Met de titel wil ik alleen maar aangeven dat ik precies een jaar geleden ook een blog plaatste met deze juffers in de hoofdrol: Weidebeekjuffers.
De openingsfoto en de foto's hieronder maakte ik in Moergestel op de dag van de heideblauwtjes. De meeste juffers waren snel weg, maar dit mannetje werkte goed mee.
 |
| mannetje weidebeekjuffer |
 |
| vrouwtje weidebeekjuffer |
Daarvoor ben ik in juni een keer 's ochtends vroeg op pad gegaan voor juffers met dauw.
Net als vorig jaar vond ik er een aantal op De Hogt, bij De Dommel.
Al kunnen ze zo vol met dauwdruppels niet wegvliegen wil dat niet zeggen dat ze erg coöperatief zijn. Als ze het niet vertrouwen laten ze zich naar beneden vallen tussen het hoge riet. Ik vind het nog te veel registrerende plaatjes. Door zelf een lager standpunt in te nemen wordt het dynamischer.
Door de foto hieronder flink te croppen wordt hij sprankelender.
Veel te snel verdwijnt de dauw en zijn de weidebeekjuffers letterlijk gevlogen.
Maar er hangt nog wel een mooie viervlek libel in het gras. Wat een beauty.
Hij blijft goed hangen en ik krijg de kans om hem van alle kanten te fotograferen. Even een experimentje met tegenlicht.
De zon droogt alles op en begint feller te schijnen. Het feestje is voorbij. Alles fladdert snel weg als ik in de buurt kom. Op eentje na, die blijft sierlijk hangen. Als ik goed kijk zie ik dat hij gespietst is op een punt van het pitrus gras. Hoe bizar.
Het was niet de eerste keer dat ik weidebeekjuffers fotografeerde, maar zeer waarschijnlijk ook niet de laatste keer. Ik vind ze gewoon erg mooi.
