Met de helios naar de hei

 

 

In augustus gingen Loes en ik naar Lemele voor de bloeiende heide. Als je dan zoals wij een helioslensje meeneemt, dan maakt het niet uit waar je naar de hei gaat, want aan een paar vierkante meters heb je voldoende.

 

 

Veel ervaring met het lensje hebben we op dat moment nog niet. We proberen het met 1 tussenring, al snel wordt die vervangen door een ander formaat of er komen 1 of 2 ringen bij of ze gaan er allemaal tussenuit. Het wil in het begin nog niet echt vlotten. Geen nood we hebben een paar avonden de tijd.

 

Vooral de scherpte is een probleem. Aanvankelijk ben ik enthousiast over mijn foto's, maar als ik ze goed bekijk blijkt de scherpte echt tekort te schieten. Het scherptegebied is ook zo klein.

Toch zie ik wel mogelijkheden. Met een statief werken zou beter zijn. Ik heb het geprobeerd, maar zie dan maar eens het licht te vangen zoals je dat hebben wil. Onbegonnen werk. Of hoe voorkom je tegen het web te stoten met die lange poten, want je moet wel dichtbij komen.

De vakantiedagen in Lemele hebben een mooie aanzet gegeven om thuis nog een paar keer op stap te gaan. Een paar heidestruikjes zijn zo gevonden en spinnenwebben zijn er nu ook volop. Een heerlijke combi, zeker als er ook nog dauwdruppels aan het web hangen.

De helios heeft zo'n mooi bokeh, dat vooral bij druppels zo goed tot zijn recht komt.

De bloeiende heide geeft kleur aan het beeld.

Na elk bezoekje aan de hei zitten er wel een paar plaatjes tussen die me bevallen.

Bij de laatste foto is de heide uit het beeld verdwenen. Inmiddels vond ik het tijd worden om ze eens te plaatsen. De hei is uitgebloeid en volgens de kalender komt de herfst eraan. Een jaargetijde waarbij de helios zeker gebruikt zal gaan worden.



Spinnenplaag 2

 

 

Nu de herfst echt begonnen is, heb ik een hele map gevuld met spinnenfoto's. Hoewel ik eigenlijk weinig heb met spinnen, vind ik het wel fotogenieke beestjes. In mijn bericht Spinnenplaag? heb ik er al een bericht aan gewijd, maar de stapel foto's blijft groeien.

Vandaar deel 2 van Spinnenplaag.

 

 

De kruisspin is een van de bekendste spinnen. Hij is niet schuw en zit vaak midden in het web. Dat web maakt hij vrij hoog om vliegende insecten te vangen. Het vrouwtje is veel groter dan het mannetje.

 

Bekende prooien zijn vliegen, muggen, wespen en bijen maar ook grotere insecten zoals vlinders worden gegeten. Heel kleine prooien die in het web belanden, zoals bladluizen, worden genegeerd.

Veilig weggedoken bij het takje van de heidestruik wacht deze kruisspin met een pootje op een signaaldraad om te voelen of er iets in het web zit.

Het web moet iedere dag vervangen worden. Ook na iedere vangst moet het web gerepareerd worden omdat een spartelend prooidier het web beschadigt. Het weven van een web duurt ongeveer 20 minuten.

 De spindraden komen uit de spintepels waarvan de spin er 6 heeft.

 

Een kruisspin maakt een wielweb en deze viervlekspin doet dat ook. Maar er zijn ook spinnen die andere webben maken zoals de hangmatspinnen.

Hangmatspinnen jagen niet maar maken een hangmat-achtig web waar ze ondersteboven onder hangen.

Wat dit voor een spin is weet ik niet zeker en hoe hij een prooi vangt ook niet. Een Aziatische spin misschien? Op een of andere manier krijg ik hierbij een associatie met Chinese eetstokjes.

Waarschijnlijk is het ook een kruisspin. Mannetjes hebben naar verhouding langere poten maar een veel kleiner achterlijf dan een vrouwtje. Vooral vrouwtjes die eieren dragen hebben een opvallend dik achterlijf. Van Ubel krijg ik de juiste naam: het is een heidewielwebspin.




























Bij deze foto zag ik thuis pas de spin. Het lijkt wel of deze spin zijn prooi heel behoedzaam aan het besluipen is. Dat doen spinnen die geen web maken.

's Morgensvroeg als het web vol zit met dauwdruppels kun je goed zien hoe mooi ze zijn.

Maar hoe een spin het ervaart als 's ochtends het hele web vol druppels zit weet ik niet.

Deze gewone strekspin was druk bezig druppels te verzamelen en te verplaatsen.

Het was een mooi schouwspel, het leek wel alsof de spin jongleerde met waterdruppels.

 

 

Met dit laatste wondertje uit de natuur sluit ik dit bericht. Bedankt weer voor je bezoekje aan mijn blog.

 

 

 

Ik hou van dauw

Al begin augustus ga ik 's morgens heel vroeg op pad voor insecten met dauw. Het liefste icarusblauwtjes maar ook libellen staan op mijn verlanglijstje.
Maar door de warme temperaturen 's nachts is er helemaal geen dauw!

Na een paar weken is er wel dauw, maar zijn er geen libellen. Ik moet me tevreden stellen met juffers, vliegen en spinnen.

 


Een beetje dauw is nog zichtbaar.

 

 

Tijd voor een close-upje. Er zitten zelfs dauwdruppels op de oogbol.

Deze juffer speelde even het aloude spelletje kiekeboe:














Inmiddels is het september en daalt de temperatuur 's nachts al weer flink en dauw is er volop. De hei staat in bloei en bij een wandeling over de Sonse Heide worden we omringd door steenrode heidelibellen. Het wemelt ervan.
Mijn plan is duidelijk: morgenochtend sta ik voor zonsopkomst hier klaar met mijn camera.

Het is prachtig. Overal waar je kijkt zitten spinnenwebben, allemaal versierd met dauwdruppeltjes.
Maar hoe ik ook zoek er is geen libel te bekennen, niet een.

Dus ook nu moet ik me zoet houden met spinnen en juffers. De juffers komen nu, de spinnen een andere keer.

 

Door de laaghangende mist is het heel vochtig. De juffers veranderen in kleine juweeltjes.

 

Op zich geen probleem om me hiermee zoet te houden. Maar toch wil ik graag een keer libellen met dauw fotograferen. Ik heb tussen het gras gezocht, maar ook in bomen gekeken. Op internet las ik dat je moet wachten op een dag die plotseling met slecht weer eindigt en dat je dan de volgende ochtend op pad moet gaan. Weet iemand of dit klopt?
Ze moeten toch ergens zitten?

Bedankt voor je bezoekje en evt. reactie.

Gevaarlijk of ongevaarlijk?

In deze laatste nazomerse weken is het heerlijk om met de macrolens op pad te gaan. Eigenlijk kan je op elke vierkante meter wel iets leuks of interessants ontdekken.

Als je vroeg op pad gaat is een gewone vlieg ineens een stuk aantrekkelijker om te fotograferen.

De dauwdruppels toveren een ordinaire vlieg om in een sprankelend wezentje.

Het lastige van dit soort macrowerk is het vinden van de juiste naam. Zoals die van bovenstaand insect. Het is een rover, want hij zit hier te smikkelen van een klein insectje dat hij met huid en haar aan het oppeuzelen is. Je ziet nog net een vleugeltje uit zijn bek steken. Het blijkt een strontvlieg te zijn.

Ook dit is geen lieverdje maar mooi is hij wel van zo dichtbij. Het is een roofvlieg, een daas denk ik.
En voor een beet (hij kan niet steken want hij heeft geen angel) is iedereen huiverig, dat doet even gemeen pijn. Coby helpt met juiste namen: Het is een roofvlieg, geen daas en hij kan niet bijten. Hij heet Machimus Atricapillis.

Deze bij ziet er veel vreedzamer uit, hij zal niet snel steken, alleen als hij in gevaar is. Coby schrijft: Hij heet Blinde Bij maar het is geen bij, het is een zweefvlieg.

Toch maakt de onschuldige zweefvlieg met zijn gestreepte pyjama gebruik van het imago van de gevaarlijke, stekende bijen- en wespensoorten om zelf veilig te zijn voor allerlei vijanden.

Deze zweefvlieg zat 's morgen te drogen in de opkomende zon en poetste wat dauwdruppels van zijn vleugels en ogen.

Zelfs een langpootmug, nou niet echt het meest gefotografeerde insect door bloggers, kan met wat dauw erop, toch wel de moeite waard zijn. Misschien ooit irritant maar verder ongevaarlijk deze soort.

O jee, dit blog gaat lang worden. Er zijn zo veel verschillende soorten insecten.

Wat te denken van de schorpioenvlieg?

Met het uitseeksel aan zijn achterlijf  lijkt het mannetje een beetje op een schorpioen, maar deze vlieg is totaal onschuldig. Hij heeft geen angel en gebruikt dit uitsteeksel alleen maar bij het paren.

Hier poetst hij zijn lange voelsprieten. Hij klemt ze tussen de voorpoten en trekt de sprieten er langzaam tussenuit.

Zijn linker voelspriet trilt nog even na.

In de dierenwereld is de kleur rood vaak een waarschuwing: Pas op, ik ben giftig!

Uit onderzoek blijkt dat deze vuurwantsen door sommige vogels zoals vinken en gorzen wel en door andere vogels zoals staartmeesjes niet gegeten worden.

Ze zitten vaak op de stam van lindebomen en ook op Malva, kaasjeskruid.

Ze kunnen niet vliegen en zijn verder niet gevaarlijk.

Als laatste deze fraaie sprinkhaan. Ongevaarlijk natuurlijk.

Hoewel? In grote aantallen kunnen ze hele akkers leegvreten en een echte plaag vormen.
Dus het is maar hoe je dit bekijkt, vanuit welk oogpunt.
Maar interessant en boeiend is de macro wereld in elk geval.