Snorren en fluiten (-kruid)

Begin mei neemt Loes me mee naar Spanderswoud waar ze daslook weet te staan. Al gauw liggen we tussen de bloemetjes omringd door uienlucht. Maar de inspiratie wil niet komen. Na een lange strijd wijk ik uit naar het fluitenkruid dat er volop aanwezig is. Het licht valt op een grote beuk  waardoor we een mooie, zacht groene achtergrond krijgen.

 

 

 

Na verloop van tijd beproef ik mijn geluk nog een keer op het daslook. Niet echt overtuigend, maar ze mogen in het blog.

 

De volgende dag rijden we naar de Groene Jonker, een vogelgebied waar veel bloggers hun geluk wel eens beproeven.

Het waait behoorlijk en het valt niet mee om de rietzangers die midden in het riet zitten te fotograferen. Ze duiken onder in de begroeiing en klimmen langzaam aan naar boven toe.

 

Maar omdat ze steeds weer terugkeren naar hun stekje, lukt het me toch om een paar acceptabele plaatjes te maken.

 

 

Ook zien we een paar keer een rietgorsje. Maar ja die zitten of verkeerd ten opzichte van de zon, of op een hevig bewegende rietpluim. Meer als dit bewijsplaatje wordt het niet.

 

 

Dan maar even de aandacht verplaatsen naar het water, waar moeder eend haar kroost meeneemt op zoek naar wat lekkers.

 

 

 

 

Heel smakelijk ziet het er niet uit wat dit kleintje naar boven haalt. 

 

Tijdens ons rondje in de Groene Jonker horen we een snorrend geluid.
We hebben geluk. Een snor neemt uitgebreid de tijd om op een rietpluim zijn stem schor te zingen.
Af en toe vliegt hij weg om vervolgens terug te keren.

 

 

 

 Deze fluitende snor sluit dit blog af.

Aan de waterkant

In de eerste week van mei valt het weer tegen. Iedereen hoopt op zonnige dagen met aangename temperaturen. Helaas dat zit er maar af en toe in. In de natuur is daar niet veel van te merken. Als je ergens aan de waterkant gaat zitten, verbaas je je over alles wat er weer kruipt, vliegt, zwemt en broedt.

Zoals deze meerkoet op haar nest en haar jongen die al druk bezig zijn de omgeving te verkennen. Vader meerkoet houdt ze in de buurt van het nest.

In het gras en riet zijn steeds meer insecten actief, waarvan ik de namen niet ken.

(Coby vertelt me dat dit de Dansvlieg is. Volgens haar zien we hieronder de Schietmol. Kees Boele noemt het de Slijkvlieg of Elzenvlieg)

Heel soms zit er een tussen waarvan ik de naam wel denk te weten. De snuitvlieg:

Ook zijn er steeds meer soorten vlinders te zien, zoals dit landkaartje.

Maar waar mijn hart deze week sneller door gaat kloppen zijn de jonge eenden- en ganzenkuikens.
Wat een dotjes. Het valt me op dat de moeders erg waaks zijn en dat het tegenvalt om een beetje in de buurt te komen. Zelfs opnames met 630 mm. moet ik nog (flink) croppen.

Deze donkere eend heeft (nog) maar 1 kuiken, dat ze goed in de gaten houdt. Moeder mist zelf haar rechteroog. De eend hieronder heeft er een stuk meer.

De oever van de sloot is erg steil, waardoor ik niet echt plat op mijn buik kan liggen. Het standpunt is daardoor niet zo laag als ik eigenlijk zou willen.

Een van de eerste zwemlessen.

Af en toe zwemt er een eendje in z'n eentje.

Deze zijn al een paar dagen ouder:

Tijdens het zwemmen maken ze af en toe een uithaal om muggen te vangen.

Dus ondanks het mindere weer toch vol op lente beelden.

Biesbosch

Begin maart had ik bij natuurfotograaf Marco de Paauw een workshop geboekt. Na het reisje met hem naar Het Bayerische Wald gingen we nu naar de Biesbosch.
Door de verwerking van de stapel foto's uit Beieren bleven de foto's van de workshop liggen en vergat ik ze zelfs. Totdat Miranda haar foto's plaatste. Ik ben toch weer eens ga kijken en vond de volgende wel geschikt om met jullie te delen.

Het was vroeg op die dag, maar in maart komt de zon later op dan nu. Dat scheelt wel een stuk.

Bij zonsopkomst kregen we even mooi licht.

We fotograferen vanuit de boot

Het wordt al lichter. Het licht is nog wel wat warm als we voorbij een zandplaat varen waar aalscholvers in een kale boom zitten.

Marco stuurt naar de oever waar we van boord gaan om een stukje te wandelen. Het heeft 's nachts gevroren.

Er is zelfs een restantje ijs te ontdekken.

Het werd een dag van oefenen in het vastleggen van opvliegende eenden.

Met af en toe een landschapsfoto

En de laatste twee. Wat vinden jullie de beste? Met 3 eenden of de uitsnede met 2?

Het zijn er toch nog veel geworden, terwijl ik dacht dat er niets bij zat toen ik thuis kwam. Groeten en voor degenen die net zoals ik vakantie hebben, geniet ervan.
Gonnie