Zee en zand

Zee en zand zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, zo ook in dit blog. In het begin van het nieuwe jaar was ik met Loes aan zee. Op de altijd terugkerende vraag "Wat zullen we gaan fotograferen?" besloten we zand het onderwerp te laten zijn. Loes had die week al een keer zandstructuren geprobeerd en dat zouden we nu samen ook gaan doen.
Helaas dachten de weergoden er anders over.
Aangekomen op een geschikte plek pakten donkere wolken zich samen en besloten wij ons heil te zoeken in een strandtent, die we doornat bereikten.

Zandstructuren vallen echt niet mee, weet ik nu. Het weer bleef wisselvallig en dat leverde mooie luchten op. Om die vast te kunnen leggen focuste ik me op het helmgras, wat ook mooi kan zijn.

Als zon begint te zakken staan we klaar aan de vloedlijn. Het is altijd afwachten of en hoe rood de lucht zal kleuren.

We hebben geluk en blijven tot het laatste sprankje licht verdwijnt, spelen met zee en lucht.

De volgende dag begon stralend. Het licht was eigenlijk al meteen te hard, maar daardoor was er wel leuke blingbling.

Door de storm van een paar dagen eerder lag er die ochtend heel wat moois op de vloedlijn.

Dan volgt het spel met de golven: komt de volgende golf ver genoeg, te hard of juist te zacht?
Daarna is het voor mij tijd om weer terug te keren naar de zandgronden van thuis.
Geen zee, wel zand ;-) en eindelijk weer eens een blogje.

Overzicht 2017

Op het einde van het kalenderjaar ga je in de bloggerswereld het jaaroverzicht plaatsen. Maar dit jaar ben ik in mei afgehaakt, ondanks mijn goede voornemens van vorig jaar om meer te gaan bloggen.
Vanmiddag toen ik Loes sprak, realiseerde ik me dat ik er nog niet eens aan gedacht had om een overzicht te maken.
Shame on me.
Loes sprak me streng toe en dat heeft geholpen ;-) Het zou zonde zijn deze traditie te doorbreken.

In het begin van 2017 begon ik voortvarend aan een nieuw fotojaar. Ik boekte zelfs een weekendje naar De Hoge Venen onder leiding van Theo Bosboom. Het weer werkte fantastisch mee en we maakten prachtige sneeuwplaten.

Ook in januari (Sorry hoor, ik begin nu al te smokkelen. Ik ga me niet houden aan 1 foto per maand) had ik een leuk weekend aan zee, samen met Loes. Omdat het had gestormd waren er veel zeesterren aangespoeld. Deze foto heb ik ingezonden bij een fotowedstrijd van Natuurpunt en op dit moment dingt hij nog mee naar een prijs ;-).

In maart gaan Von, Loes en ik de 50ste verjaardag van Yvonne vieren met een foto-uitstapje naar Texel. Steiger de Vriendschap fotograferen we rond zonsondergang.

In het voorjaar boekte ik de vogelhut van Gerwin Kieboom in Drunen en genoot daar een hele dag van prachtig licht, gaaien en eekhoorns.

 

Deel de Natuur timmerde dit jaar flink aan de weg. Een van de leukere dingen waar ze actief in zijn is het plannen van uitstapjes naar interessante natuurgebieden. Zo gaan we met ons drieën op Paasochtend op zoek naar Wilde kievitsbloemen in plaats van chocolade eitjes. Ik moet zeggen dat je hier veel langer plezier van hebt.

 

Tot zo ver ging het fotograferen en het bloggen wel aardig. Maar toen kwam de klad erin. Geen blogjes meer en ook de fotografie stond op een laag pitje.

 

Ik boekte nog wel een avondje steenuilen bij Glenn Vermeersch

 

Ik ging in de zomer nog een paar keer met Loes op pad.

 

We probeerden zelfs eens wat anders dan anders te doen. Bomen in/met beweging.

De herfst startte en even wat bling-bling met de helios vastgelegd.

 

Eigenlijk maar twee momenten met paddenstoeltjes bezig geweest. Maar voor de afwisseling krijgen ze een plekje in dit blog.

 

In november deze plek ontdekt. Het was mistig, maar grauw, dichtgetrokken. Toen kwam de zon even door en was het genieten. Een plekje waar ik graag naar terug wil gaan, op momenten met mooie mist en met sneeuw.

Toen was het december en bleef de camera onaangeroerd. Maar deze foto, verstuurd als Kerst/Nieuwjaarskaart hoort wel bij deze maand.
De Kerstdagen zijn voorbij, maar de goede wensen voor een goed, gezond en fijn 2018 zijn nog volop van kracht!

En dan is het weer tijd voor goede voornemens...... misschien moet ik die van vorig jaar maar gebruiken
 

Zeesterren bij zonsondergang

 

 

Op de dag dat Loes en ik de golven trotseren in onze waadpakken keren we na de heerlijke erwtensoep terug naar het strand. We gaan op zoek naar drieteenstrandlopertjes in het warme licht. Hoewel we behoorlijk ver lopen, blijven de drieteentjes buiten ons bereik. 

Dan ontdekken we dat op de vloedlijn veel zeesterren zijn aangespoeld. De plannen zijn natuurlijk zo omgegooid. Gewapend met mijn 200-400mm en statief ga ik aan de slag. Het voordeel is dat de zeesterren rustig blijven liggen en niet met elke golf mee rennen.

 

Het loopt al tegen vijven en dat betekent dat de zon zo onder gaat. Het licht wordt minder, maar ook warmer. Bij de nabewerking gebruik ik eens een keer de Nikfilters. Ik vind het bij deze foto's wel iets extra's geven, maar ik kan me ook voorstellen dat het voor sommige te heftig is.

 

En dan om kwart voor 5 gaat de zon onder. Wauw, wat een kleuren. Meeuwen vliegen af en toe door het beeld en er is nog best wat golfslag.

 

 

In de toppen van de omkrullende golven is het warme licht zichtbaar, alsof het vlammetjes zijn. Komt hier de uitdrukking "Alsof je water ziet branden" vandaan?

 

Het wordt tijd om te gaan. Maar het hele stuk terug is het nog genieten van de prachtige luchten en ook van de kleuren en patronen op het strand.

 

Ik draai de iso terug naar 100 en ga lange sluitertijden gebruiken.
Wie vond dit laatst ook alweer een lelijke kustplaats? Ik ben er zo best tevreden over ;-)

Mijn laatste foto met de langste sluitertijd geeft het dromerigste beeld en dat bevalt me wel.

p.s. Bij het creëren van een frissere look voor mijn blog was het gekozen lettertype vooral voor wat kleinere schermen te druk/onduidelijk. Ik hoop dat dit beter leest.