Poseren op de berkenstam

Net als in andere winters, als het wel echt koud en guur is, sneeuw valt en vriest, voeren wij dit jaar de tuinvogels vol op. Er staat een oude berkenstam waar ze vaak op plaats nemen.
In dit bericht een overzicht van de verschillende soorten tuinvogels die zich daar laten zien.  Sommige vogels zoals de specht komt maar heel af en toe, andere soorten zien we dagelijks.

De foto's spreken voor zich. Ik probeer het voer buiten beeld te houden. De achtergronden vind ik belangrijk en daar probeer ik mee te spelen. Vaak zijn het tegenlicht opnames. De foto's zijn van december (o.a. de gaai, koolmees en pimpelmees met gekleurd blad), januari en februari.

Tot slot de keep, een nieuwe soort in onze tuin.

De vinken en heggemussen ontbreken in deze serie, want die gaan nooit op de stam zitten. Van de groenling maak ik een apart blogje.

Groetjes, Gonnie

Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, ook de kruisbek.

In het vorige bericht schreef ik al dat het een top dag werd. Want behalve de eekhoorntjes krijgen we nog meer moois voor de lens.
Ik hoop deze dag appelvink en goudvink te zien.
Ik ben nog bezig met het maken van een proeffoto om de belichting te controleren, als er een goudvink verschijnt. Binnen 5 minuten, hoe is het mogelijk.
Het gaat zo snel, dat het eigenlijk foto's van niets worden. Even later verschijnt een voor mij onbekend vogeltje: beige met een zwarte kop en snavel. Dat moet het vrouwtje van de goudvink zijn.

Ook zij komt even drinken.

De waterstand is laag, waardoor de lelijke betonrand zichtbaar wordt. Maar het voordeel van zo veel droogte is dat er meer schuwere soorten komen.
Een poos later komt het mannetje weer en als hij de kust veilig vindt, komt het vrouwtje ook weer even.

Ons geluk kan niet op als ook de kuifmees langs komt.

Even later gevolgd door het wel erg snelle en beweeglijke glanskopje, wat ook nu weer zo maar een matkopje zou kunnen zijn.

De vrouwtjes vink doet haar best, ze gaat zelfs even badderen. Maar ach eigenlijk telt ze vandaag niet zo mee.

Datzelfde geldt voor het roodborstje dat op een toch wel erg leuk plekje poseert.

We lopen meer warm voor de schuwe vlaamse gaai.

Een beauty, zo in het mos. Maar we houden onze adem echt in als deze vogel op het takje plaatsneemt. Deze soort ken ik alleen nog maar van plaatjes uit vogelboeken.

De kruisbek. Aan de snavel is duidelijk te zien waarom deze vinkachtige vogel zo heet: de bovenste en onderste snavelhelft kruisen elkaar! Zo'n snavel is effectief gereedschap om zaden uit dennen- en sparappels te halen.

Groepen kruisbekken kunnen boven in de toppen van naaldbomen neer strijken, waar ze aan dennen- en sparrenappels gaan hangen om zaden eruit te peuzelen. Bij een plas water is het bijna de enige mogelijkheid om een kruisbek van dichtbij te zien.

Dit is een vrouwtje. Even later verschijnt een geler exemplaar. Ten onrechte denk ik dat dit dan wel het mannetje zal zijn. Niet dus. Ook de gele zijn vrouwtjes. De mannetjes zijn rood.

Hoe dit vogeltje nou eigenlijk zingt, weet ik niet. Op de site van de vogelbescherming wordt het als omschreven als ``kiep`geluid.





Met een tevreden gevoel rijd ik terug naar huis, dit kan ik met recht een top dag noemen.

Vervolg Hof van Twente

Zoals ik in mijn vorige blog schreef,  heb ik nog meer foto's van het uitstapje naar Twente.

Samen met Loes zat ik anderhalve dag in de vogelhut van Han Bouwmeester. Dat was genieten.

Al vrij snel kwam deze Grote Bonte Specht. Hij kwam niet een of twee keer, nee hij bleef maar terug komen en af en toe kwam het vrouwtje ook. Het mannetje heeft een rode vlek op het achterhoofd.

De kruin van het vrouwtje is zwart.

De grote bonte specht is aangepast op een leven in de bomen. De tenen zijn zo geplaatst dat de vogel gemakkelijk verticaal kan klimmen. De staart is stevig en wordt tijdens het klimmen als ondersteuning gebruikt. De stevige, scherpe snavel van de grote bonte specht wordt door de vogel onder andere gebruikt om een nestholte uit te hakken, om voedsel te zoeken en om contact te maken met soortgenoten.

Hier zie je hoe hij zijn tong gebruikt bij het eten.

De tweede ochtend kwam er ook een heggenmus langs, of een blauwke zoals we hem in Brabant noemen.

Het blijft leuk om de meesjes in het water weerspiegeld te zien.

Ook het glanskopje weet de weg naar het lekkere vet wel te vinden. Ze zijn zo ontzettend snel en beweeglijk, dat het lastig is om ze goed op de foto te krijgen.

Een voorjaarssetting met de tak met katjes.



We hadden afgesproken tot uiterlijk kwart voor 11 te blijven, want we hadden nog  veel andere dingen op het programma staan voor die dag. Maar we konden maar niet weggaan. Om 10 voor 11 verschijnt plotseling het rosse woelmuisje in beeld. En ook al heb ik die al een aantal keren op de foto staan, het blijft een leuk beestje.

Direct daarna komt dan ook nog het eekhoorntje. In eerste instantie half verstopt achter deze takken.
Na een half uurtje komt hij terug en komt hij zelfs recht op ons af gerend.

Met een laatste weerspiegeling nemen we met veel tegenzin afscheid van dit mooie fotoplekje.

Rosse woelmuis

Op de laatste dag van de kerstvakantie ga ik toch nog op stap. De keuze valt op het hutje op de Veluwe, daar zit je droog bij een eventuele bui. Nou die bui komt er wel, ook meer dan eens.
Daardoor is het toch wel erg donker en moet de iso flink omhoog.
De foto's van laat op de middag zijn dan ook niet bruikbaar door te veel ruis.

De boomklever komt regelmatig op het lekkers af. Hij kleurt wel erg mooi bij de zwammen op de boomstam.

Ook het roodborstje poseert even voor de camera. (Vormt ook een goede kleurcombinatie.)

Maar de meeste aandacht gaat deze middag toch wel uit naar de rosse woelmuisjes die daar huizen.

Deze muizensoort is op de rug glanzend roodbruin en aan de buikzijde grijs, de voeten zijn wit. Hij heeft een rodere vacht en grotere oren dan de veldmuis. Alleen de jonge dieren hebben dezelfde grijsbruine tint. De rosse woelmuis heeft een gezet postuur, stompe snuit, kleine ogen en oren en een behaarde staart.

Ze zijn zowel overdag als 's nachts actief. Ook in de winters is de woelmuis actief, want hij houdt geen winterslaap. Hij is niet schuw en laat zich regelmatig zien. Hij springt niet zoals de bosmuis, maar hij rent dicht langs de grond. De rosse woelmuis maakt gebruik van routes door het kreupelhout, ondiepe ondergrondse gangen en voldoende dichte ondergroei. De routes lopen kriskras door zijn territorium en hij gebruikt ze om voedsel te verzamelen of te vluchten voor roofdieren. 

De rosse woelmuis past zijn menu aan het seizoen aan: groene plantendelen in het voorjaar, zaden, paddenstoelen, mossen en noten in de herfst en winter, dierlijk voedsel zoals wormen en slakken in de zomer. Jonge dieren eten minder zaden dan oudere dieren.
De rosse woelmuis neemt het voedsel vaak mee naar zijn hol om het daar op te slaan of veilig op te eten.

De sterkste diertjes worden hooguit 18 maanden. Al in februari wordt begonnen met de voortplanting en ze gaan hiermee door tot laat in de herfst. Het wijfje werpt in die periode 4 a 5 nesten van elk zo'n 3 tot 7 jongen. De jonkies zijn al na een maand zelfstandig en al snel daarna rijp voor de voortplanting. Dus voordat je het weet zit de Veluwe vol met rosse woelmuizen.

In het hutje zat al een fotograaf: Peter Vosman. Ik zei og even tegen hem dat het toch wel leuk zou zijn als we reeën of herten te zien zouden krijgen. Plotseling zegt hij: Kijk nou! Daar komen 3 reeën het vrij open stuk voor de hut opgerend. Ze zijn duidelijk door iets of iemand opgeschrikt. Ze kijken schichtig om zich heen, blijven kort staan en gaan er dan vandoor. Naast mij hoor ik klikklikklikklikklik, ik probeer als een bezetene scherp te stellen. Eerst via de autofocus, daarna manueel. Mijn converter levert weer problemen op. Laat maar, hoor ik links naast me zeggen, ze zijn al weg. Balen!
Mochten jullie een van de reeën toch nog willen zien, volg dan de volgende link, in het mapje nieuw staan zijn foto's van deze middag:
www.vosman-fotografie.nl (Inmiddels is de foto verplaatst van het mapje nieuw naar de hoofdsite)