Icarusblauwtjes

In het gebied waar ik de zwartsprietdikkopjes fotografeerde, komen ook Icarusblauwtjes voor. Een aantal jaren geleden vlogen ze daar massaal rond. Dit jaar tref ik er maar een paar aan.
Nou viel het sowieso erg tegen deze zomer met de vlinders, in mijn beleving tenminste.

Het leuke van de vroege ochtenden is dat naarmate dat de zon hoger komt te staan, er meer te zien is. Aanvankelijk zit alles diep verscholen in het gras en plotseling zie ik boven aan het gras een vlinder hangen die er eerder toch echt niet was. Of lette ik even niet goed op? Ik twijfel meteen aan mezelf.

De Icarusblauwtjes hangen 's morgens als ze nog nat zijn van de dauw met hun kopje naar beneden aan de grasstengel.

Ik probeer het vlindertje te fotograferen in zijn omgeving, dus hangend in het gras. Maar ik twijfel of de omgeving zo niet te druk wordt.

Een nadeel van het stijgen van de zon is het harder wordende licht. Ik scherm het wel af met een wit parapluutje, zodat de vlinder in de schaduw blijft, maar op een gegeven moment is het over. Dan wordt het licht te hard.

Icarus vrouwtje

Dat is het moment dat de vlinder zijn of haar vleugels spreidt. Ook al zit je erop te wachten, dat moment te vangen is soms heel moeilijk. De ene keer duurt het lang en ben je even afgeleid en de andere keer maar kort en was je er nog niet op bedacht. Vaak is de vlinder je te snel af en zit je beduusd te kijken naar een leeg grassprietje.

Icarus mannetje

 

Icarus

Vorig jaar ben ik me al helemaal te buiten gegaan aan de Icarusblauwtjes, maar ook dit jaar bloeit de liefde weer op. Ze zijn zo mooi. Dus bij deze weer een bericht helemaal gewijd aan het Icarusblauwtje.

Een Icarus op zo'n bloemetje heb ik nog niet zo vaak gezien. Meestal zoeken ze toch een plekje op droog gras, zoals op de volgende foto.

Maar als hij dan zijn vleugels wil spreiden, hoor je mij niet klagen.

Ik heb inmiddels al veel Icarusblauwtjes gezien en gefotografeerd, maar het lukt me maar niet ze parend te vinden. Ik ben dus al blij als ik er twee samen op een plantje aantref.

Het valt me op dat ik veel meer mannetjes als vrouwtjes zie vliegen. Ook bij deze soort geldt dat het mannetje door zijn felblauwe kleur meer de aandacht trekt.
Onderstaande foto laat zien dat de vlinder met opengespreide vleugels meteen opvalt. De andere twee verdwijnen in het pytrus.

3 icarusvlinders in de begroeiing

Het vrouwtje van het Bruin-blauwtje lijkt als twee druppels water op het vrouwtje van de Icarusvlinder. Maar door de grote aantallen blauwe Icarusjes hier neem ik aan dat dit een vrouwtje Icarus is.

Bij deze vlinder kun je bijna door zijn vleugels heen kijken, zo dun zijn ze geworden.

Na een heleboel foto's van vlindertjes op droog gras, zijn het eigenlijk steeds maar dezelfde soort beelden. Vooruit je kunt een keer de achterkant fotograferen.

Of juist eentje echt frontaal.

Maar dat is toch niet wat ik echt zoek.

Totdat ik in de achtergrond iets interessants zie gebeuren. Ik ontdek lijnen, vage strepen en herhalingen.

Tot slot de laatste die ik nu wil plaatsen. Een Icarus met dauw.

Het parende paartje blijft nog op mijn wensenlijstje staan. Wie weet lukt het in de komende tijd nog of anders heb ik een goede reden om volgend jaar weer een Icarusblog te schrijven.

Hemelsblauw

Het is een slecht vlinderjaar, tenminste tot half juli leek het daar wel op. Ik had zelf nog maar nauwelijks een vlinder gezien en ook via medebloggers kreeg ik het te horen.
Maar daarna leek het tij te keren en inmiddels heb ik toch al diverse soorten zien rond fladderen.

Van de soorten die er nu zijn vind ik de blauwtjes het mooiste.

Het icarusblauwtje is het meest voorkomende blauwtje in Nederland. De mannetjes hebben hemelsblauwe vleugels, tenminste aan de bovenzijde.

De vrouwtjes zien er heel anders uit. De bovenkant van die vleugels zijn bruin met blauw of helemaal bruin.

Het is eigenlijk niet alleen de blauwe kleur die ik zo mooi vind. Vooral de onderkant van de vleugels is zo prachtig.

Het icarusblauwtje kom je bijna de hele zomer tegen op graslanden en bermen met veel bloemen.

De vlinder voedt zich met de nectar van vlinderbloemigen. De rupsen vind je vooral op klaversoorten zoals de hopklaver, de rolklaver en de kleine klaver.

Hier zit hij op een plant van het Sint Jacobskruiskruid. (Dit is dan ook geen rups van het Icarusblauwtje, maar van de Sint Jansvlinder. De rups van het Icarusblauwtje is groen. Met dank aan Greet)

Prachtig zijn ze, net voordat ze wegvliegen, als ze hun vleugels spreiden en het licht er doorheen schijnt.

Maar ook 's morgensvroeg nog nat van de dauw, bij het eerste bleke zonlicht vind ik ze hemels.

En bij de mannetjes is dat dan hemels....

hemelsblauw!