Vanmorgen zag ik een kleinkopje boven het verse groene gras uitsteken. Ik was benieuwd wat het was.
Het blijkt een torenvalk te zijn. Tijdens het broedseizoen komt de torenvalk vooral voor in de buurt van grasland. Daar kunnen ze eenvoudig genoeg muizen vinden, buiten muizen eet de torenval ook: sprinkhanen, kikkers, jonge ratten en mussen.De torenvalk jaagt bij voorkeur boven open terrein. Hij pakt zijn slachtoffer op de grond.Een torenvalk kan op twee manieren op zoek gaan naar een prooi. De bekendste methode is bidden: de vogel vliegt dan precies zo snel tegen de wind in dat hij boven de grond stil blijft staan. Wanneer hij een prooi ziet, laat hij zich uit de lucht vallen en stort zich op het slachtoffer.Deze methode kost veel energie, maar levert ook veel op; een muis per half uur. De lange staart komt bij zijn manier van jagen goed van pas. De staart remt tijdens de laatste seconden van de val de snelheid. Wanneer dit niet zou gebeuren zou de vogel zich te pletter kunnen vallen.
Een andere methode is zittend op een paaltje wachten tot iets in de buurt komt. Gemiddeld duurt het dan vijf uur voordat de torenvalk een muis te pakken heeft. Een voordeel is dat deze methode weinig energie kost. Wanneer een torenvalk veel energie over heeft, zal hij voor het bidden kiezen, maar onder koude omstandigheden waarbij hij veel energie in lichaamswarmte moet steken, kiest de vogel vaak voor de energie zuinige methode.
Voor het opsporen van een prooi heeft de torenvalk een speciale methode: hij kan urinesporen van muizen waarnemen en de versheid daarvan bepalen door middel van de UV-straling die de sporen uitzenden. Zo worden de looppaadjes van de muis in het gras zichtbaar voor de torenvlak en weet hij waar zijn prooi met grote waarschijnlijkheid langs zal lopen.
Een torenvalk is roodbruin en heeft een lange staart. Het mannetje heeft een grijze kop en staart, bij het vrouwtje zijn deze ook roodbruin.Het mannetje van de torenvalk is kleiner dan het vrouwtje. Het is de enige roofvogel met een overwegend roodachtige kleur.
Doordat de gemeente in het hele park drastisch gesnoeid heeft, is het er akelig kaal. We kijken nu zo 100 meter weg en zien tijdens het eten dat de jonge konijntjes te voorschijn komen. Ze huizen in de geluidswal die vol konijnengangen zit. Dus met camera erop af. Eigenlijk is het al te laat, de zon gaat onder en het is vrij donker, de iso moet omhoog wat aan de foto's te zien is. Maar ik vind ze toch wel aardig genoeg om te plaatsen.
Lekker in het ondergaande zonnetje voor het hol:
Even knabbelen aan een takje
Samen is gezelliger:
En als je het nog spannend vindt, kun je steun zoeken bij de ander. Want samen sta je sterker.
De dapperste gaat het eerst.
Helaas staat het kraakpand leeg. Mocht je nog een vogel kennen die interesse heeft, stuur hem of haar maar langs.
