Zeesterren bij zonsondergang

 

 

Op de dag dat Loes en ik de golven trotseren in onze waadpakken keren we na de heerlijke erwtensoep terug naar het strand. We gaan op zoek naar drieteenstrandlopertjes in het warme licht. Hoewel we behoorlijk ver lopen, blijven de drieteentjes buiten ons bereik. 

Dan ontdekken we dat op de vloedlijn veel zeesterren zijn aangespoeld. De plannen zijn natuurlijk zo omgegooid. Gewapend met mijn 200-400mm en statief ga ik aan de slag. Het voordeel is dat de zeesterren rustig blijven liggen en niet met elke golf mee rennen.

 

Het loopt al tegen vijven en dat betekent dat de zon zo onder gaat. Het licht wordt minder, maar ook warmer. Bij de nabewerking gebruik ik eens een keer de Nikfilters. Ik vind het bij deze foto's wel iets extra's geven, maar ik kan me ook voorstellen dat het voor sommige te heftig is.

 

En dan om kwart voor 5 gaat de zon onder. Wauw, wat een kleuren. Meeuwen vliegen af en toe door het beeld en er is nog best wat golfslag.

 

 

In de toppen van de omkrullende golven is het warme licht zichtbaar, alsof het vlammetjes zijn. Komt hier de uitdrukking "Alsof je water ziet branden" vandaan?

 

Het wordt tijd om te gaan. Maar het hele stuk terug is het nog genieten van de prachtige luchten en ook van de kleuren en patronen op het strand.

 

Ik draai de iso terug naar 100 en ga lange sluitertijden gebruiken.
Wie vond dit laatst ook alweer een lelijke kustplaats? Ik ben er zo best tevreden over ;-)

Mijn laatste foto met de langste sluitertijd geeft het dromerigste beeld en dat bevalt me wel.

p.s. Bij het creëren van een frissere look voor mijn blog was het gekozen lettertype vooral voor wat kleinere schermen te druk/onduidelijk. Ik hoop dat dit beter leest.

Voorjaar op Texel

Op zaterdag voor Hemelvaart vertrekken Loes en ik voor een lang weekend naar Texel. Het wordt mooi weer en de auto zit helemaal vol, want alle fotospullen gaan mee.
Het fotograferen begint al meteen op de boot met de meeuwen. Met mijn 24-70 mm lijkt het wel prijsschieten. De meeuwen komen in een enorme zwerm aanvliegen om iets van het brood te bemachtigen. Het is een grote kluwen vogels en je kunt het wel vergeten om daar iets van een compositie in te krijgen.

 

 

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik randjes heb opgeschoond en wat heb gekloond, want je ontkomt niet aan halve meeuwen. Maar dan worden het toch wel aardige beelden.

Al snel arriveren we op Texel waar ik meteen een vakantiegevoel krijg. Heerlijk om hier te zijn.
We rijden via de oostkant van het eiland naar De Cocksdorp waar we een huisje hebben gehuurd.
Omdat we er pas om 3 uur in kunnen, stoppen we op alle mooie plekjes. Bij Wagejot zijn we eigenlijk niet meer weg te branden.

De kluten staan tegen een prachtig paarse begroeiing. Dit is genieten.

Met lichte tegenzin gaan we richting De Cocksdorp, maar weten dat we hier terug gaan komen.

's Avonds om half 9 rijden we richting zee om de zonsondergang vast te leggen.
Onderweg zien we hoe de laagstaande zon een rand van een akker met klaprozen verlicht. Gewapend met groothoeklenzen, statieven en filters springen we over de sloot. Helaas hebben we niet veel tijd, want we willen echt naar De Slufter. Maar dit is te mooi om aan voorbij te rijden.

 

 

Het is bijna 21.00 uur als we bij De Slufter arriveren. Dan blijkt dat we nog een aardig eindje moeten lopen om een geschikt plekje te vinden. Deze geul brengt diepte in het beeld en de ondergaande zon wordt er mooi in weerspiegeld.

Na deze fotosessie gaan we terug "naar huis". De eerste vakantiedag is meer dan geslaagd.
 

Zandvoort aan de zee

Als ik naar de AWD ga, probeer ik vaak 2 dagen te plannen met een overnachting aan de kust. Ik zeg dan ook meestal dat ik naar Zandvoort ga en altijd komt dan het liedje: "We gaan naar Zandvoort al aan de zee, we nemen broodjes en koffie mee" bij me op, om dat het eerste uur niet meer kwijt te raken. Meer dan deze twee regeltjes ken ik niet en ik denk dat ik dat ook zo maar laat.
Dit is dan het beeld wat zo ongeveer bij me opkomt

Eind september met dat prachtige weer rijd ik richting AWD. Ik kom wat later in de ochtend aan bij ingang de Zandvoortselaan.
Ik wil graag de vossen weer eens zien, want sinds juni ben ik hier niet meer geweest. Als ik me goed en wel geinstalleerd heb, komt Ghita toevallig aanlopen. We eten een boterham en Ghita vertelt me dat de vossen zich de laatste tijd niet meer zo veel laten zien. Ghita loopt verder en ik besluit even te posten voor de ijsvogel die ik over heb zien vliegen.
Dat even wordt 2 uur en als hij zich dan eindelijk laat zien, schrikt hij van mij en vliegt meteen door.
Geen foto van de ijsvogel dus.
Wel krijg ik de kans deze libel te fotograferen

Hij blijft zo goed zitten, dat ik er nog meer kan maken.

Ik ga naar de schuilhut en daar blijken beide jonge vossen rond te lopen. Een van de twee is erg schuw en behoorlijk mank aan haar achterpoot.

Ik besluit de zonsondergang aan zee te gaan fotograferen en krijg daar geen spijt van.
Een soort tableau-vivant (levend, "bevroren" schilderij). Iedereen heeft een kenmerkende houding waaraan je kunt zien wat ze aan het doen zijn.

Een mooi moment, moeder met kind samen genietend van de laatste zonnestralen.

 

Ik zie dat de ondergaande zon de lucht  mooi kleurt en moet natuurlijk wel een onderwerp hebben. Ik ben blij met deze meeuwen.

De lucht kleurt steeds mooier en dat trekt deze mensen om nog een klein stukje door het water te lopen.

Als ik me omdraai zie ik dat het warme licht ook effect heeft op de bebouwing in Zandvoort, waar ik even later mijn hotelletje op zoek.

Ochtend in de AWD

Dauwdruppels

Een damhert dat rustig achterom kijkt wat er gebeurt. Het is eigenlijk te donker om te fotograferen en ik ben blij dat ik in elk geval mijn monopod bij me heb. Echt scherp is ie niet, maar de pose en compositie vind ik wel geslaagd.

De bronsttijd is al begonnen en de mannen liggen 's ochtends uit te rusten. Het wordt vrij snel al erg warm en het licht wordt te hard. Ik ga op tijd voor de files naar huis.

Zo'n bezoekje aan Zandvoort/AWD blijft super.