Utopie in Utopia

Zondagmiddag als de zon op haar hoogste punt staat, wandelen Loes en ik over de Lancasterdijk op Texel. De zon schijnt fel en het licht is hard. De camera laat ik thuis, ik neem alleen mijn mobieltje mee.
Op de dijk staan schapen met hun lammetjes. Een vreedzaam plaatje. Rechts van ons ligt de zee. Het is laag water en we kijken uit over De Schorren, een kwelder met open water, slikken en zandplaten.

De Schorren

Aan de andere kant van de dijk ligt het nieuwe natuurgebied Utopia (2011). Vanaf de weg heb je een mooi uitzicht over het gebied met waterpartijen en schelpenstrandjes. Een echt Utopia voor grote sterns, visdiefjes, kluten en kokmeeuwen. Hier zijn ze veilig voor hoogwater en voor mensen, want je kunt er niet bij. Voor mooie foto's zitten ze hier eigenlijk te ver weg.

We zien iets zwemmen, dat onze kant uit komt. Wat is het? Een dodaars? Het blijkt een pulletje van een bergeend te zijn. In het hele gebied is maar 1 bergeend te zien en daar zwemt hij steeds verder van weg. Het kuiken klimt aan wal en loopt luid piepend door het hoge gras.

Pul bergeendje
 

 

 

Gossie wat een lief klein beestje en wat een zielig gepiep. Dat is nooit te horen voor moeder bergeend.

 

 

 

Wat doen we? We kijken naar het eilandje waar hij vandaan komt, maar daar is nu geen bergeend meer te bekennen. We besluiten hem terug te zetten in het water. Maar hij komt er net zo snel weer uit.

 

 

 

 

Piepend loopt hij door het gras. We liggen inmiddels plat op de grond om foto's te maken.

Het eendje komt steeds dichterbij en wil bij Loes op haar hand klimmen.

Hij knijpt zijn rechteroogje steeds dicht, dat ziet er niet goed uit. Zou hij verstoten zijn?

 

Loes
 

 

 

 

Als we weg willen gaan, loopt hij met ons mee. Over het pad komt een gids aan gewandeld met een groep vogelaars. Die zal het niet redden is zijn oordeel. Dat wordt waarschijnlijk voer voor een roofvogel. Ai de natuur kan wreed zijn.

 

Ik maak nog even een filmpje. Wat een schatje.

 

 

Mmm, de hoop dat ons eendje het gaat redden is waarschijnlijk een utopie.

Soepganzen

Deel twee van mijn fototrip naar Texel gaat over de ganzen die ik daar gezien heb.
Nou is mijn kennis over ganzen zeer beperkt. Wat ik weet, heb ik van het lezen en bekijken van andere blogs.

Zo weet ik inmiddels dat er veel verschillende soorten zijn. Zoals de Indische gans, nijlgans, rietgans, brandgans, grauwe gans, kolgans, rotgans. Maar wie is wie?
Bij De Petten trof ik deze groep ganzen. Grauwe ganzen lijkt me zo.

Ganzen komen voor in open landschappen met weinig beschutting. Omdat ze in grote groepen leven is er altijd wel een vogel die waakzaam om zich heen kijkt en potentieel gevaar ontdekt. Deze foto vind ik leuk omdat ze allemaal heel alert zijn. Alle kopjes zijn te zien en samen zien ze alles.

Dit jong liep ergens aan de oever van een kreekje, moederziel alleen. Ganzen zijn eigenlijk toch echte groepsdieren.

Bij De Petten zaten verscholen in het gras deze steenlopers. Helaas bleven ze op grote afstand.

En bij Wagejot en Utopia liepen wat bontbekpleviertjes rond. Ook niet echt binnen hand-/lensbereik.

Op woensdag wordt het om een uur of 5 droog en klaart het op, de zon gaat zelfs schijnen.
Als ik in de auto zit en voorbij een mooie berm vol met wilde margrieten rijd, zie ik twee witte kopjes boven de bloemen uitsteken.

Het zijn mooie witte ganzen. Mmm, leven die zo vrij in de natuur? Even googlen.
Het blijkt om Soepganzen te gaan:

Verwilderde boerderijganzen (met witte, bruine en gecombineerde varianten) gaan als 'soepgans' door het leven en kunnen op de meest bizarre plaatsen aangetroffen worden, ook tussen wilde grauwe ganzen. Deze vogels zijn vaak minder schuw en vertonen een afwijkende poot- of snavelkleur of een verenkleed dat niet overeenkomt met de wilde grauwe gans.
In feite is er geen beschrijving mogelijk van de soepgans. Binnen deze groep horen ook kruisingen tussen diverse ganzensoorten onderling.



Net als zwanen zijn ganzen monogaam en paartjes blijven hun leven lang bij elkaar.