Zoeken in deze blog

maandag 24 april 2017

Kievitsbloemen met Pasen

 
Gaat de een met Pasen paaseieren zoeken, wij (Yvonne, Loes en ik) gaan op pad voor de kievitsbloemen, een prachtige, zeer zeldzame rode lijst plant. Omdat ze zo zeldzaam zijn en maar in een paar gebieden in het wild voorkomen, zijn we blij dat Nico van Gelder, van Deel De Natuur, een groep fotografen wil begeleiden. Hij weet de plek te vinden waar een veld vol staat. 

 
Dus op eerste Paasdag geen luxe ontbijtje, maar 's morgens om 6 uur verzamelen op een parkeerplaats in Zwolle om samen het laatste stukje te rijden. We zijn net op tijd om de zon op te zien komen boven de dijk. De nacht was koud en het veld ligt vol met dauw.
 
 
Prachtig is het. Lichte paniek slaat toe. Ik krijg de neiging om vlug, vlug te werken. De zon stijgt snel hoger en daarmee verdwijnt het mooie, warme licht. Maar rust is essentieel om je goed te kunnen concentreren.
 

 
Omdat het toch wel een eindje rijden is, blijven we overnachten in Zwolle en dat biedt ons de gelegenheid om 's avonds en de volgende ochtend terug te keren. Drie kansen om er iets moois van te maken.
 

 
De paarse variant is de meest voorkomende, maar af en toe bungelt er ook een wit bloemhoofdje tussen het gras.


 
Bij meerdere kansen kun je spelen met verschillende lenzen: macro, Helios, 70-200 en zelfs de 200-400 heb ik gebruikt.
 

Ook kun je dan gemakkelijker variëren tussen een enkel bloemetje in het gras en een veldje bloemen.
 
 
Hoe komt de plant nou aan zijn naam? Internet biedt uitkomst: Omdat de gesloten bloem op een kievitsei lijkt en omdat deze bloem bloeit als de kieviten in april/mei terugkeren heeft de bloem zijn naam te danken aan deze vogelsoort.
Ik vind dat zelfs het kuifje van de kievit terug te zien is in de bloem.
 
 

 Tegenwoordig is de bloem gewoon in de tuincentra verkrijgbaar, zowel in de witte als paarse variant. Maar om ze zo in het wild te kunnen zien, vol met dauw, bij opkomende zon, is onvergetelijk. Dan denk je niet meer aan het gemiste paasontbijt.


Terug in het hotel genieten we van de overheerlijke chocolade eitjes bij Van der Valk. Toch een beetje Pasen!

woensdag 29 maart 2017

In de branding

 
 

Mijn vorige blog "Landschappen op Texel" eindig ik met de vraag of we het droog houden aan zee. Nou dankzij onze waadpakken is dat gelukt. Wat zijn die ideaal. We gaan tegen zonsondergang naar Paal 9 om de golven en de ondergaande zon vast te leggen. We zijn bijna te laat. Het is vloed en van de pier is nog maar weinig meer te zien.
 
 
 
 

De stenen in het water verdwijnen snel uit beeld als het water stijgt. Ze zorgen er nog wel voor dat er mooie stromingen en patronen ontstaan.
 
 
 
 
Er is een behoorlijke deining. Wat een kracht hebben de golven. Ik heb even een klein stukje gefilmd:
 
video
 
Door het waadpak en mijn stevige statief durf ik wel de zee in. Toch is het uitkijken geblazen. Maar ik sta letterlijk in de branding de golven te fotograferen. Wat is dit genieten!
De zon gaat bijna onder en het warme licht kleurt het water roze/oranje. Ik probeer mijn lens mee te bewegen in de richting van de golven.



 
 
Spectaculair wordt de zonsondergang niet, maar de golfslag en het warme licht waren al zo prachtig dat het eigenlijk al niet meer uitmaakt.
 
 
Zo eindigt weer een gezellig uitstapje van "The Picture Girls", een naam die Yvonne ons gegeven heeft na alle bijnamen die we inmiddels verzameld hebben ;-)
 
In februari op Texel nemen we 's middags op het strand even de tijd om een portretje te maken met de vuurtoren in de achtergrond.
 

zondag 19 maart 2017

Landschappen op Texel

 
Eind februari nemen Yvonne, Loes en ik de boot naar Texel. Heerlijk een paar dagen samen uitwaaien aan zee én op pad om landschappen te fotograferen. Geen alledaags werk voor ons drieën.

 
 
De eerste dag gaat grotendeels voorbij aan reistijd en boodschappen, maar we staan op tijd in de Slufter voor de zonsondergang. Wat een weids landschap! Ben je met macro op je eigen vierkante meter bezig, nu moeten we ervoor zorgen op een lijn te blijven omdat we anders in elkaars beeld staan.
 
 
De zon daalt, maar dat gebeurt buiten ons gezichtsveld. De lucht trekt dicht en we krijgen niet meer dan een roze gloed te zien. Jammer, maar dat is het lot van een landschapsfotograaf. We hebben de komende dagen nog meer kansen.
 


De eerst volgende kans is de zonsopkomst de volgende dag. Opnieuw gewapend met statief en filters klimmen we over de dijk in De Cocksdorp.



We zijn op tijd aanwezig en zoeken een plekje bij de paaltjes en stenen. Het is goed dat we geen haast hebben, want ik merk dat ik veel te ver van het water af begin. Steeds een stapje naar voren zorgt dat de lelijke stenen en modder uit beeld verdwijnen.



Dan blijft het hopen en afwachten wat de opkomende zon gaat doen. Tja, helaas niet zo veel. De lucht kleurt maar een beetje.
Gelukkig werken de vogels op de paaltjes mee door de 10 sec belichtingstijd bijna zo goed als stil te zitten.



De hele dag ligt nog voor ons open. Wat staat er nog meer op ons wensenlijstje? De vuurtoren, de duinen en het strand. Een mooie combi mag ook. Dat gaan we 's middags proberen.


 Helaas werkt het licht absoluut niet mee. We proberen van alles, maar het wordt niet veel.



Onze hoop vestigen we op de zonsondergang. We kiezen de pier bij de vuurtoren als locatie, maar als we er staan, zien we dat het 'm niet gaat worden. Wat te doen? Snel springen we in de auto en rijden naar Kaap Noord. We hopen op een mooie tint in de lucht als achtergrond voor de steigerpalen.



De lucht kleurt maar een klein beetje, toch zijn we blij dat we onze plannen omgegooid hebben.


Deze opname vind ik in zwart/wit ook wel goed uitkomen.
 

En als dan het licht uitgaat, doet de vuurtoren wat hij hoort te doen. Door wat verder het water in te lopen krijg ik de weerschijn in het water.
 

De volgende dag begint met regen, maar of we het droog houden zal in een ander blog te zien zijn.

dinsdag 28 februari 2017

Rijp, sneeuw en mist


Eind december was er een zondagochtend met rijp en mist. Ik ging op zoek naar solitaire bomen en kwam uiteindelijk juist bij deze rij knotwilgen uit. Het zonnetje deed haar best om er doorheen te komen, maar dat lukte nog niet.


Aan de overkant van de weg stonden wat bomen bij een akker. Op de blaadjes en katjes had zich rijp gevormd. Helaas niet de mooie ruige rijp die het noorden van het land pas geleden sierde, maar toch een aardig laagje poedersuiker.




Ook stond er een smalle rij rietpluimen, die eigenlijk best interessant worden in de winter.




In februari gaat het dan sneeuwen. Niet zoals in het noorden een dik pak. Het is maar een klein beetje, maar net genoeg om de wereld een andere look te geven.



Diezelfde rietpluimen (nou ja figuurlijk gesproken dan) krijgen mooie witte dotten sneeuw.



De boom in het veld naast de knotwilgen komt door de mist mooi vrij te staan. Op het maisveld zitten duiven en kauwen. Het is wachten totdat ze opvliegen richting boom.


Hoe ouder en kaler de boom, hoe karakteristieker hij wordt. Deze eik is wat dat betreft nog vrij jong en vitaal.





Dat kun je van deze boom niet zeggen, maar hij is daardoor wel een blikvanger, net als het goudgele gras in de achtergrond.
Het lijkt erop dat de we de winter gehad hebben. Het was niet veel, maar meer dan vorig jaar.





zondag 19 februari 2017

Zeesterren bij zonsondergang

 
 
Op de dag dat Loes en ik de golven trotseren in onze waadpakken keren we na de heerlijke erwtensoep terug naar het strand. We gaan op zoek naar drieteenstrandlopertjes in het warme licht. Hoewel we behoorlijk ver lopen, blijven de drieteentjes buiten ons bereik. 



Dan ontdekken we dat op de vloedlijn veel zeesterren zijn aangespoeld. De plannen zijn natuurlijk zo omgegooid. Gewapend met mijn 200-400mm en statief ga ik aan de slag. Het voordeel is dat de zeesterren rustig blijven liggen en niet met elke golf mee rennen.

 

Het loopt al tegen vijven en dat betekent dat de zon zo onder gaat. Het licht wordt minder, maar ook warmer. Bij de nabewerking gebruik ik eens een keer de Nikfilters. Ik vind het bij deze foto's wel iets extra's geven, maar ik kan me ook voorstellen dat het voor sommige te heftig is.

 




En dan om kwart voor 5 gaat de zon onder. Wauw, wat een kleuren. Meeuwen vliegen af en toe door het beeld en er is nog best wat golfslag.

 

 

In de toppen van de omkrullende golven is het warme licht zichtbaar, alsof het vlammetjes zijn. Komt hier de uitdrukking "Alsof je water ziet branden" vandaan?

 
Het wordt tijd om te gaan. Maar het hele stuk terug is het nog genieten van de prachtige luchten en ook van de kleuren en patronen op het strand.

 

Ik draai de iso terug naar 100 en ga lange sluitertijden gebruiken.
Wie vond dit laatst ook alweer een lelijke kustplaats? Ik ben er zo best tevreden over ;-)


Mijn laatste foto met de langste sluitertijd geeft het dromerigste beeld en dat bevalt me wel.


p.s. Bij het creëren van een frissere look voor mijn blog was het gekozen lettertype vooral voor wat kleinere schermen te druk/onduidelijk. Ik hoop dat dit beter leest.