Weekendje Weerribben

Eind augustus vertrekken Loes en ik richting Overijssel met De Weerribben als bestemming. We hebben daar een huisje aan het water gehuurd. Het ligt er zo idyllisch dat we er eigenlijk helemaal niet weg willen. Maar het doel is toch echt libellen en waterjuffers fotograferen, als het kan met dauw.


Op vrijdag maken we eerst een verkenningsrondje zodat we zaterdagochtend niet onnodig hoeven te zoeken. Tegen de tijd dat de zon ondergaat zoeken de zwarte heidelibellen een rustig plekje, de muggen blijken juist actief te worden.

 

 

Dit licht is eigenlijk nog te hard, maar als de juffer smakelijk zit te eten is dat toch een foto waard.

 

 

 

De volgende ochtend staan we vroeg op en zijn voor zonsopgang in het veld waar we 's avonds veel libellen zagen vliegen. Het wordt toch nog flink zoeken, ook al vallen de vleugels door de dauw nu beter op. Waterjuffers zijn er meer.

 

 

 

 

 

Deze juffer kreeg bezoek van een klein slakje. Ondanks het vroege uur en het feit dat ze door de dauw en lage temperatuur nog niet zo beweeglijk zijn, zijn er al paringswielen te zien van gewone pantserjuffers.

 

 

 

 

 

 

Hoewel de gewone pantserjuffers leuk en fotogeniek zijn, wil ik ook een mooie bedauwde libel vinden. De eerste die ik tegenkom zit vol dauw, maar een van zijn vleugels is zo beschadigd, dat ik na een paar opnames het toch maar opgeef en verder zoek.

 

Af en toe stijgt er een grote wolk muggen op. Ondanks  het insmeren met DEET zoemen ze tijdens het fotograferen lustig rondom mijn hoofd en handen en vinden altijd wel weer een plekje dat is overgeslagen.

Eindelijk zie ik een mooi exemplaar libel en wel een vuurlibel, fel rood tegen het frisse groen van het riet. In de achtergrond zorgen kattenstaarten voor wat extra kleur.



Na het fotograferen van dit model is de zon zo hoog gestegen dat alles rondvliegt en het beter is om naar huis te gaan voor een lekker vakantiedagje.

De volgende ochtend keren we terug naar hetzelfde plekje. Er is dauw, maar er is helaas geen libel te ontdekken. Gelukkig vindt Loes een klein geaderd witje op smalle weegbree, zodat we toch iets hebben om onze camera's op te richten.

Plus een klein geaderd witje op het perzikkruid.

We zoeken in de schaduw bij een bosrand, maar vinden enkel nog een schorpioenvlieg.

Gelukkig is het prachtig weer en keren we tevreden terug naar ons huisje en bootje voor een heerlijk dagje in en op De Weerribben.
 

Gevaarlijk of ongevaarlijk?

In deze laatste nazomerse weken is het heerlijk om met de macrolens op pad te gaan. Eigenlijk kan je op elke vierkante meter wel iets leuks of interessants ontdekken.

Als je vroeg op pad gaat is een gewone vlieg ineens een stuk aantrekkelijker om te fotograferen.

De dauwdruppels toveren een ordinaire vlieg om in een sprankelend wezentje.

Het lastige van dit soort macrowerk is het vinden van de juiste naam. Zoals die van bovenstaand insect. Het is een rover, want hij zit hier te smikkelen van een klein insectje dat hij met huid en haar aan het oppeuzelen is. Je ziet nog net een vleugeltje uit zijn bek steken. Het blijkt een strontvlieg te zijn.

Ook dit is geen lieverdje maar mooi is hij wel van zo dichtbij. Het is een roofvlieg, een daas denk ik.
En voor een beet (hij kan niet steken want hij heeft geen angel) is iedereen huiverig, dat doet even gemeen pijn. Coby helpt met juiste namen: Het is een roofvlieg, geen daas en hij kan niet bijten. Hij heet Machimus Atricapillis.

Deze bij ziet er veel vreedzamer uit, hij zal niet snel steken, alleen als hij in gevaar is. Coby schrijft: Hij heet Blinde Bij maar het is geen bij, het is een zweefvlieg.

Toch maakt de onschuldige zweefvlieg met zijn gestreepte pyjama gebruik van het imago van de gevaarlijke, stekende bijen- en wespensoorten om zelf veilig te zijn voor allerlei vijanden.

Deze zweefvlieg zat 's morgen te drogen in de opkomende zon en poetste wat dauwdruppels van zijn vleugels en ogen.

Zelfs een langpootmug, nou niet echt het meest gefotografeerde insect door bloggers, kan met wat dauw erop, toch wel de moeite waard zijn. Misschien ooit irritant maar verder ongevaarlijk deze soort.

O jee, dit blog gaat lang worden. Er zijn zo veel verschillende soorten insecten.

Wat te denken van de schorpioenvlieg?

Met het uitseeksel aan zijn achterlijf  lijkt het mannetje een beetje op een schorpioen, maar deze vlieg is totaal onschuldig. Hij heeft geen angel en gebruikt dit uitsteeksel alleen maar bij het paren.

Hier poetst hij zijn lange voelsprieten. Hij klemt ze tussen de voorpoten en trekt de sprieten er langzaam tussenuit.

Zijn linker voelspriet trilt nog even na.

In de dierenwereld is de kleur rood vaak een waarschuwing: Pas op, ik ben giftig!

Uit onderzoek blijkt dat deze vuurwantsen door sommige vogels zoals vinken en gorzen wel en door andere vogels zoals staartmeesjes niet gegeten worden.

Ze zitten vaak op de stam van lindebomen en ook op Malva, kaasjeskruid.

Ze kunnen niet vliegen en zijn verder niet gevaarlijk.

Als laatste deze fraaie sprinkhaan. Ongevaarlijk natuurlijk.

Hoewel? In grote aantallen kunnen ze hele akkers leegvreten en een echte plaag vormen.
Dus het is maar hoe je dit bekijkt, vanuit welk oogpunt.
Maar interessant en boeiend is de macro wereld in elk geval.