Kluten in de regen

 
Op 26 april, bijna de koudste dag van het jaar, zaten  Loes en ik in de vogelhut in Balgzandpolder bij Den Helder. De vogels die we daar konden fotograferen staan in onze eerdere blogberichtjes: Balgzandpolder, Geen woorden maar daden en In ganzenpas en Watervogels Maar er was nog een vogelsoort: de Kluut.

 

 
Deze locatie is echt het leefgebied van deze vogelsoort, ondiep brak of zout water. We kregen ze dan ook de hele dag door regelmatig te zien. Lopend door het water, ondertussen hun snavel op en neer maaiend op zoek naar kleine kreeftjes, wormen en insecten. Dat betekende ook dat we tientallen, zo niet honderden foto's schoten van kluten zonder kop.

Dus heerlijke momenten als ze besluiten even iets aan hun verenkleed te schikken. Dan staan ze even met de kop boven water ;-)

De kluten laten een paar keer territoriaal gedrag zien als de ene kluut te dicht in de buurt van een andere komt.
Even later wordt duidelijk waarom. De kluten denken aan het stichten van een gezinnetje. Voor de hut vindt een paring plaats en bij kluten is dat een tedere bezigheid.

 

Het vrouwtje gaat met de kop net boven het water klaarstaan. Het mannetje poetst zijn veren nog eens op en blijft daar nog een poosje mee doorgaan.

 

Het mannetje loopt een paar keer om het vrouwtje heen en spettert wat water over haar kop.  

 

 

 Even gaat hij liefkozend met zijn kopje en snavel over haar heen.

 

 

Hij gaat naast haar staan.

Het mannetje springt op de rug van het vrouwtje en voilà de paring is een feit.

Meestal strijkt hij daarna nog even liefkozend met zijn vleugel over haar heen. Maar dat kreeg ik dit keer niet mooi in beeld.

Het weer slaat om. De lucht betrekt en even later lopen de kluten in de striemende regen.

Maar de buien verdwijnen en bij het laatste warme licht nemen we afscheid van deze mooie plek.

Even achterom kijken....

 

Oudejaarsavond is het moment om nog even achterom te kijken, voordat we het nieuwe jaar ingaan.

Al enkele jaren geleden riep Yvonne ons op om een jaaroverzicht te maken. Een prachtige manier van terugblikken, die inmiddels bijna traditie is geworden.

 

Ik begin met de ruziënde groenlingen. De winter is niet streng, maar door het voeren in de tuin komen er veel vogels. Groenlingen laten een ander niet zo maar toe op de voederplek en er ontstaan steeds kleine schermutselingen.

 

 

In februari fleurt een grote bos tulpen de kamer op. Bijna uitgebloeid staan ze helemaal open en worden daardoor erg fotogeniek. Heel zachte tinten compleet vervagend, maar ook felle kleuren met duidelijke lijnvoering.

 

Vorig jaar ging ik op pad met de IVN in de hoop de blauw kleurende heidekikker te spotten. Maar het weer werkte niet mee en de enige blauwe kikker die ik te zien kreeg was een bevroren exemplaar, waarschijnlijk blauw van de kou.
Dit jaar krijg ik van Jowan Iven de tip waar ze zitten en samen met Yvonne en Loes spelen we een hele middag in de zon in een vennetje. De kikkers verleiden ons voor hen te knielen en uiteindelijk plat op de buik te gaan om ze verkikkerd in hun bolle ogen te kunnen kijken.

In april kleurt Facebook blauw door de prachtigste foto's van het Hallerbos. Het lukt me niet er heen te gaan. Maar op een ochtend ontdek ik in het park achter het huis wilde hyacinten. Een mooie landschapsfoto zit er niet in, maar met de macro kan ik hier natuurlijk goed uit de voeten. Zo lig ik een zondagochtend lang plat op mijn buik en word regelmatig even door een hondenuitlater aangesproken. Ik stuur deze foto in voor de maandwedstrijd bij Roots met het thema blauw en hij eindigt op de tweede plaats.

In mei ga ik met Loes fotograferen en we belanden ook in de Groene Jonker. Het waait nogal en het blijkt lastig fotograferen te zijn. Daar treffen we ten slotte een snorrende snor aan die er even goed voor gaat zitten. Een foto met mooie zachte keuren. Later in de maand kan ik parende kluten schieten op Texel. Mooi moment maar minder van kleur.

Eind juni huurt Loes een huisje in Brabant en ik ga bij haar op bezoek. Op een veldje overnachten tientallen heideblauwtjes. Zo mooi en ook zo lastig, maar wat hebben we heerlijke uren daar op de hei.

 

In juli ga ik naar IJsland, het blijkt echt een eldorado voor de natuurfotograaf te zijn. Vooral het ijsbergenmeer Jökulsárlón is fantastisch. Op het zwarte lavastrand ligt een aangespoeld stukje ijs en een aanrollende golf omarmt het met een lobbige schuimkraag. IJsland in een notendop: lava, ijs en zee.

Ging ik vorig jaar vaak naar De Hogt. Dit jaar valt het gebied erg tegen. Het gras staat anderhalve meter hoog en de bloemen zijn verdwenen. Maar de weidebeekjuffers zijn er nog wel. 's Morgens met dauw en het eerste licht zijn het kleine juweeltjes.

In september bezoek ik een paar keer het Weerterbos tijdens de edelhertenbronst. Minder massaal dan op de Hoge Veluwe, maar ook hier wordt het steeds drukker.

Tijdens de herfstvakantie huur ik met Loes een huisje op de Veluwe. Een hele tijd lang vermaken we ons daar met Foetsie, een bosmuisje. De rekening daarvoor betalen we in de vorm van vreselijk jeukende mierenbeten, maar wat genieten we van dit kleine watervlugge adhd-ertje.
Tot mijn genoegen wordt een foto uit deze reeks paginagroot gepubliceerd in het blad van Landschap.

 

Bij het zeer geslaagde Photofestival van Landschap in Bornem genieten we van goede lezingen en unieke beelden. Als in de dagen daarna de eerste rijp verschijnt, ga ik vol inspiratie op zoek naar kleine zwammetjes en vind ze. 

 

Het kalenderjaar loopt ten einde. Ik doe weer mee met de maandwedstrijd van Roots met het thema meesjes. Niet alleen de 3e en 1e prijs, maar ook een coverfoto levert me dit op. Dus ik kan niet anders dan eindigen met mijn kuifmeesje, ook al is hij dan al een paar jaartjes oud.

 

 

Nog een paar minuten en dan is het 24.00 uur. Tijd voor de blik vooruit: een nieuw, ongerept 2015. Ik ben benieuwd wat het gaat brengen. Ik hoop weer op pad te kunnen met mijn camera, alleen of samen met Yvonne en Loes of andere fotovrienden en te genieten van de natuur in alle seizoenen.

Alle volgers bedankt voor jullie belangstelling en reacties.

 

Een prachtig, gelukkig, gezond en inspirerend 2015!

Territoriumdrift bij kluten

Inmiddels is het zomer, maar er liggen nog voorjaarsfoto's van het lange weekend op Texel op de plank:
Naast de paring van de kluten willen we natuurlijk ook graag pullen fotograferen. Veel kleintjes zijn er nog niet, maar er is een gezinnetje dat redelijk gunstig zit.

Pa, ma en 3 kuikens zoeken er hun maaltje bij elkaar. Plotseling besluiten ze aan de wandel te gaan.

Ze leggen een behoorlijke afstand af. De kleintjes op hun lange poten doen hun best het hoge tempo bij te houden.

Bij een nieuw plekje dat geschikt gevonden wordt, krijgen de jonkies rust onder het lichaam van moeder. Deze pul pikt tegen haar borst, hij wil er ook nog bij.

Het is een mooi plekje, maar er zit hier al een ander klutenpaartje. Dat is niet gecharmeerd van de komst van dit gezinnetje en dat komen ze even duidelijk maken.

Er ontstaat een langdurig gevecht, waarbij de mannetjes elkaar steeds opnieuw aanvallen. Telkens wordt er een kort rust moment ingebouwd, waarna de strijd weer opnieuw oplaait. Op een gegeven moment werpen de vrouwtjes zich ook in de strijd. Dan wordt er zelfs even naar de pullen gehapt.

Na drie kwartier wordt de strijd gestaakt en worden de wonden gelikt. Een van de vogels loopt hinkepotend weg. Of het territorium gedeeld gaat worden is niet duidelijk, dat er veel energie verbruikt is wel. Het blijkt wel dat ook het leven van een kluut niet altijd over rozen gaat.
 

Klutenbalts

Bij ons verblijf op Texel blijkt het Wagejot voor Loes en mij toch wel het plekje te zijn, waar we het liefst fotograferen. Hier kunnen we het dichtst bij de vogels komen, al is dat toch nog op een behoorlijke afstand.
We zien op zaterdag de paring van een klutenpaartje. Helaas staan ze voor ons verkeerd, met de kop van ons af. We hebben het geluk dat we op maandag en dinsdag een herkansing krijgen.

Vrouwtje kluut begint de balts. Door haar snavel plat op het water te leggen (voor zo ver als dat lukt met die kromme snavel ;-) ) geeft ze aan dat ze wil paren.
Manlief lijkt zich van niets bewust te zijn. Hij is druk bezig met het oppoetsen van zijn verenkleed.
Maar schijnt bedriegt, het hoort bij het baltsgedrag.

Het mannetje poetst en veegt zijn veren, schikt ze opnieuw en draait daarbij om het vrouwtje heen.
De ene keer staat hij links van haar, dan weer rechts.
Het vrouwtje wacht geduldig af, maar als het lang duurt spat ze met haar kop even wat water op om de aandacht te trekken.

 

 

Dat lijkt te werken. Het mannetje stopt met poetsen en pakt met zijn snavel het vrouwtje even liefkozend bij haar keel. Hij is er klaar voor.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het moment suprême is snel voorbij. Er volgt even een vluchtige liefkozing en de twee tortelduifjes gaan over tot de orde van de dag: voedsel zoeken.

 

Deze foto's zijn van maandag. Op dinsdag was het weer wat mooier, maar de liefkozing bleef achterwege:

 

 

 

 

Uit deze paringen blijkt dat het broedseizoen flink op gang kwam. Er waren wel pullen te zien, maar nog niet veel. Daarover meer in mijn volgende blog.



Voorjaar op Texel

Op zaterdag voor Hemelvaart vertrekken Loes en ik voor een lang weekend naar Texel. Het wordt mooi weer en de auto zit helemaal vol, want alle fotospullen gaan mee.
Het fotograferen begint al meteen op de boot met de meeuwen. Met mijn 24-70 mm lijkt het wel prijsschieten. De meeuwen komen in een enorme zwerm aanvliegen om iets van het brood te bemachtigen. Het is een grote kluwen vogels en je kunt het wel vergeten om daar iets van een compositie in te krijgen.

 

 

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik randjes heb opgeschoond en wat heb gekloond, want je ontkomt niet aan halve meeuwen. Maar dan worden het toch wel aardige beelden.

Al snel arriveren we op Texel waar ik meteen een vakantiegevoel krijg. Heerlijk om hier te zijn.
We rijden via de oostkant van het eiland naar De Cocksdorp waar we een huisje hebben gehuurd.
Omdat we er pas om 3 uur in kunnen, stoppen we op alle mooie plekjes. Bij Wagejot zijn we eigenlijk niet meer weg te branden.

De kluten staan tegen een prachtig paarse begroeiing. Dit is genieten.

Met lichte tegenzin gaan we richting De Cocksdorp, maar weten dat we hier terug gaan komen.

's Avonds om half 9 rijden we richting zee om de zonsondergang vast te leggen.
Onderweg zien we hoe de laagstaande zon een rand van een akker met klaprozen verlicht. Gewapend met groothoeklenzen, statieven en filters springen we over de sloot. Helaas hebben we niet veel tijd, want we willen echt naar De Slufter. Maar dit is te mooi om aan voorbij te rijden.

 

 

Het is bijna 21.00 uur als we bij De Slufter arriveren. Dan blijkt dat we nog een aardig eindje moeten lopen om een geschikt plekje te vinden. Deze geul brengt diepte in het beeld en de ondergaande zon wordt er mooi in weerspiegeld.

Na deze fotosessie gaan we terug "naar huis". De eerste vakantiedag is meer dan geslaagd.