Even achterom kijken....

 

Oudejaarsavond is het moment om nog even achterom te kijken, voordat we het nieuwe jaar ingaan.

Al enkele jaren geleden riep Yvonne ons op om een jaaroverzicht te maken. Een prachtige manier van terugblikken, die inmiddels bijna traditie is geworden.

 

Ik begin met de ruziënde groenlingen. De winter is niet streng, maar door het voeren in de tuin komen er veel vogels. Groenlingen laten een ander niet zo maar toe op de voederplek en er ontstaan steeds kleine schermutselingen.

 

 

In februari fleurt een grote bos tulpen de kamer op. Bijna uitgebloeid staan ze helemaal open en worden daardoor erg fotogeniek. Heel zachte tinten compleet vervagend, maar ook felle kleuren met duidelijke lijnvoering.

 

Vorig jaar ging ik op pad met de IVN in de hoop de blauw kleurende heidekikker te spotten. Maar het weer werkte niet mee en de enige blauwe kikker die ik te zien kreeg was een bevroren exemplaar, waarschijnlijk blauw van de kou.
Dit jaar krijg ik van Jowan Iven de tip waar ze zitten en samen met Yvonne en Loes spelen we een hele middag in de zon in een vennetje. De kikkers verleiden ons voor hen te knielen en uiteindelijk plat op de buik te gaan om ze verkikkerd in hun bolle ogen te kunnen kijken.

In april kleurt Facebook blauw door de prachtigste foto's van het Hallerbos. Het lukt me niet er heen te gaan. Maar op een ochtend ontdek ik in het park achter het huis wilde hyacinten. Een mooie landschapsfoto zit er niet in, maar met de macro kan ik hier natuurlijk goed uit de voeten. Zo lig ik een zondagochtend lang plat op mijn buik en word regelmatig even door een hondenuitlater aangesproken. Ik stuur deze foto in voor de maandwedstrijd bij Roots met het thema blauw en hij eindigt op de tweede plaats.

In mei ga ik met Loes fotograferen en we belanden ook in de Groene Jonker. Het waait nogal en het blijkt lastig fotograferen te zijn. Daar treffen we ten slotte een snorrende snor aan die er even goed voor gaat zitten. Een foto met mooie zachte keuren. Later in de maand kan ik parende kluten schieten op Texel. Mooi moment maar minder van kleur.

Eind juni huurt Loes een huisje in Brabant en ik ga bij haar op bezoek. Op een veldje overnachten tientallen heideblauwtjes. Zo mooi en ook zo lastig, maar wat hebben we heerlijke uren daar op de hei.

 

In juli ga ik naar IJsland, het blijkt echt een eldorado voor de natuurfotograaf te zijn. Vooral het ijsbergenmeer Jökulsárlón is fantastisch. Op het zwarte lavastrand ligt een aangespoeld stukje ijs en een aanrollende golf omarmt het met een lobbige schuimkraag. IJsland in een notendop: lava, ijs en zee.

Ging ik vorig jaar vaak naar De Hogt. Dit jaar valt het gebied erg tegen. Het gras staat anderhalve meter hoog en de bloemen zijn verdwenen. Maar de weidebeekjuffers zijn er nog wel. 's Morgens met dauw en het eerste licht zijn het kleine juweeltjes.

In september bezoek ik een paar keer het Weerterbos tijdens de edelhertenbronst. Minder massaal dan op de Hoge Veluwe, maar ook hier wordt het steeds drukker.

Tijdens de herfstvakantie huur ik met Loes een huisje op de Veluwe. Een hele tijd lang vermaken we ons daar met Foetsie, een bosmuisje. De rekening daarvoor betalen we in de vorm van vreselijk jeukende mierenbeten, maar wat genieten we van dit kleine watervlugge adhd-ertje.
Tot mijn genoegen wordt een foto uit deze reeks paginagroot gepubliceerd in het blad van Landschap.

 

Bij het zeer geslaagde Photofestival van Landschap in Bornem genieten we van goede lezingen en unieke beelden. Als in de dagen daarna de eerste rijp verschijnt, ga ik vol inspiratie op zoek naar kleine zwammetjes en vind ze. 

 

Het kalenderjaar loopt ten einde. Ik doe weer mee met de maandwedstrijd van Roots met het thema meesjes. Niet alleen de 3e en 1e prijs, maar ook een coverfoto levert me dit op. Dus ik kan niet anders dan eindigen met mijn kuifmeesje, ook al is hij dan al een paar jaartjes oud.

 

 

Nog een paar minuten en dan is het 24.00 uur. Tijd voor de blik vooruit: een nieuw, ongerept 2015. Ik ben benieuwd wat het gaat brengen. Ik hoop weer op pad te kunnen met mijn camera, alleen of samen met Yvonne en Loes of andere fotovrienden en te genieten van de natuur in alle seizoenen.

Alle volgers bedankt voor jullie belangstelling en reacties.

 

Een prachtig, gelukkig, gezond en inspirerend 2015!

Nog een keer Weidebeekjuffers

 

 

Met de titel wil ik alleen maar aangeven dat ik precies een jaar geleden ook een blog plaatste met deze juffers in de hoofdrol: Weidebeekjuffers.

 

De openingsfoto en de foto's hieronder maakte ik in Moergestel op de dag van de heideblauwtjes. De meeste juffers waren snel weg, maar dit mannetje werkte goed mee. 

 

mannetje weidebeekjuffer
 

vrouwtje weidebeekjuffer

Daarvoor ben ik in juni een keer 's ochtends vroeg op pad gegaan voor juffers met dauw.

Net als vorig jaar vond ik er een aantal op De Hogt, bij De Dommel.

 

 

 

 

Al kunnen ze zo vol met dauwdruppels niet wegvliegen wil dat niet zeggen dat ze erg coöperatief zijn. Als ze het niet vertrouwen laten ze zich naar beneden vallen tussen het hoge riet. Ik vind het nog te veel registrerende plaatjes. Door zelf een lager standpunt in te nemen wordt het dynamischer.

 

 

 

 

Door de foto hieronder flink te croppen wordt hij sprankelender.

 

 

Veel te snel verdwijnt de dauw en zijn de weidebeekjuffers letterlijk gevlogen.

Maar er hangt nog wel een mooie viervlek libel in het gras. Wat een beauty.

 

 

 

Hij blijft goed hangen en ik krijg de kans om hem van alle kanten te fotograferen. Even een experimentje met tegenlicht.

De zon droogt alles op en begint feller te schijnen. Het feestje is voorbij. Alles fladdert snel weg als ik in de buurt kom. Op eentje na, die blijft sierlijk hangen. Als ik goed kijk zie ik dat hij gespietst is op een punt van het pitrus gras. Hoe bizar.

Het was niet de eerste keer dat ik weidebeekjuffers fotografeerde, maar zeer waarschijnlijk ook niet de laatste keer. Ik vind ze gewoon erg mooi.

Lief en leed bij juffers

blauwe breedscheenjuffer

Na de Weidebeekjuffers zijn nu ook andere juffers aan de beurt. Een groot deel van de foto's is gemaakt bij de Hogt, maar niet allemaal. Als je ze zo observeert en fotografeert zie je hoe moeilijk ze het vaak hebben.

blauwe breedscheenjuffer

Ik ken de juffers niet bij naam. Ik heb wel gezocht, maar weet het dan vaak nog niet. Zou dit een breedscheenjuffer kunnen zijn? Van Nathalie hoor ik dat het inderdaad om een blauwe breedscheenjuffer gaat.



gewone pantserjuffer

Alle hulp voor het op naam brengen is van harte welkom.

 

blauwe breedscheenjuffer

 

Op de ochtend met de weidebeekjuffers met dauw maak ik ook deze opname van een juffertje met dauw. Op deze momenten zijn ze erg kwetsbaar.

 

blauwe breedscheenjuffer

Voor de houtpantserjuffer is het einde oefening. Stevig gevangen in een web, lukt het niet meer om los te komen.

houtpantserjuffer

De weidebeekjuffer die ook verstrikt zit in de draden van een web draait rondjes als een primaballerina.

weidebeekjuffer

Hij lijkt levenloos.

weidebeekjuffer

Maar als ik hem op een blad zet, komt er plotseling weer beweging in de poten en grijpt hij zich vast als een drenkeling aan een stuk drijfhout.

weidebeekjuffer

weidebeekjuffer

Deze juffer is ten prooi gevallen aan een kruisspin. Ook zij zit stevig vastgeplakt aan de draden van een web.

De kruisspin is er als de kippen bij om de juffer snel in te kapselen.

Een kiekeboespelletje speelt deze juffer met ons.
Met nog een flinke dauwdruppel op zijn kop kruipt hij aan de achterkant van deze uitgebloeide plant omhoog om even later heel triomfantelijk boven op de top te gaan zitten.

blauwe breedscheenjuffer

Op een ander moment, met stevige wind, zie ik dit paringswiel van lantaarntjes. Ik wil het heel graag scherp op de foto krijgen, wat uiteindelijk wel lukt. Maar het kostte even kruim.

lantaarntjes
 

Deze (weidebeek?) juffer zit veilig verscholen in het riet. Ze houdt me net boven het randje uitkijkend scherp in de gaten. Als je wil overleven moet je alert blijven.
Een duidelijk gevalletje van wie kijkt naar wie? Ik heb deze opname wel sterk moeten croppen.

Dame Weidebeekjuffer?

De volgende foto heb ik gemaakt op een regenachtige dag nadat ik het bericht over de weidebeek-juffers plaatste. Hier kan hij nog mooi een plekje krijgen.



Vrouwtje weidebeekjuffer

Tijdens een wandeling over de Strabrechtse Heide zag ik parende pjuffers die op een heidestruikje plaatsnamen. Helaas was het plantje wat ze uitkozen al behoorlijk uitgebloeid, maar de heide op de achtergrond zorgt nog voor een mooie sfeer.

 

 



 

tengere pantserjuffer
 



Hiermee komt er een einde aan de serie over lief en leed bij de juffers. Voor mij is wel duidelijk dat hun leven niet altijd over rozen gaat.



tengere pantserjuffer

Als je me kunt helpen met het op naam brengen van de juffers dan graag. Wie weet leer ik ze nog eens bij naam kennen.





Weidebeekjuffers

Als afwisseling op de vlinderblogs even een jufferblogje. Deze foto's zijn van de ochtend bij De Hogt met Loes, waar we o.a. de Luzernevlinders fotografeerden. Loes heeft haar blog al geplaatst, zie: Klooiplekje

We beginnen die ochtend om 6 uur in de hoop weidebeekjuffers met dauw te vinden.
Vinden doen we ze wel, maar er in de buurt komen is een ander verhaal.
Ze zitten veilig verscholen in het hoge, natte riet.
Zo gauw we tegen het riet aanstoten, bestaat de kans dat de juffers het voor gezien houden en zich naar beneden laten vallen. Wegvliegen met vleugels vol dauwdruppels is geen optie.

Mannetje weidebeekjuffer met dauw

Heel behoedzaam manoeuvreer ik mijn statiefpoten tussen de rietstengels door. Als ik eenmaal een plekje gevonden heb, ontdek ik er steeds meer. Ze blijken in groepjes te overnachten in de ruige begroeiing langs het water.



Mannetje weidebeekjuffer

Dit mannetje zit mooi met zijn vleugels open gespreid. Helaas kan ik hem niet van de voorkant benaderen en moet ik het met dit beeld doen.


Vrouwtje weidebeekjuffer met dauw

Er lijken veel meer mannetjes dan vrouwtjes te zijn, maar misschien is het een kwestie van schijn bedriegt. De vrouwtjes vallen minder op.



Vrouwtje weidebeekjuffer

 

Als de zon opkomt en de vleugels licht vangen, worden ze helemaal prachtig.

Veel te snel is dit moment voorbij, daarbij komt dat ik ook nog graag Icarusblauwtjes met druppeltjes wil fotograferen. Dus helaas heb ik er niet meer met dauw.

 

 



Omdat ik een paar keer op dit plekje geweest ben, heb ik ook op andere momenten kunnen fotograferen. Gelukkig maar, want ze zijn heel snel weg en maken je het als fotograaf bijzonder lastig.

 

Mannetje weidebeekjuffer

 

De weidebeekjuffer is een van de grootste juffers in Nederland. Het mannetje is donkerder gekleurd dan het vrouwtje.

Vrouwtje weidebeekjuffer

Deze juffers komen voor op zandgronden in het oosten en zuiden van Nederland, in het westen zie je ze zelden. Hun leefgebied is langs stromend, helder water. Hier is dat het riviertje De Dommel. 

De juffersoort is gevoelig voor vervuiling van water en is het meest te vinden bij water van een betere kwaliteit. Geen wonder dat hier ook ijsvogeltjes voor schijnen te komen. (Hopelijk krijg ik die hier nog ooit te zien.)

En als je ze dan een paar keer hebt gefotografeerd, dan wil je meer.
Gelukkig lukte dat met dit paringswiel.

Natuurlijk blijft er altijd wat te wensen over, zoals foto's met een rustigere achtergrond of uitsluipende weidebeekjuffers. Maar dat is goed, anders waren we veel te snel klaar met onze boeiende hobby.