Lief en leed bij juffers

blauwe breedscheenjuffer

Na de Weidebeekjuffers zijn nu ook andere juffers aan de beurt. Een groot deel van de foto's is gemaakt bij de Hogt, maar niet allemaal. Als je ze zo observeert en fotografeert zie je hoe moeilijk ze het vaak hebben.

blauwe breedscheenjuffer

Ik ken de juffers niet bij naam. Ik heb wel gezocht, maar weet het dan vaak nog niet. Zou dit een breedscheenjuffer kunnen zijn? Van Nathalie hoor ik dat het inderdaad om een blauwe breedscheenjuffer gaat.



gewone pantserjuffer

Alle hulp voor het op naam brengen is van harte welkom.

 

blauwe breedscheenjuffer

 

Op de ochtend met de weidebeekjuffers met dauw maak ik ook deze opname van een juffertje met dauw. Op deze momenten zijn ze erg kwetsbaar.

 

blauwe breedscheenjuffer

Voor de houtpantserjuffer is het einde oefening. Stevig gevangen in een web, lukt het niet meer om los te komen.

houtpantserjuffer

De weidebeekjuffer die ook verstrikt zit in de draden van een web draait rondjes als een primaballerina.

weidebeekjuffer

Hij lijkt levenloos.

weidebeekjuffer

Maar als ik hem op een blad zet, komt er plotseling weer beweging in de poten en grijpt hij zich vast als een drenkeling aan een stuk drijfhout.

weidebeekjuffer

weidebeekjuffer

Deze juffer is ten prooi gevallen aan een kruisspin. Ook zij zit stevig vastgeplakt aan de draden van een web.

De kruisspin is er als de kippen bij om de juffer snel in te kapselen.

Een kiekeboespelletje speelt deze juffer met ons.
Met nog een flinke dauwdruppel op zijn kop kruipt hij aan de achterkant van deze uitgebloeide plant omhoog om even later heel triomfantelijk boven op de top te gaan zitten.

blauwe breedscheenjuffer

Op een ander moment, met stevige wind, zie ik dit paringswiel van lantaarntjes. Ik wil het heel graag scherp op de foto krijgen, wat uiteindelijk wel lukt. Maar het kostte even kruim.

lantaarntjes
 

Deze (weidebeek?) juffer zit veilig verscholen in het riet. Ze houdt me net boven het randje uitkijkend scherp in de gaten. Als je wil overleven moet je alert blijven.
Een duidelijk gevalletje van wie kijkt naar wie? Ik heb deze opname wel sterk moeten croppen.

Dame Weidebeekjuffer?

De volgende foto heb ik gemaakt op een regenachtige dag nadat ik het bericht over de weidebeek-juffers plaatste. Hier kan hij nog mooi een plekje krijgen.



Vrouwtje weidebeekjuffer

Tijdens een wandeling over de Strabrechtse Heide zag ik parende pjuffers die op een heidestruikje plaatsnamen. Helaas was het plantje wat ze uitkozen al behoorlijk uitgebloeid, maar de heide op de achtergrond zorgt nog voor een mooie sfeer.

 

 



 

tengere pantserjuffer
 



Hiermee komt er een einde aan de serie over lief en leed bij de juffers. Voor mij is wel duidelijk dat hun leven niet altijd over rozen gaat.



tengere pantserjuffer

Als je me kunt helpen met het op naam brengen van de juffers dan graag. Wie weet leer ik ze nog eens bij naam kennen.





In de greep van Zonnedauw

Na de reeën in de mist (mijn vorige bericht) zoeken Loes en ik naar een andere fotolokatie. Omdat het nogal waait kiezen we voor Zanderij Cruijsbergen waar we al eerder Zonnedauw hebben gefotografeerd.
Deze plantjes zijn zo klein dat ze bijna geen last hebben van de wind.

Omdat we andere foto's willen, beginnen we echt in het water. Zonnedauw met reflectie had ik nog niet eerder gemaakt.

 

We denken aan onze Spanje reis in mei en de bokeh bubbels die we er kregen uitgelegd, maar niet konden oefenen. Nu schijnt de zon en kunnen we het gaan uitproberen.

 

De zonnedauwplantjes zijn zo klein dat het heel lastig is, met grotere plantjes gaat het beter.

 

Dan gaan we ons focussen om maar een klein plantje scherp te krijgen. Dat valt niet mee, omdat ze heel dicht op elkaar staan en er zitten heel veel mosjes en grassen tussen.

Een overzichtje van hoe zo'n gebied eruit ziet.

 

Ook de grassen en mosjes zijn mooie onderwerpen en ik kan het niet laten om die ook te fotograferen.

 

 

 

 

 

Het meest speciale aan zonnedauw is toch wel het feit dat het een vleesetend plantje is. Zo plat op mijn buik liggend zie ik plotseling een juffer die de tentakels van de zonnedauw voelt.

 



Aan haar uitgestrekte pootjes zie je dat ze zich probeert los te trekken. De zonnedauw heeft haar vleugels vast.

Met een klein beetje hulp van mijn kant komt ze los en via een takje kan ik haar op een ander plantje zetten, waar ze even bijkomt van haar angstige avontuur. Gelukkig voor haar zijn haar vleugels onbeschadigd en kan ze verder vliegen. De zonnedauw blijft met een hongerig gevoel achter.

Niet alleen het plantje, ook het bloemetje is fotogeniek.

Met een sierlijke krul ontvouwt ze haar bloemknoppen.

Als we al op weg zijn naar de auto, ontdekken we nog een slachtoffertje. Deze juffer is echt niet meer te redden. Hoe ze ook spartelt om los te komen, de zonnedauw heeft haar in een ijzersterke greep.

Het is moeilijk om te zien hoe ze vecht voor haar leven. Maar haar vleugels zijn te beschadigd en ook een Zonnedauw plantje moet leven. De natuur moet zijn loop hebben, zeggen ze dan.

Na deze laatste beelden verdwijnen de camera's echt in de tas en komt er weer een einde aan een fantastische fotodag. Voor de foto's van Loes klik op de volgende link:
Zon, zon ... Zonnedauw

Ik hou van dauw

Al begin augustus ga ik 's morgens heel vroeg op pad voor insecten met dauw. Het liefste icarusblauwtjes maar ook libellen staan op mijn verlanglijstje.
Maar door de warme temperaturen 's nachts is er helemaal geen dauw!

Na een paar weken is er wel dauw, maar zijn er geen libellen. Ik moet me tevreden stellen met juffers, vliegen en spinnen.

 


Een beetje dauw is nog zichtbaar.

 

 

Tijd voor een close-upje. Er zitten zelfs dauwdruppels op de oogbol.

Deze juffer speelde even het aloude spelletje kiekeboe:














Inmiddels is het september en daalt de temperatuur 's nachts al weer flink en dauw is er volop. De hei staat in bloei en bij een wandeling over de Sonse Heide worden we omringd door steenrode heidelibellen. Het wemelt ervan.
Mijn plan is duidelijk: morgenochtend sta ik voor zonsopkomst hier klaar met mijn camera.

Het is prachtig. Overal waar je kijkt zitten spinnenwebben, allemaal versierd met dauwdruppeltjes.
Maar hoe ik ook zoek er is geen libel te bekennen, niet een.

Dus ook nu moet ik me zoet houden met spinnen en juffers. De juffers komen nu, de spinnen een andere keer.

 

Door de laaghangende mist is het heel vochtig. De juffers veranderen in kleine juweeltjes.

 

Op zich geen probleem om me hiermee zoet te houden. Maar toch wil ik graag een keer libellen met dauw fotograferen. Ik heb tussen het gras gezocht, maar ook in bomen gekeken. Op internet las ik dat je moet wachten op een dag die plotseling met slecht weer eindigt en dat je dan de volgende ochtend op pad moet gaan. Weet iemand of dit klopt?
Ze moeten toch ergens zitten?

Bedankt voor je bezoekje en evt. reactie.