Met de helios naar de hei

 

 

In augustus gingen Loes en ik naar Lemele voor de bloeiende heide. Als je dan zoals wij een helioslensje meeneemt, dan maakt het niet uit waar je naar de hei gaat, want aan een paar vierkante meters heb je voldoende.

 

 

Veel ervaring met het lensje hebben we op dat moment nog niet. We proberen het met 1 tussenring, al snel wordt die vervangen door een ander formaat of er komen 1 of 2 ringen bij of ze gaan er allemaal tussenuit. Het wil in het begin nog niet echt vlotten. Geen nood we hebben een paar avonden de tijd.

 

Vooral de scherpte is een probleem. Aanvankelijk ben ik enthousiast over mijn foto's, maar als ik ze goed bekijk blijkt de scherpte echt tekort te schieten. Het scherptegebied is ook zo klein.

Toch zie ik wel mogelijkheden. Met een statief werken zou beter zijn. Ik heb het geprobeerd, maar zie dan maar eens het licht te vangen zoals je dat hebben wil. Onbegonnen werk. Of hoe voorkom je tegen het web te stoten met die lange poten, want je moet wel dichtbij komen.

De vakantiedagen in Lemele hebben een mooie aanzet gegeven om thuis nog een paar keer op stap te gaan. Een paar heidestruikjes zijn zo gevonden en spinnenwebben zijn er nu ook volop. Een heerlijke combi, zeker als er ook nog dauwdruppels aan het web hangen.

De helios heeft zo'n mooi bokeh, dat vooral bij druppels zo goed tot zijn recht komt.

De bloeiende heide geeft kleur aan het beeld.

Na elk bezoekje aan de hei zitten er wel een paar plaatjes tussen die me bevallen.

Bij de laatste foto is de heide uit het beeld verdwenen. Inmiddels vond ik het tijd worden om ze eens te plaatsen. De hei is uitgebloeid en volgens de kalender komt de herfst eraan. Een jaargetijde waarbij de helios zeker gebruikt zal gaan worden.



Weekendje Weerribben

Eind augustus vertrekken Loes en ik richting Overijssel met De Weerribben als bestemming. We hebben daar een huisje aan het water gehuurd. Het ligt er zo idyllisch dat we er eigenlijk helemaal niet weg willen. Maar het doel is toch echt libellen en waterjuffers fotograferen, als het kan met dauw.


Op vrijdag maken we eerst een verkenningsrondje zodat we zaterdagochtend niet onnodig hoeven te zoeken. Tegen de tijd dat de zon ondergaat zoeken de zwarte heidelibellen een rustig plekje, de muggen blijken juist actief te worden.

 

 

Dit licht is eigenlijk nog te hard, maar als de juffer smakelijk zit te eten is dat toch een foto waard.

 

 

 

De volgende ochtend staan we vroeg op en zijn voor zonsopgang in het veld waar we 's avonds veel libellen zagen vliegen. Het wordt toch nog flink zoeken, ook al vallen de vleugels door de dauw nu beter op. Waterjuffers zijn er meer.

 

 

 

 

 

Deze juffer kreeg bezoek van een klein slakje. Ondanks het vroege uur en het feit dat ze door de dauw en lage temperatuur nog niet zo beweeglijk zijn, zijn er al paringswielen te zien van gewone pantserjuffers.

 

 

 

 

 

 

Hoewel de gewone pantserjuffers leuk en fotogeniek zijn, wil ik ook een mooie bedauwde libel vinden. De eerste die ik tegenkom zit vol dauw, maar een van zijn vleugels is zo beschadigd, dat ik na een paar opnames het toch maar opgeef en verder zoek.

 

Af en toe stijgt er een grote wolk muggen op. Ondanks  het insmeren met DEET zoemen ze tijdens het fotograferen lustig rondom mijn hoofd en handen en vinden altijd wel weer een plekje dat is overgeslagen.

Eindelijk zie ik een mooi exemplaar libel en wel een vuurlibel, fel rood tegen het frisse groen van het riet. In de achtergrond zorgen kattenstaarten voor wat extra kleur.



Na het fotograferen van dit model is de zon zo hoog gestegen dat alles rondvliegt en het beter is om naar huis te gaan voor een lekker vakantiedagje.

De volgende ochtend keren we terug naar hetzelfde plekje. Er is dauw, maar er is helaas geen libel te ontdekken. Gelukkig vindt Loes een klein geaderd witje op smalle weegbree, zodat we toch iets hebben om onze camera's op te richten.

Plus een klein geaderd witje op het perzikkruid.

We zoeken in de schaduw bij een bosrand, maar vinden enkel nog een schorpioenvlieg.

Gelukkig is het prachtig weer en keren we tevreden terug naar ons huisje en bootje voor een heerlijk dagje in en op De Weerribben.
 

Zwartsprietdikkopjes

Het is een voorjaar zonder veel vlinders. Begin juli is er een wat koelere nacht en ik ga 's ochtends op zoek naar insecten met dauw. Maar hoe ik ook zoek, ik vind niets. Als ik het eigenlijk al wil opgeven, ontdek ik een hooibeestje en nog even later een paar zwartsprietdikkopjes in het droge gras.
Het is inmiddels half 7, de zon is al lang en breed op en dauw is nauwelijks meer aanwezig, mar het licht is nog zacht.
Hebben ze gewacht tot het wat warmer werd, om dan pas uit de begroeiing omhoog te kruipen?

Wat zijn het toch kleine vlindertjes. Als dikkopjes zitten worden de vleugels vaak anders gehouden dan bij de overige dagvlinders: de achtervleugels zijn uitgespreid, terwijl de voorvleugels half dichtgeklapt zijn.

Als je twee vlinders bij elkaar treft, geeft dat iets extra's aan je foto's. Het blijkt nog lastig om voldoende scherpte op beide kopjes te krijgen en toch een zacht en rustig beeld te creëren.

 

 

 

Bij deze foto's twijfel ik: vlinder in landschap of storende grasjes?

 

Een paar weken later ga ik naar hetzelfde gebied. Ik ga eigenlijk voor juffers en libellen, maar kom uiteindelijk weer bij de zwartsprietdikkopjes uit. Nagenoeg op dezelfde plek. Nu is het iets vroeger en er is nog een beetje dauw aanwezig.

Ik probeer iets meer van de omgeving mee te nemen om meer "vlinder in landschap" te krijgen. In de achtergrond komen wat warmere kleuren.

De laatste vind ik het beste gelukt. Dauw zichtbaar op de rolklaver en een beetje op de vleugels van de vlindertjes, mooie tinten in de achtergrond.

Inmiddels terug van vakantie, hoop ik op wat koelere nachten, want ik wil graag weer op pad.

Oude Oranjetipjes

Met dit blog ga ik even terug in de tijd. Toen ik terugkwam uit Covarrubias (Spanje), was het begin mei en had ik nog een hele week vrij. Op dinsdagochtend sta ik vroeg in een weiland waar Pinksterbloemen bloeien. Alles is nat van de dauw.

 
Het is blijkbaar nog iets te vroeg voor de vlinders, want er fladdert nog niets rond. Maar de opkomende zon maakt samen met de dauwdruppels zelfs het gras mooi.

 

En ook de boterbloemen mogen er zo wel wezen.

Op de top van een grasspriet zit dit insect. Het lijkt wel alsof hij zijn ochtendtoilet maakt in de spiegelende druppel.

Maar ik kom hier omdat er Pinksterbloemen staan. Waar die staan is in deze periode de kans op Oranjetipjes groot. Mijn broekspijpen zijn inmiddels kletsnat als ik ze plotseling ontdek.

Dit soort klassieke Oranjetipfoto's had ik al eens eerder gemaakt. Daarom probeer ik het om het iets anders te doen.

 

Oranjetipjes in het landschap.

Nou deze hebben lang op de plank gelegen. Dat komt omdat ik de dag hierna viel en mijn rechter elleboog brak. Fotograferen en computeren zat er een poos niet meer in. Maar ik ben nu weer volop in de running en ben bezig de achterstand in te halen.