Een jaar voorbij

Januari: mist bij het ven

Een jaar voorbij, dat blijkt wel uit deze eerste foto. De foto waarmee ik 2015 startte. Hij mag mijn eindejaarsblog inluiden en zorgt door zijn zwart/wit uitvoering al meteen voor iets extra's. Dat doet de volgende foto ook, maar dan op z'n eigen manier.

Februari: zandhaarmos
 

Deze foto knalt juist van mijn scherm af en dat in het grauwe, grijze februari weer. Zijn plaatsje in dit blog verdient hij wel, want hij heeft in de maandwedstrijd van de Roots de 3e prijs behaald en staat nu in het januarinummer van 2016. Als prijs mocht ik het Birdpix 7 boek ontvangen, waar ik blij mee ben.
Maakte ik de vorige twee foto's in mijn uppie, veel van de volgende zijn het resultaat van gezellige uitstapjes.

Maart: blauwe heikikker

Voor de blauwe heikikker kwamen Loes en Yvonne afgezakt naar Brabant, waar de heikikkers het eerst blauw kleuren. Dit jaar was het comfortabel fotograferen, want we hadden waadpakken aangeschaft.

April: sleutelbloem

Sleutelbloemen fotografeerde ik eerst zelf en daarna nog een keer samen met Anne-Marie. We hadden een heerlijk plekje bij het water waardoor we mooie bokeh kregen. Een slakje was die dag een fijn extraatje.

Mei: koolzaadvelden in Frankrijk

 

De tweede landschapsfoto. Een mooie tak van fotografie waarin ik nog helemaal niet bedreven ben, maar als afwisseling tussen het vele macrowerk wel welkom. De koolzaadvelden liggen in het binnenland van Noord Frankrijk, achter de Opaalkust. Een gezellig minireisje met Yvonne en Loes.

Juni: Kalkgraslanddikkopje

 

Ook deze foto is van een gezamenlijk uitstapje. Een kalkgraslanddikkopje in de Viroinstreek in het zuiden van België. Daar volgden we een workshop met Bob Luijks in samenwerking met het Belgische Landschap VZW.



Juli: zwartsprietdikkopje op rolklaver

In juli een ander dikkopje. In een klein natuurgebiedje waar ik regelmatig met de hond kom, was ik 's morgens vroeg aanwezig voor insecten met dauw. Er was, zoals de hele zomer, weinig te vinden, maar gelukkig waren er een paar van deze vlindertjes.



Augustus: parende pantserjuffers

In mijn zomervakantie ga ik met Loes een paar dagen naar de Weerribben. Het is heerlijk zomerweer en we genieten volop. 's Ochtends en 's avonds proberen we te midden van zwermen zoemende muggen libellen en juffers te fotograferen. Veel vinden we er niet, maar dat kon de pret niet drukken.


September: Parnassia

Eind september ga ik naar Loes en zij weet nog bloeiende Parnassia te staan. De eerste keer dat ik die zie. Een heel fotogeniek bloemetje.

 

Oktober: hazenpootje

Eind oktober heb ik herfstvakantie en Loes en ik boeken een huisje op de Veluwe. Daar ontdekken we hazenpootjes in eigen tuin. Die stonden al lang op mijn wensenlijstje. Uren zijn we ermee zoet geweest. Deze week gaan we ook regelmatig aan de slag met tussenringen. Dit is een foto van een hazenpootje, gemaakt met tussenringen.


November: rijp op rand herfstblad

Het najaar en begin van de winter zijn veel te warm. In november zijn er twee ochtenden met rijp en ik kan op pad. Zo lang de zon niet te hoog staat, leef ik me helemaal uit op de kleine ijskristallen. In december daalt het kwik niet voldoende voor meer rijp of sneeuw. Nu is het wachten op winters weer in het nieuwe jaar.



December: roodborstje

December lijkt wel een herfstmaand. Ook mijn foto doet daaraan denken. De takjes heb ik bewust bij elkaar geplaatst, maar voor de rest is het toch echt puur natuur. Rood/oranje blaadjes met een daar tussendoor piepend roodborstje.

Dit was mijn overzicht van 2015 in 12 beelden. Afwachten wat 2016 in petto heeft. Ik hoop en wens voor iedereen een fijn, gezond, inspirerend en voor wie het aangaat een fotogeniek jaar.

Je belangstelling en evt. reacties bij mijn blogs stel ik zeer op prijs. In een grafiekje zou er een stijgende lijn te zien zijn: Van 10.000 in het eerste jaar, naar 30.000 naar 100.000 naar bijna 200.000 nu.
Bedankt allemaal!

Opaalku(n)st

Aan de Opaalkust in Noord Frankrijk gaan we ook naar het strand bij Audresselles en bij Fort Vauban. Deze stranden zijn zo anders dan aan de Noordzeekust. In het water en op land grote rotsen en ook veel keien. Die nodigen uit tot het spelen met het macro-objectief, ook al zeggen we tegen elkaar dat we voor de landschapsfoto's gaan. Blijkbaar kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan.

De rotsen geven weer andere mogelijkheden als de schelpen, slakken en losse voorwerpen in het water. Ze zijn aantrekkelijk door lijnvoering en kleuren.

 

Hoewel die kleuren soms juist niet nodig zijn, omdat de lijnen genoeg zeggingskracht hebben om het beeld te dragen. Denk ik.

 

 

 

 

We richten ons ook op de landschapsopnames. Voor mij nog een vrij nieuwe tak van fotografie. Ik had al een schroefbare bigstopper en heb een set Lee-filters aangeschaft, maar zonder Lee-bigstopper. Dat blijkt niet goed uit te pakken. Loes en Yvonne halen vlot de 20 sec belichtingstijd. Ik krijg bij 2 a 3 sec al problemen. Daar gaan al mijn pogingen om het water mooi te laten vervagen. Gelukkig mag ik de bigstopper van Loes af en toe gebruiken.

 

We gaan op zoek naar de mosselbanken bij Wissant. We hebben prachtige opnames gezien van Bart Heirweg en zoiets willen wij ook. Dat valt nog niet mee. Waar staan die dingen? We worden heel wat heen en weer gestuurd, maar uiteindelijk komen ze bij het terugtrekkende water te voorschijn. Enthousiast gaan we aan de slag, blij ze eindelijk gevonden te hebben.

Eenmaal thuis in ons Franse stulpje zien we dat dit helemaal niet de mooie, oude mosselbanken zijn waarnaar we op zoek waren. Het zijn nieuwe, kale balken, enkel begroeid met wat zeewier. Wat een deceptie en hoe vreemd dat nu pas op te merken.

Droom ik voor het vertrek van kunstwerkjes: mooie zachte opnames met lange sluitertijden waarbij het zeewater vervloeit tot een waas, de realiteit is anders. Ik vind het lastig. Veel opnames zijn onscherp door de golven die tegen het statief rollen. Ook het scherpstelpunt vind ik moeilijk, ik heb gelezen over de hyperfocale afstand, maar dat valt nog niet mee. Daarnaast herken ik in de beelden van een ander de mooie, invoerende lijnen, maar vind ik het in de praktijk zelf toch lastig om ze te zien.

Kortom ik heb nog heel veel te leren. De laatste avond staan we bij zonsondergang op het strand van de Cap Blanc Nez. We hopen op mooi licht op de kaap.

 

 

We staan helemaal klaar op een mooi plekje als een wolk voor de zon schuift. Krijgen we nog een kans? Ja, na een poos wachten kan de zon onder de wolken door haar stralen op de Kaap richten.
Wij maken de afsluitende foto van een heerlijke week Opaalkust. Ook al werd het geen kunst, de week is geslaagd.

Met het motto van Loes in gedachte "Oefening baart kunst" moeten we nog maar meer leuke uitstapjes plannen.

Les champs de colza

Eind april vertrekken Yvonne , Loes en ik naar het noorden van Frankrijk. Onze bestemming is Audinghen, een klein plaatsje aan de Opaalkust. Een prachtig gebied met krijtrotsen, kiezelstranden en rotsformaties.

Aan de andere kant van het kanaal liggen de witte krijtrotsen van Dover. 's Avonds kun je daar de lichten zien branden. Hoe dicht we bij Engeland zitten blijkt wel als we op het strand plotseling het volgende sms-je ontvangen:  :-)

We gaan eigenlijk voor het strand en de zee, maar ook het glooiende binnenland is de moeite waard. Zeker in het voorjaar als het koolzaad bloeit. Dan kleuren de velden prachtig geel: Les champs de colza

En vaak zie je toch nog een glimp van de zee.

 

De lijnen en paden  lijken soms te storen, totdat je ze gaat gebruiken in je compositie. Tenminste dat heb ik geprobeerd.

 

 

En zijn we dan helemaal niet aan de kust geweest? Jawel hoor, maar die foto's komen in een ander blogje. Mocht je erg nieuwsgierig zijn dan kun je alvast een kijkje nemen bij Loes: Opaalkust-deel-1