Mist, sneeuw, vorst

 

Op een mistige ochtend waag ik me naar het Vessems Ven. Er staat op het moment maar een beetje water in, maar door de lage waterstand kan ik dieper het ven in om een plekje uit te kiezen. De mist maakt de wereld klein, het geluid van watervogels klinkt ver weg.

Dan valt er net na de Kerst in het zuiden van het land een dik pak sneeuw, maar meteen is er ook dooi en vorst. De snelwegen zijn glad, de bossen onveilig door afbrekende takken en het woonerf waaraan ik woon is onbegaanbaar. Waar parkeer je de auto? Ik durf niet op pad en als ik na een paar dagen wel ga, ligt er helaas geen sneeuw meer op de takken van de bomen.

Net zoals jullie allemaal wacht ik af of het nog een keer gaat sneeuwen. Hopelijk kan/durf ik dan wel op pad, want het is toch wel erg mooi.

Alleen als het ijs... en ijskoud is....

Met een staande variant van deze foto sloot ik mijn vorige blog af. Op dinsdagochtend 25 november is de wereld voor het eerst weer wit berijpt. Alsof je in Sprookjesland terecht komt. Rondom huis is er weinig van te zien, maar in het bos bij het Vessems Ven, oftewel het Groot Meer, is het genieten. Was het gisteren bij mist al mooi, vandaag is het nog mooier.

Maar ik begin te onvoorzichtig. Een takje met bladeren in warm zonlicht is te onscherp door een te groot diafragma. Bij een bloemetje draai ik hem al iets verder dicht, maar ook F6.3 brengt nog niet de gewenste scherpte.

Ik houd van onscherpte en een zacht verloop. Ook wil ik graag rustige achtergronden. Ik maak wat reeksen met een steeds wisselend diafragma. Omdat de rijp de randen van de onderwerpen volgt, is bij een groot diafragma te weinig scherp. Het blijft uitproberen wat het mooiste resultaat geeft. Bij elk onderwerp is dat weer anders, omdat het scherpstelvlak steeds wisselt. De ene keer ligt hij mooi parallel aan de sensor, de andere keer buigt hij af.

Alsof er een kerstbal in de achtergrond ligt.

Bij deze bevroren druppel zit ik zelfs op F16. Door van onderaf te fotograferen blijft de achtergrond leeg en kan dat. Met paddenstoeltjes wordt dat toch lastiger.

Ik besluit op zoek te gaan naar de mycena met knopschimmel. Ik ben benieuwd hoe die er vandaag uitziet. Helaas blijkt het in het bos niet koud genoeg te zijn geworden, er is geen rijp te bekennen. Dan maar vlug terug naar andere zwammetjes in het open veld. De heideknotszwammetjes zijn nu snel gevonden.

Maar ook mycena's zijn er wel te vinden.

Op het Lowland Photofestival hadden we een serie gezien over ijspaddenstoelen. Dat deed ons verlangen naar deze omstandigheden. Heerlijk om na twee dagen ermee aan de slag te kunnen gaan..

 

Ergens staat een ienie-mini struikje met piepkleine herfstblaadjes eraan. Elk randje versierd met een mooi kanten randje. Voorlopig de laatste foto. Voorlopig, want dit smaakt naar meer....

 

en deze beelden krijg je alleen als het 's nachts ijs.. en ijskoud is.

Op kousenvoeten de winter in

Half november en het is nog zonnig en aangenaam van temperatuur. Ik heb een mooi plekje ontdekt met een beekje en beukenbomen. Tijd voor de groothoek. Maar als ik bij de rand van de beek sta, zie ik geweizwammetjes die naar me lonken. Toch maar even de macrolens erop. De geweizwammetjes staan aan de achterkant van deze omgevallen stronk, boven het water. Tegen beter weten in klim ik over de stam en plant mijn schoenen in het zand van de oever. Hier is het licht gewoon het mooist.

Het kan natuurlijk niet lang goed gaan. Plotseling schuif ik 30 centimeter lager en voel het water via de bovenkant van mijn bergschoenen naar binnen lopen. Ik probeer even vol te houden, maar dat gaat het niet worden. Er zit maar een ding op: schoenen uit, op kousenvoeten in de auto naar huis. Helaas.

Voor deze week zit een herkansing er niet meer in. Het volgend weekend staat het Lowland Photofestival in België op het programma. Maar op de maandagochtend daarna kan ik weer op pad, met een paar extra sokken en schoenen in de kofferbak.

 

Het weer werkt mee, het is (zeer) plaatselijk mistig. Ik ga naar de Vessemse Vennen maar het Oud Meer staat helemaal droog. Toch is het er erg mooi. Ik ontdek heideknotszwammetjes, die kende ik nog niet.

Ook staat er een mycena waarop knopschimmel zit. Wel ooit gezien in een blog, maar nog nooit zelf.

De mist heeft het gras versierd met kleine druppeltjes en de zon tovert er fonkelende lichtpuntjes in.

 

 

 

De volgende ochtend is de wereld wit berijpt, kleine druppels bevroren tot mooie kristallen. Die foto's komen in mijn volgend blog.

 

 

 

Vennen in winterse sfeer

Het heeft gesneeuwd! Op mijn vrije dag maken we een wandeling om het Groot Meer.
Een ven waarvan ik wel eens eerder foto's heb laten zien: What's in a name?
Zodra het vriest en de ijslaag het toestaat wordt er op dit ven geschaatst. Maar nu met nog maar een dunne ijslaag is het er heel rustig.

Een doorkijkje tussen het riet op het ven. Helaas was er geen zonnetje te bekennen en de lucht was egaal grijs.

Maar toch heeft dat ook wel weer iets met die witte ondergrond erbij.

Deze boom heb ik ook al vaker gefotografeerd. Zijn takken waaieren zo mooi uit boven het water, nu dus het ijs.

Op een grijze dag ziet het er zo uit, maar als ik even met  het contrast schuif lijkt het die dag veel zonniger:

Om elk rietstengeltje ligt een hoopje bevroren sneeuw.

Niet alleen het landschap is mooi, er zijn ook zo veel fraaie details zoals een besneeuwd takje van de braam,

een pitrus(?)spriet

of een beuken takje.

De volgende dag ga ik nog even naar het Vlasrootven.
Ook mooi, maar een stuk kleiner.

De laatste:

Er schijnt nog meer sneeuw in aantocht te zijn, dus wie weet wat er nog komen gaat.
Bedankt voor jullie reacties op "Frozen Planet".

Ook herfst

De herfst was zonnig en droog, maar op de valreep kregen we nog mooie mistige dagen.
Op een mistige ochtend ga ik op pad om wat foto's te maken, maar dat valt nog niet mee.

Ik ga naar het Groot Meer voor wat landschapsfoto's. Dit is er te zien:

Niet helemaal zoals ik het me had voorgesteld.

Maar zo vanachter de rietkraag valt me op hoe mooi sommige rietstengels versierd zijn met mistdruppeltjes. De groothoek verruil ik voor de macrolens.

Dezelfde opname, maar nu meer gecropt:

Er zijn grashalmen ingepakt met spinnendraden die vol hangen met kleine druppels.

De bladeren zijn afgevallen. Wat rest zijn wat uitgebloeide planten en zaaddozen, maar ook die kunnen erg mooi zijn.

Het Zegegroen stond deze zomer voor het eerst achter ons huis in het plantsoen, meegezaaid in het wildbloemen mengsel. Eenmaal uitgebloeid blijkt hij grappige zaaddozen te hebben die met tegenlicht erg mooi zijn. Thuis even fijn aan het uitproberen gegaan.

Geen paddenstoelen en herfstbladeren, maar toch ook wel herfstbeelden.