Hoe kleiner hoe fijner

 

 

Als er één seizoen uitnodigt om met macro aan de slag te gaan, is dat de herfst wel. Overal vind je paddenstoelen en zwammen. Om een beetje sfeer te krijgen is het motto voor mij: Hoe kleiner hoe fijner. Van die grote boleten is het moeilijk iets meer te maken dan een registratie.

 

Porseleinzwammen vind je vooral bij oude beuken. In het oosten van Noord Brabant zie je ze zelden. Ik was dan ook blij dat ik op Landgoed De Baest een tak vond met deze mooie witte zwammetjes.

 

 

Door er een week later nog eens heen te gaan kreeg ik kans om met verschillend licht en nieuwere exemplaren te werken.

Had ik twee jaar geleden nog nooit van Rodekoolzwammetjes gehoord. Nu kom ik ze overal tegen. In begin oktober zijn ze prachtig paars. Een week later is er (door het mooie weer?) niets meer van die intense kleur terug te vinden. Grauwe, vaalbruinige paddenstoeltjes is alles wat ik tegenkom. Maar dan volgt er regen, heel veel regen. En kijk daar komen de paarse hoedjes weer te voorschijn.

Ook mycena's zijn klein. Ze zijn er in allerlei soorten en maten. Welke dit zijn, weet ik niet. Maar je kunt je er heerlijk op uitleven.

Nog kleiner zijn de paarse knoopzwammen. Op een oude, afgezaagde boomstronk vind ik er een heel stel bij elkaar.
Wat een verschil of je op een grauwe, mistige dag of op een zonnige dag op pad gaat.

Op diezelfde stronk staan in de schors geweizwammetjes. Nou zijn die al klein. Maar deze waren echt erg klein. Net als ik me geïnstalleerd heb vallen er een paar spetters. Of die voor de druppeltjes zorgen of dat het guttatiedruppels zijn weet ik niet. Ze voegen echter zeker wat toe aan het beeld.

Meestal probeer ik af te wisselen in mijn onderwerpen, maar nu heb ik toch twee paddenstoelenblogjes achter elkaar geplaatst. En ik kan niet beloven dat er niet nog een komt ;-)

De eerste van het jaar....

De eerste van het jaar.... groene blaadjes, kieviten, bloesem, nieuwe haring, asperges. Het kan van alles zijn. Maar in de herfst zijn het voor natuurfotografen natuurlijk paddenstoelen. En voor mij geldt dan meestal hoe kleiner hoe fijner.
Als ik in september bij Loes aan zee ben, zie mijn vorig blogje, dan willen we eigenlijk nog wat genieten van de nazomer. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en zo liggen we de tweede dag languit in de bossen van Landgoed Elswout om de eerste zwammetjes te fotograferen.
In het begin valt het niet mee om ze te vinden. Eindelijk zie ik deze kleine mycena moederziel alleen in het mos staan.

 

Na geruime tijd gaan we toch maar verder in de hoop nog iets tegen te komen. Blijkbaar komen we in een ouder deel van het bos want nu zien we echt veel meer paddenstoelen staan en in allerlei soorten.

 

 

 

Als we proberen een storende dikke tak te verleggen, breekt die open en verschijnen deze kleine zwammetjes. Ik denk aan knotszwammen maar het schijnen gewone paddenstoeltjes te zijn waarvan de hoed nog dicht is.

Op weer een andere plek staan porseleinzwammen. Die zie je in Brabant heel weinig. Die kan ik dus niet zo maar voorbij lopen.

 

Leuk om te zien dat de achtergrond helemaal verandert als je een ander standpunt inneemt.

 

 

Ik wring me in allerlei bochten om maar zo'n laag mogelijk standpunt te krijgen, zodat je nog iets te zien krijgt van het licht wat door de hoed heen schijnt en de mooie lamellen. Ik richt me even op om te kijken of ik niets beschadig en dan zie ik stekeltjes die ik niet kan thuis brengen.

 

 

 

Het is het sparrenveertje. Loes heeft het eens eerder gefotografeerd en weet de naam. Bij Soortenbank.nl staat hij als zeldzaam genoteerd, maar NMV verspreidingsatlas geeft aan dat hij matig algemeen voorkomt en hoort bij de knots- en koraalzwammen. Ik vind het een grappige vorm voor een zwam en weer eens wat anders dan een steel en een hoed.

 

Wij zijn niet de enigen die genieten van de paddenstoelen op het Landgoed. Op deze zwammen zitten veel vliegen.
De laatste paddenstoel is voor mij weer een nieuwe soort: de kleine poederparasol. De hoedjes zijn een beetje wollig en zijn getooid met een mooi rafelrandje.





 

 

Zo dat waren mijn eerste van deze herfst. Maar de herfst duurt gelukkig nog langer en biedt zeker nog meer kansen.

 

Alleen als het ijs... en ijskoud is....

Met een staande variant van deze foto sloot ik mijn vorige blog af. Op dinsdagochtend 25 november is de wereld voor het eerst weer wit berijpt. Alsof je in Sprookjesland terecht komt. Rondom huis is er weinig van te zien, maar in het bos bij het Vessems Ven, oftewel het Groot Meer, is het genieten. Was het gisteren bij mist al mooi, vandaag is het nog mooier.

Maar ik begin te onvoorzichtig. Een takje met bladeren in warm zonlicht is te onscherp door een te groot diafragma. Bij een bloemetje draai ik hem al iets verder dicht, maar ook F6.3 brengt nog niet de gewenste scherpte.

Ik houd van onscherpte en een zacht verloop. Ook wil ik graag rustige achtergronden. Ik maak wat reeksen met een steeds wisselend diafragma. Omdat de rijp de randen van de onderwerpen volgt, is bij een groot diafragma te weinig scherp. Het blijft uitproberen wat het mooiste resultaat geeft. Bij elk onderwerp is dat weer anders, omdat het scherpstelvlak steeds wisselt. De ene keer ligt hij mooi parallel aan de sensor, de andere keer buigt hij af.

Alsof er een kerstbal in de achtergrond ligt.

Bij deze bevroren druppel zit ik zelfs op F16. Door van onderaf te fotograferen blijft de achtergrond leeg en kan dat. Met paddenstoeltjes wordt dat toch lastiger.

Ik besluit op zoek te gaan naar de mycena met knopschimmel. Ik ben benieuwd hoe die er vandaag uitziet. Helaas blijkt het in het bos niet koud genoeg te zijn geworden, er is geen rijp te bekennen. Dan maar vlug terug naar andere zwammetjes in het open veld. De heideknotszwammetjes zijn nu snel gevonden.

Maar ook mycena's zijn er wel te vinden.

Op het Lowland Photofestival hadden we een serie gezien over ijspaddenstoelen. Dat deed ons verlangen naar deze omstandigheden. Heerlijk om na twee dagen ermee aan de slag te kunnen gaan..

 

Ergens staat een ienie-mini struikje met piepkleine herfstblaadjes eraan. Elk randje versierd met een mooi kanten randje. Voorlopig de laatste foto. Voorlopig, want dit smaakt naar meer....

 

en deze beelden krijg je alleen als het 's nachts ijs.. en ijskoud is.

Muizenstaartjes.....

 

 



Je gaat een weekendje naar de Veluwe fotograferen, maar er staan nog paddenstoelen klaar. Wat doe je dan? Toch maar eerst de paddenstoelen. Wat voor soort? Van alles wat. Op volgorde waarin ik ze maakte. In september is er bijna geen zwammetje te ontdekken, behalve de muizenstaartjes op dennenappels, die zijn er volop. Ze zijn klein en nog kleiner.

 

Muizenstaartjes
 

 

Maar ook deze taailingen zijn iel. Ik zie ze op ragdunne steeltjes tussen beukenbladeren door hun hoedjes de lucht insteken. Welke soort het is, weet ik niet.

Taailingen
 

 

Ook dit zwammetje is nog te vinden in het bos, een mycena soort denk ik. Het staat bij een klein varentje en samen vormen ze een leuke combinatie.

 

 

Een voor mij onbekende soort. Het is donker en ik heb wat bijgelicht om de steel op te halen.

 

In oktober verschijnen de paddenstoelen weer in grotere getalen. Bij de rand van de sloot in ons park staat een gaaf exemplaar van het eekhoorntjesbrood. Een van de klassiekers onder de paddenstoelen. Ik heb er nog nooit een foto van gemaakt en vind dat het toch wel eens tijd wordt.

Door in de sloot te gaan staan kan ik een laag standpunt krijgen. Al fotograferend verschijnen er een hoop vliegen.

En als er dan toch weer meer paddenstoelen te zien zijn, ga ik bij De Molenvelden op zoek naar het rodekoolzwammetje. Een van mijn lievelingszwammen. Wel gemakkelijk bij paddenstoelen is dat je, als je ze eenmaal gevonden hebt, de jaren erna terug kunt gaan naar de vindplaats.

Vind ik bovenstaande zwammetjes al erg klein. Plotseling valt mijn oog op een zwammetje dat uit een beukennapje groeit. Wel een heel bijzonder plekje.

Als laatste nog een muizenstaartje, gezien op de Veluwe. Maar dan van een heel andere soort, namelijk van een bosmuisje.

 

Dit muisje krijgt nog een ...staartje.