Heeeel klein

 

 

 

 

Eind oktober plaats ik een blog met de titel Hoe kleiner hoe fijner. Tijdens ons uitstapje naar de Veluwe maken Loes en ik dat waar.

Ik heb nog nooit een beukentaailing gezien en verwonder me over de foto's die ervan verschijnen. Het beukenbos rondom ons huisje is een uitgelezen plek om ernaar op zoek te gaan. Wat blijkt, als je er eenmaal een vindt, heb je de volgende ook snel in de gaten.

 

 

Muizenstaartjes staan er bij ons in het bos veel, maar voor Loes zijn ze vrij nieuw. Dus dat is al een leuk begin. Helemaal als je ze in je eigen tuintje kunt fotograferen.

Paarse knoopzwammetjes staan op een berk die we steeds passeren. Ik heb er eerder dit jaar al gefotografeerd, maar het blijft leuk om te kijken of je er iets mee kunt. Net als waterdruppels in een web. Helaas zijn er geen mooie wielwebben.

We blijven zoeken naar kleine onderwerpen en op een stronk van een omgevallen boom zien we een transparant vormpje van 1 a 2 cm groot. Een soort slijmzwam? Geen idee wat het is. Het lukt me niet om hier een goede, sfeervolle opname van te maken. Maar omdat het zo apart is, plaats ik er toch een foto van in mijn blog.

Op dit plekje in het bos blijven we uren hangen, want het kan nog veel kleiner allemaal.
Loes heeft al eens slijmzwammetjes gefotografeerd en die vinden we hier ook. Hiervoor heb je echt tussenringen nodig. Met alleen een macrolens kom je er niet.

Maar wat is het lastig om vanaf een rijstzak en met tussenringen de scherpte goed te krijgen. Het kantelbaarschermpje is dan super handig. Helaas past mijn afstandsbediening niet op mijn D750. Met spiegel opklappen en gebruik van de zelfontspanner gaat het nog heel vaak mis. Tja, goede voorbereiding is het halve werk.

Vermoedelijk zijn dit draadwatjes. De slijmzwammetjes veranderen van kleur als ze ouder/rijper worden. Nog weer later worden het watjes. Loes heeft foto's van de verschillende stadia: Klein kleiner kleinst
Hier vinden we ook een stukje schors met zeer kleine bolletjes erop. Het lijken wel potloodpuntjes, niet hoger dan 2 mm. Met het blote oog nauwelijks zichtbaar. Maar het gebruik van tussenringen leidt tot een landschap vol met kleine zwammetjes, een soort stuifzwammen.

 

Pas 's avonds op de laptop zien we hoe prachtig ze zijn en we gaan dan ook terug voor een nieuwe poging.

 

 

Wat voor soort het is weten we niet zeker, maar we denken aan grijswitte kalkkopjes.

 

De laatste ochtend blijven we nog fotograferen in de tuin. Ook daar vinden we wat kleine onderwerpen. Als ik met de tussenringen inzoom op de hoed van een hazenpootje verschijnt er weer een prachtig minilandschap. Het lijkt alsof het ijskristallen zijn.

 

 

 

In de afgevallen herfstbladeren klimt een klein ieniemienie slakje omhoog, tegen een steeltje van een blad op. Zijn slakkenhuisje is prachtig getekend.

 

En daar liggend op de grond valt mijn oog op een beukentaailing. Zo is de cirkel weer rond. 

 

 

 

Slanke Sleutelbloem met Slak

Nu de temperatuur af en toe tot zomerse waarde stijgt, gaat het snel in de natuur. Naast bosanemoontjes zijn ook slanke sleutelbloemen echte lentebloemen. Maar ja waar staan ze? Ik probeer het via een melding bij Waarneming.nl, maar ik kan geen sleutelbloem ontdekken.
Dan krijg ik van Jowan Iven  een locatie door. Al van de grote weg zie ik de bermen zacht geel kleuren. De dag erna ga ik met Anne-Marie van Alem naar nog een ander plekje. Ook hier staan er ontelbaar veel. Aan de slag dus maar.

Ik begin meteen bij de auto. Er staan plantjes dichtbij het water en er zitten zelfs nog wat waterdruppels op de bloemetjes.

Ik probeer ze door het gras heen te fotograferen. Het is nog een lastig plantje, de bloemtrossen zijn best groot. Wil je er meer scherp hebben, dan wordt alles wat in de directe omgeving staat ook scherp. En die scherpe grassprieten bederven het beeld.

Maar ik klaag niet; het zonnetje schijnt en de witte paraplu doet zijn werk. Helaas is het steeltje van de plu aan de korte kant omdat ik hem vast steek in de grond. Ik heb beide handen namelijk nodig voor mijn camera. Dat betekent dat ik me onder de paraplu moet wurmen om bij mijn onderwerp te komen en nog een keer als ik klaar ben om hem te trekken. Hoe doen anderen dat?

 

Er zitten best veel slakjes in de buurt van het water. Af en toe werkt er eentje aardig mee. Ze blijken nog best wel een stevig tempo te hebben en hun kopje draait met de tasters en ogen op steeltjes alle kanten op.

 

 

De volgende dag ga ik met Anne-Marie op pad. Dezelfde plantjes en ook bij een sloot. Lekker tegen het licht in werken geeft mooie bokeh. Al wordt wel een druk beeld.

 

Ik bekijk mijn beelden op mijn display van mijn nieuwe D750, onder andere gekozen voor het kantelbare schermpje. Plotseling valt me op dat ik nog wel erg veel beelden kan maken. Verdorie mijn camera is door het resetten van de RAW naar de jpeg stand gegaan.

Ik weet nu dat de slakjes leuke modellen zijn en ga ermee verder.

 

 

Heerlijk de lente, fijn om buiten te zijn en onderwerpen genoeg om te fotograferen.

Verkeerde afslag op Knooppunt De Hogt

Barnsteenslakje

Op de ochtend dat ik met Loes bij De Hogt ga fotograferen zie ik een klein slakje aan een grassprietje hangen. Tegen de opkomende zon in kleurt het slakkenhuis mooi als barnsteen. Een warme kleur. Als ik thuis de naam op zoek verbaast het me dan ook niets dat het slakje de naam Barnsteenslak heeft.

Ik kan zittend bij zo'n slakje me afvragen wat zijn plan is. Wil hij ergens heen of kruipt hij maar wat doelloos rond? Kan ik hem helpen door hem een stukje verderop neer te zetten of is hij dan juist extra lang onderweg?

De volgende foto heb ik de titel "Verkeerde afslag" gegeven toen ik hem plaatste op de site van Vroege Vogels, dat in combinatie met Knooppunt De Hogt :)

Op een regenachtige zondagochtend ga ik weer eens kijken bij De Hogt en zie daar een ander soort slakje. Of zou het zo maar ook een barnsteenslakje zijn met een wat minder kleurig huisje?

Maar ja zijn ogen op steeltjes (tentakels) zijn zwart en bij het barnsteenslakje zijn ze licht.

Misschien wil dat wel niets zeggen. Wij hebben ook allemaal een andere tint huid en haren. Maar het huisje heeft ook een ander model.

Dan zie ik weer een barnsteenslakje en ook hij/zij wordt even fotomodel.

Nu de zon niet te zien is, kleurt het huisje lang niet zo mooi als op de eerdere foto's.  Maar het zachte groen heeft ook wel iets vind ik zelf.

Bij dit blogbericht kunnen mooi de volgende foto's die ik al eens eerder maakte, maar die eigenlijk  nooit ergens bijpasten.

Gewone tuinslakken

Twee gewone tuinslakjes op een venkelplant.

Tot slot een foto van een wijngaardslak die de hosta in onze tuin  heerlijk vond smaken. De slak mocht blijven en de hosta leek later op een gaten kaas.

Wijngaardslak
 

Als ik even google lees ik bij Wikipedia dat de wijngaardslak in Nederland zeldzaam is. Ik kan het nauwelijks geloven. Maar sinds deze foto heb ik er geen meer gezien.