van de zon. In mei als ze jongen hebben zijnpa en ma vaak op pad om eten te zoeken.
Dat bestaat uit muizen, regenwormen, kevers en kikkers.
Daarom leven ze graag in een gebied met weilanden met houtwallen of hagen en oude schuurtjes.

Ook hier staat een oud schuurtje. De ouders wisselen elkaar steeds een half uurtje af. De een gaat op jacht en de ander houdt de wacht. Verschil tussen die twee zie ik niet. De een blijft steeds in de buurt van de kast, de ander op het dak van het schuurtje.

Na een tijdje laat ook het eerste uilskuiken zich zien. Al snel gevolgd door nummer twee.

Maar er is ook nog een nummer 3:

Tja en dan wordt het toch nog krap in zo'n grote kast.

De jongen staan bijna op uitvliegen. Ze zijn eigenlijk al  even groot als de ouders.

Wat doe je als je aan de beurt bent  om  toezicht te houden?

Je veren poetsen ...

... en ze weer mooi in model brengen.

En je hebt de tijd om eens even diep na te denken.

Of zou hij stiekem een uiltje knappen?

In zo'n situatie kun je aan het knippen blijven, maar het licht wordt te hard en zo wordt het tijd om deze leuke plek te verlaten.